Nieuws/Vrouw
1999587630
Vrouw

'Ragas reist rond' deel 3: Misschien heb ik wel te veel tijd voor een slecht huwelijk

Bastiaan Ragas (47) wilde kwaliteitstijd met zijn gezin en dus verliet hij Bloemendaal en ging met zijn vrouw Tooske, hun drie kinderen én zijn zoon uit zijn relatie met Laura Vlasblom vier maanden op reis. Tweede stop: Japan.

We zijn al een aantal weken op reis en ik hoop stiekem op een helder 'aha'-moment. Dat ik opeens weet wat ik moet doen met de rest van mijn leven. Niet dat ik ongelukkig ben of in een midlifecrisis verkeer, maar een beetje afwisseling en avontuur vind ik wel zo fijn.

Naaktcamping

Ik droom erover dat ik een boetiekhotel begin in Toscane, scharrelvarkens ga houden in Oost-Groningen of verhuis naar Canada voor als het ooit oorlog wordt. Zoals mensen uit Ik vertrek, die besluiten om een naaktcamping te beginnen in Slowakije... Ik vind het mooi.

Maar voorlopig zit ik nog samen met onze kinderen op het vliegveld van Shanghai te wachten op onze vlucht naar Tokio, Japan. Niet echt een inspirerende ruimte. Overal ter wereld zijn de vliegvelden hetzelfde: roltrappen, trolleys, overvolle wc’s, koffiecorners met extreem uitvergrote zwart-witfoto’s van Parijs in de jaren dertig. Zelfs in Japan hebben ze daar dus romantische gevoelens bij.

Seksloos

Ter voorbereiding koop ik The Japan Times. Ik lees dat de Japanners dit jaar weer 122 zwangere walvissen hebben vermoord. Dat veel Japanners liever vrijgezel blijven om hun kostbare vrije tijd en geld niet te hoeven delen. En dat veel huwelijken seks- en kinderloos blijven, omdat de partners te druk en gestrest zijn om 'het' te doen.

Ik kijk opzij en zie mijn vrouw, die er na een dag reizen nog steeds prettig uitziet, en onze kinderen die op een bankje bij de gate hangen. Ik lijk niet veel op de gemiddelde Japanner, is mijn conclusie. Misschien heb ik wel te veel tijd en te weinig stress voor een slecht huwelijk.

Animeermeisjes

Japan ziet er op toeristische plaatjes altijd mooi, groen en sereen uit, met stijlkamers waar schuifelende geisha’s thee serveren. Maar wij zitten tussen de neonlichten van Tokio met op elke hoek een karaoketent en als Lolita verklede animeermeisjes op wiebelige, hoge hakken die ons goktenten proberen in te lokken.

Ik had het kunnen weten. In de jaren negentig moest ik samen met de jongens van Caught in the Act opdraven in een Japans televisieprogramma om onze nieuwste single te promoten. De hele dag wachtten we in een donkere kleedruimte.

In ons kruis

Repeteren voor ons liedje was echt niet nodig, zeiden ze in gebroken Engels. Toen we na een uur of tien eindelijk de studio in mochten, voelde ik me als een gladiator die voor de leeuwen werd geworpen.

Flikkerende lichten en een hysterisch schreeuwende presentator, inclusief sidekick in een slecht zittende smoking, die iets gilde en ons onvruchtbaar makend hard in ons kruis kneep. Wij schoten omhoog van de pijn en het publiek kwam niet meer bij. Tien minuten later stonden we weer buiten, dat liedje zingen was niet meer nodig.

Thuisvoelen

Nu, ruim twintig jaar later, kijk ik hoe mijn vrouw en kinderen zich door de straten van Tokio wurmen en weet ik dat ik me nooit zal thuisvoelen in Japan. En dat van die walvissen vind ik ook stom!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.