Vrouw/Seks & Relaties
1990175118
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding 145: ’We zijn verder van huis dan ooit’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (16). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

Ik haal diep adem, spreid mijn armen in de lucht en blaas ik uit. Dan buig ik voorover en rol een voor een mijn rugwervels af. Mijn neus gaat richting mijn knieën. Ik blijf zo even hangen. Pure ontspanning. In mijn ooghoeken zie ik Bas de tuin in komen. Met een koffer in zijn hand. Die laat er geen gras over groeien: „Anouk!” roept hij geagiteerd: „We moeten…” Ik onderbreek hem. „Ik ben bezig lieverd. Dat zie je toch. Wil je alvast thee gaan zetten. Ik ben over een kwartier klaar.” Gehoorzaam loopt hij naar de keuken.

Kant van de kinderen

Als ik een half uurtje later tegenover hem zit barst hij los. Zijn moeder heeft hem eruit gezet, zodat Lente bij haar kan wonen. Storm schijnt zijn intrek in het tuinhuis te nemen. Of wij zijn warme maaltijd voor de deur willen zetten. Voor het ontbijt en de lunch stuurt hij een tikkie. Verdwaasd kijk ik Bas aan. „Wel fijn dat de kinderen bij je moeder terecht kunnen. Zij zal ze wel tot reden brengen.” „Daar zou ik maar niet op rekenen”, antwoordt Bas: „Mijn moeder heeft me duidelijk laten weten dat ze de kant van de kinderen kiest. Ze vindt dat we er helemaal verkeerd mee omgaan.” „Dat meen je niet”, kreun ik.

Ik ben dol op Bas zijn moeder en hecht erg veel waarde aan haar oordeel. „Ja”, gaat Bas verder. „Volgens haar hadden we er meteen open en eerlijk over moeten zijn. Niets stiekem en het ook niet eerst uitgebreid met de therapeut bespreken. En ze vindt dat we meer rekening moeten houden met de mening van de kinderen. Onzin natuurlijk.” Bas is er heel duidelijk over. Hij vindt dat wij beslissen over hoe we nu verder gaan. Niet zijn moeder en niet de kinderen. Alleen wij. En daarom moeten we op één lijn zitten. Dat zitten we toch? „Ik weet het niet”, zeg ik schuchter. „Dit voelt niet goed. Zoals het tot nu toe is gegaan voelde het niet goed.” Ik wilde het zo niet. Ik wilde open zijn tegen de kinderen en ze meenemen in onze plannen en gevoelens, maar ik wilde ook Bas niet kwijt. Achteraf verwijt ik mezelf dat ik zo slap ben geweest en de makkelijkste weg heb gekozen.

Grote liefde

Het voordeel van de makkelijkste weg is dat ik ’s ochtends wakker word in de armen van mijn grote liefde. Ik voel zijn adem in mijn nek; zijn warme lijf drukt tegen mijn rug; een arm hangt over mijn schouder en borsten. Aan de druk van zijn onderlijf tegen mijn billen voel ik dat hij wakker wordt. „Goedemorgen”, fluister ik. Bas antwoordt niet met woorden, maar met daden.

„Fijne manier om de dag te beginnen”, zegt Bas later aan de ontbijttafel. Ik lach: „Het was letterlijk en lijfelijk het hoogtepunt van mijn dag.” „Dat klinkt best zielig.” Ik slik. „Het zijn lange dagen zonder de kinderen.” „Ze komen wel weer terug. Echt. Je moet gewoon geduld hebben. Waarom kom je niet mee naar kantoor? Ik kan je nog steeds goed gebruiken voor onze uitbreiding naar België.” Eigenlijk geen gek idee. Ik kan mijn dag niet vullen met zonnegroeten en lotushoudingen. We spreken af dat ik na therapie mee ga naar kantoor.

Gevoel voor drama

„We zijn verder van huis dan ooit”, zeg ik tijdens onze sessie. „Nou, kom op Anouk. Dat klinkt wel heel dramatisch. De kinderen kiezen even voor een beetje afstand. Dat lijkt me heel gezond. Ze worden toch goed verzorgd?” Dat klopt. Lente wordt bij oma Mieke als een prinsesje behandeld. Storm bivakkeert in het tuinhuisje. Ik zet iedere avond een pannetje eten voor zijn deur. En als hij er niet is, ruim ik het huisje op. Dan blijft het netjes. Hij heeft een nieuwe hobby. Iets als figuurzagen ofzo. Een paar grote letters staan achter zijn bed. „Laten we eens kijken waar dit gevoel voor drama vandaan komt. En wat voor een effect dit heeft op anderen. Bas bijvoorbeeld.” „Waarom beginnen we altijd met mij? Waarom is Bas niet een keer het vertrekpunt” We kunnen toch ook kijken wat zijn gedrag voor effect heeft?” „Er wordt niet altijd naar jou gekeken”, begint Bas: „Er wordt ook naar mij gekeken.” „Oh ja? Ik hoorde toch echt dat er eerst gekeken wordt naar mijn gevoel voor drama en daarna naar het effect op anderen. Niet andersom.”

De bemiddeling van de therapeut heeft vandaag weinig effect. We zijn allebei nog knorrig als we op kantoor komen. „Daar is het happy koppel”, sneert Sara als ze ons ziet. „Alsjeblieft, Sara. Nu even niet”, zegt Bas vermoeid. Ik probeer haar blik te mijden. Dat laat Sara niet gebeuren. „Dag Anouk. Wat een eer”, antwoordt Sara. „Dag Sara. Het genoegen is geheel wederzijds.” „Wat fijn. Het verheugt ons altijd zeer als de baas zijn modelvrouw ons bezoekt. Met de nadruk op model.”

Meer VROUW

Wil je niets van VROUW missen? Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.