Vrouw/Columns & Opinie
1985071739
Columns & Opinie

Femke schreef een brief aan haar ex: Laten we ouders blijven

Moeder schrijft een brief

Moeder schrijft een brief

"Lieve, onbereikbare, lastig te peilen en moeilijk te doorgronden vader van onze kinderen… Daar zitten we dan. Samen aan een tafel in de klas van onze zoon. Tof vind ik het dat je de moeite hebt genomen om vanuit je werk direct door te rijden naar school, om bij het gesprek aanwezig te zijn.

Moeder schrijft een brief

Moeder schrijft een brief

Dat moet ik je nageven, daar heb je altijd je best voor gedaan: om bij school- of zorggesprekken aanwezig te zijn.

Emoties

Ik kijk naar je en vraag me af hoe je dit vindt en beleeft, hoe wij hier nu samen zitten. Niet meer als stel, maar nog steeds als ouders van onze kinderen. Voelt het vreemd voor je? Of voelt het niet heel veel anders dan toen we nog samen waren? Welke emoties en gevoelens gaan er nu door je heen?

Ik vraag me vaak dingen over je af. Misschien komt het doordat ik weinig antwoorden heb gekregen op vragen over hoe onze relatie nou uiteen kon spatten of stappen die je gezet hebt, keuzes die je gemaakt hebt. Mijn indruk is soms dat je dat zelf niet eens weet.

Juf

Maar goed, terug naar het klaslokaal. Ben jij ook zo trots op je kind? Als er verteld wordt dat hij het eigenlijk heel goed doet. Als zijn positieve eigenschappen nog extra benadrukt worden door de juf. En dat zijn cijfers eigenlijk heel prima zijn, helemaal als je kijkt naar zijn bepaald niet makkelijke basisschooltijd.

Ook jij hebt bijgedragen aan zijn mooie eigenschappen en ook van jou heeft hij onder andere zijn creativiteit, handigheid, (ruimtelijk) inzicht, oplossend vermogen en hulpvaardigheid. Als ik stiekem vanuit mijn ooghoek naar je kijk, zie ik dat je trots bent, ook al laat je het niet zo zien en merken. Je hoort de juf aan, luistert naar de vragen die je zoon beantwoordt, knikt af en toe. Maar dwaalt ook soms af.

Trots

Toch ervaar en voel ik dat, ondanks alles wat er tussen ons is gebeurd, jij wenst dat het mij, de moeder van je kinderen, goed gaat. Evenals je kinderen. Het zit ‘m soms in iets subtiels: een hand op mijn schouder, een kleine blik, appje, gebaar of verontschuldiging als je iets te fel hebt gereageerd.

Het valt ook niet mee, na een kwart leven met elkaar, ineens een leven dat er 180 graden anders uitziet. Voor allebei! Ook jou moet dat wat doen, alleen zeg je er niets over en laat je niets los. Hoewel ik wel het idee heb dat je, zonder mij en je kinderen hele dagen om je heen, meer rust ervaart. Ook ik heb die rust hervonden, gelukkig!

Dat moeten we beiden kunnen

Laten we ervoor zorgen dat we er blijven voor onze kinderen. Dat we samen naar gesprekken kunnen blijven gaan en alles wat de kinderen toekomstig nog mogen meemaken. Want partners zijn we dan wel niet meer, ouders blijven we! Hoe lastig soms ook. Dat moeten we toch beiden kunnen!

Ik ben er ook van overtuigd dat de gevoelens van boosheid, teleurstelling en verdriet met de tijd wel slijten. Ik ervaar dat zelf gelukkig wel en ik hoop jij ook. In de auto naar huis laat ik een paar tranen en besluit dat dit een mooi, kostbaar, maar ook, voor mij, emotioneel moment is om te delen."

Deze brief is afkomstig van nieuwestap.nl. Schrijfster Femke (45) scheidde 2,5 jaar geleden en blogt over hoe haar leven sindsdien is veranderd.

Jij op VROUW.nl

Zit er ook een Open brief in jouw pen?

Schrijf 'm dan hier!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.