Vrouw/Seks & Relaties
1990701766
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding deel 73: ’Ik knoop het bloesje open, mijn borsten puilen uit m’n bh’

„Printscreen en send. Het ontvangst is uitermate hartelijk.’’

„Printscreen en send. Het ontvangst is uitermate hartelijk.’’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (15). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

„Printscreen en send. Het ontvangst is uitermate hartelijk.’’

„Printscreen en send. Het ontvangst is uitermate hartelijk.’’

Ik heb Bas in een wurggreep waar hij niet meer uitkomt. En als een echte slang geniet ik zijn gespartel: „Ja natuurlijk wil ik je aandelen, maar wacht dan even tot we het huis hebben verkocht.”

Spannende foto’s

„Nee, want ik wil het huis niet verkopen.” Wat is dit een leuk gesprek. Ondertussen stuurt de dj mij allemaal spannende foto’s. Dat maakt het helemaal grappig. Ik kan net doen alsof ik in een zakelijk ingewikkelde maildiscussie bekijk, terwijl ik geniet van opengeknoopte overhemden, sixpacks boven een spijkerbroek en bobbels in een boxershort.

Uiteindelijk druipt Bas af. „Deur,” roep ik hem achterna. Woedend knalt hij die dicht. Ik zet de camera van mijn laptop aan en knoop mijn bloesje een beetje open. Mijn borsten puilen uit mijn bh. Het lijkt wel alsof ze gegroeid zijn. Ben ik dikker geworden? Irritant, maar grotere borsten zijn nu wel handig. Printscreen en send. Het ontvangst is uitermate hartelijk.

Tijdverdrijf

De dj is heerlijk tijdverdrijf. Het enige waar ik aan hoef te denken is dat ik alle sporen wis zodat niemand er achter komt. Zeker Marga niet, want sinds het feest eet zij weer uit mijn hand.

Ik stuur de foto’s naar mijn privé-account en klik daarna op delete. Dan ga ik naar mijn overleg met mede-eigenaar van dit makelaarskantoor Joost. „Moet ik weer een feest betalen voor een personeelslid dat een onbekend aantal jaren in dienst is?” vraagt hij als ik binnenkom. Ik glimlach liefjes: „Nee, ik heb nu een kostbaarder vraag.”

Liegen

„Je hebt besloten het huis te verkopen? Dan ben je helaas te laat. Ze hebben zich teruggetrokken, omdat jullie niet binnen de gestelde termijn reageerden.” „Goh, wat jammer,” lieg ik. Daar trapt Joost niet in: „Ja, ja. Daar geloof ik niets van. En het kan me eigenlijk helemaal niets schelen. Jullie zoeken het samen maar uit met dat huis.”

Hier schrik ik van. „Hoezo? Jij kan beter ons huis verkopen dan Bas of ik.” „Ja, maar ik ben niet meer zo geïnteresseerd in de huizenbusiness.”„Hoe bedoel je?” „Ik stop er liever vandaag mee dan morgen.” „Ik wilde je mijn aandelenpakket aanbieden.” „Echt waar? Een jaar geleden was ik daar meteen op ingestapt. Nu niet.”

Dat komt mooi uit. Nu mag ik ze aan Casper aanbieden. Toch zit Joosts opmerking mij niet lekker: „Wil je echt stoppen?” „Ja, Anouk. Pim en ik willen gaan reizen. Ver en lang. Misschien ook nog werken onderweg. Eigenlijk wilde ik mijn aandelen ook te koop aanbieden. Zou Bas ze willen?” „Misschien,” knik ik terwijl ik tranen wegslik. Joost gaat weg! „En als hij niet wil, weet ik nog wel iemand anders.”

Woede

„Ze hebben hun bod ingetrokken,” zeg ik tegen Bas terwijl ik de tafel dek voor het avondeten. „Hoezo?” Ik vertel wat ik weet en dan barst hij weer in woede uit. „Wat eten we,” vraagt Storm die hongerig naar beneden komt. „En waarom is papa boos,” vult Lente aan. „We eten tabouleh salade met druivenpittencrème. En papa is boos, omdat hij ons het huis uit wil zetten en dat lukt niet,” antwoord ik rustig.

Ontsteld staart de tweeling hun vader aan: „Wil je dat echt?” Bas vloekt binnensmonds: „Nee, natuurlijk niet. Mama zegt het verkeerd. Ik wil dit huis verkopen, zodat we allebei een ander huis kunnen kopen.” „Dat komt op hetzelfde neer. Je wilt dat wij het huis uitgaan.”

Schreeuwen

Ik ga achter de kinderen staan en sla beschermend mijn armen om hun schouders. „Dit is ons huis,” stamelt Lente. „Ik weet het liefje.” Ik trek haar tegen me aan en druk een kus op haar voorhoofd. „Mama en ik kopen allebei een eigen huis.” „Echt Bas,” vraag ik. „Ga je echt iets nieuws kopen of trek je bij iemand in?” Bas kleurt.

„Ook daar krijgen jullie eigen kamers”, antwoordt hij snel. „Net als bij mama.” „Ik weet niet of ik dat wel kan betalen,” zeg ik. „We doen natuurlijk ons best, maar uiteindelijk zullen we allemaal iets moeten inleveren.” Dan wordt het Storm te veel. „Klootzak!” schreeuwt hij naar zijn vader. Hij rukt zich van me los en rent naar buiten. „Lekker tactisch Anouk,” snauwt Bas tegen me en rent dan achter zijn zoon aan.

Overtijd

De mannen blijven lang weg. Als Lente en ik aan tafel gaan komen ze uiteindelijk terug met allebei een patatje kapsalon. Ook voor Lente hebben ze iets van de snackbar meegenomen. Ze laat zich weglokken om tegen alle regels in op de bank met de tv aan ongezonde dingen te eten.

Ik blijf alleen achter in de keuken. Tranen rollen over mijn wangen. Geïrriteerd wrijf ik ze weg. „Waarom ben ik nu zo emotioneel? Ik moet vast ongesteld worden.” Ik vis mijn agenda uit mijn tas en begin te tellen. Het is inderdaad tijd dat ik ongesteld word. Ik ben al meer dan een week overtijd. Tien dagen, om precies te zijn.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.