Vrouw/Mama
1968711598
Mama

Blog - De weg naar alleenstaand moederschap

Deel 25: ’Zeven weken in de stress voor niets’

Isabelle Don Griot (36) was er vroeger van overtuigd dat ze jong moeder zou worden, maar haar relatie strandde en het leven liep anders dan gedacht. Op haar 30e kreeg ze een maagverkleinende operatie. Dit zorgde er niet alleen voor dat Isabelle er anders uit ging zien, maar ook dat ze anders over zaken in het leven ging nadenken. Met deze blog neemt Isabelle je wekelijks mee in haar leven als toekomstige BAM-mer: bewust alleenstaande moeder. Deze week Deel 25: de NIPT-test.

Mijlpaal

Bij de intake met de verloskundige was het, naast het loeren naar de kleine, ook tijd om een aantal afspraken in het ziekenhuis te maken. Onder andere voor de 12 wekenecho, het afnemen van bloed en, mocht ik dat willen, de NIPT-test. Over dat laatste had ik natuurlijk al nagedacht en het was voor mij een duidelijke zaak: de NIPT wilde ik sowieso doen. Want hoe je het ook wendt of keert, ik ben 36 jaar en op mijn leeftijd zijn er verhoogde risico’s op chromosoomafwijkingen bij de baby.

De 12 wekenecho en de NIPT zijn voor mij een mijlpaal in de zwangerschap. Dan mag ik eindelijk van de daken schreeuwen dat ik daadwerkelijk zwanger ben (ja, lieve mensen, deze blogs lopen iets achter)! Ik ga daarom met gezonde spanning naar de afspraak, maar kijk er ook naar uit de kleine weer te mogen zien, want dat blijft een feestje.

Echo

De echo verloopt soepeltjes, alles is mooi in beeld te brengen en de gynaecoloog is erg tevreden over de voortgang. Als zij tevreden is, ben ik het ook. Ik vind het zo knap dat ze überhaupt kan zien wat ze ziet, want ik kan er geen touw aan vastknopen. Ik knik instemmend als ze vraagt: „Zie je dit?”, maar waar ik naar kijk? Ik heb geen idee.

Dan komt de NIPT ter sprake. Ik geef aan dat ik de test graag wil en moet wat formulieren ondertekenen. Ik heb me de voorgaande weken nog wat extra ingelezen over de syndromen die eruit zouden kunnen komen en voor mezelf beslist dat een kindje met downsyndroom welkom zou zijn bij mij, maar dat ik bij de eventuele andere syndromen mijn zwangerschap zou beëindigen. Het zijn natuurlijk vreselijke keuzes die je moet maken, maar ik heb gekeken naar wat ik in mijn eentje aan zou kunnen in de toekomst. Op de nevenbevindingen laat ik met overigens niet testen; de kansen zijn zo klein dat ze nog iets vinden (bij 4 op de 1000 vrouwen) dat ik dat aan me voorbij laat gaan.

Ook wordt mij de 13 wekenecho aangeboden, die je per 1 september mag laten doen als onderdeel van een landelijke wetenschappelijke studie. Deze echo laat ik ook aan me voorbijgaan, want moet je nu al alles willen weten? De gynaecoloog vertelt mij dat ze soms bij deze echo dingen zien die vervolgens bij de 20 wekenecho zijn ’opgelost’ of verminderd. Ik voel er niets voor om misschien wel 7 weken in de stress te zitten voor niets.

Verlossende telefoontje

Alsof de Nederlandse gezondheidszorg niet al duur genoeg is, moet ik een kleine €180,- aftikken voordat ik naar het lab mag voor bloedafname. De NIPT moet je zelf betalen, ook als je in de leeftijdsgroep met een verhoogd risico zit. Na twee uur, drie keer misprikken en negen buisjes bloed sta ik weer buiten en adem ik frisse lucht in, daar ben ik aan toe.

Acht lange dagen moet ik wachten tot ik het verlossende telefoontje van de verloskundige krijg. „Mevrouw Don Griot, alles is goed.” YES, YES, YES! Ik ben zo blij. „Ik moet u ook een beetje vervelend nieuws geven, want dit is de laatste keer dat wij elkaar spreken.”

Na overleg in het ziekenhuis hebben ze toch besloten dat ik volledig medisch behandeld moet worden en ik dus geen verloskundigenpraktijk meer achter mij zal hebben staan. Heel erg jammer, maar ik moet even schakelen. Dit doen ze namelijk niet om mij te pesten. Alles voor mijn gezondheid en die van mijn baby.

Isabelle schreef ook het boek BAM! Moeder worden doe je zo maar niet! over het traject van een BAM-moeder.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.