Vrouw/Columns & Opinie
196451232
Columns & Opinie

’Waarom blijven we moeilijk doen over menstrueren? Ik stop ermee’

„Jankend scheld ik achter het stuur op zo’n beetje alles binnen m’n gezichtsveld.”

„Jankend scheld ik achter het stuur op zo’n beetje alles binnen m’n gezichtsveld.”

De dag begon al goed: bij het opmaken van mijn bed raakte ik gefrustreerd, omdat ik mijn dekbed met geen mogelijkheid recht in de hoes kreeg. En toen na het douchen m’n handdoek tot twee keer toe van de radiator viel, ontstak ik in blinde woede. Nu staar ik beteuterd naar een gebroken cracker. Het ging fout toen ik er boter op probeerde te smeren. Demonstratief steek ik de stukjes in m’n mond. Kapotte crackers zijn kut. Dit gaat een topdag worden, ik voel het aan m’n water.

„Jankend scheld ik achter het stuur op zo’n beetje alles binnen m’n gezichtsveld.”

„Jankend scheld ik achter het stuur op zo’n beetje alles binnen m’n gezichtsveld.”

Als ik alle crackerstukjes naar binnen heb gewerkt en eindelijk in de auto zit, kom ik tot de ontdekking dat mijn telefoonlader nog boven ligt en verschijnen dan eindelijk de waterlanders die al achter mijn ogen branden sinds het dekbedhoesdilemma een paar uur eerder. Gelukkig heb ik voorzorgsmaatregelen getroffen (lees: waterproof mascara). Jankend - geen schattig klein traantje, maar lange uithalen en snottebellen - scheld ik achter het stuur op zo’n beetje alles binnen m’n gezichtsveld. Stomme auto, snertweer, rotstoel, irritante reclame op de radio en nog veel irritantere mede-weggebruikers. Als blikken konden doden, had iedereen die mijn auto binnen keek om een blik te werpen op het emotionele wrak achter het stuur nu tussen zes planken gelegen.

Aangekomen op locatie tover ik een lach op mijn gezicht, mik ik een poedertje op m’n gezicht voor een iets neutralere huidskleur dan paarsrood en houd ik een verkoelende roller tegen mijn inmiddels opgezwollen oogleden. Op de vraag of alles wel oké is, antwoord ik lacherig dat de pollen al vroeg in de lucht zijn dit jaar. Opbiechten dat ik als dertigjarige vrouw heb staan janken, omdat mijn cracker brak, vind ik toch wel erg sneu. En toch is het iedere maand weer raak. De twee dagen voor en de eerste twee dagen van mijn ongesteldheid ben ik niet te genieten. Hoofdpijn, rug- en buikkrampen, de eetlust van een bouwvakker en moodswings van heb ik jou daar. En erover praten doe ik nauwelijks. Nou ja, met wat goede vriendinnen en (vrouwelijke) collega’s of familieleden misschien. Maar ik deel het zeker niet met een vreemde.

Stom eigenlijk, want als ik ’gewoon’ hoofdpijn of hooikoorts had, zou ik dat ook vertellen. En in hoeverre verschilt ’Sorry als ik wat snotter, ik heb hooikoorts’ van ’Sorry als ik wat afwezig ben, ik ben ongesteld’ nu eigenlijk van elkaar? Het enige verschil is dat mannen wel hooikoorts krijgen, maar geen menstruatie. Ik denk oprecht dat als dat wel het geval zou zijn, er jaren geleden al iets was uitgevonden om de boel op pauze te zetten tot het moment dat je aan kinderen begint, of het in ieder geval algemeen geaccepteerd zou zijn om je ziek te melden of vanuit huis te werken op de dagen dat je weinig meer kan dan met een bak ijs en een kruik wegkruipen in bed.

Maar nee, over menstrueren blijven we moeilijk doen. En dat is iets waaraan we zelf meewerken. Tampons uitwisselen heeft verdacht veel weg van een shady drugsdeal, vrouwen in tampon- en maandverbandreclames dartelen in de rondte alsof ze de tijd van hun leven hebben en een bloederig gesprek hebben met je partner is voor veel vrouwen too much information. Too much information my ass. Ongesteld zijn is de normaalste zaak van de wereld en zo ga ik het vanaf nu behandelen ook.

’s Avonds voeg ik de daad bij het woord. Als ik terugloop vanaf de supermarkt, word ik benaderd door een man die vraagt of hij niet gezellig met me mee mag lopen. Als ik ’m negeer vervolgt hij geïrriteerd: „Oh, wil je niet met me praten? Of speel je hard to get?” Even wil ik gewoon doorlopen, maar dan draai ik me om, kijk ik hem aan en zeg ik: „Nee, ik ben ongesteld. En als jij dat af en toe ook zou zijn, zou je snappen waarom ik vandaag geen zin heb in je domme gelul. Fijne avond.” Gniffelend loop ik verder. Zo, en nu chocolade.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.