Vrouw/Columns & Opinie
2002811187
Columns & Opinie

Feuilleton - De Vechtscheiding

Deel 26: ’Ik duik met mijn hoofd onder haar rokje’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

„Ik kom even langs”, kondigt mijn advocaat aan. Anouk heeft een advocaat genomen, en niet zo maar een: „Dit zijn de beste familierecht-advocaten van deze regio”, zegt mijn advocaat vol ontzag. „Niet goedkoop. Hoe komt ze aan dat geld?”

„Ik denk van haar vader. Je kan haar toch wel aan?”, vraag ik bezorgd. „Ja, ja”, reageert hij. „Heb je al een keer een zaak tegen haar gehad?” „Nee, dat niet, maar ik denk dat ik het wel kan.” Hij begint in zijn stapel papieren te bladeren en houdt dan een A4tje omhoog. „Kijk hier, het wetsartikel waarop ze zich beroept.”

Sexy

Mijn advocaat begint voor te lezen. Ik ben na twee zinnen de draad al kwijt. Waar heeft die man het over? „Opletten Bas”, spreek ik mezelf toe. Ik focus me weer op de woorden van mijn advocaat, maar dan verschijnt Sara in het raam achter hem. Ze buigt voorover om te zien met wie ik in overleg ben. Haar borsten drukken daarbij tegen het raam. Ik denk dat ze niet door heeft hoe sexy ze nu is. Ik zie dat ze op haar tenen gaat staan. Haar topje blijft echter op dezelfde hoogte hangen, zodat er nog meer boezem wordt onthuld. O, wat heerlijk.

Terwijl mijn advocaat opgaat in zijn verhaal, pak ik mijn telefoon en app ik naar Sara: ’Nieuwsgierig Aagje.’ Ik zie hoe ze naar haar telefoon reikt. Dom van me, nu komt ze los van het raam. Ze appt terug: ’Wie is dat?’ ’Een vriend’, schrijf ik terug. Ze drukt zichzelf weer tegen het raam om te kijken en gunt mij weer het fijne uitzicht op haar decolleté.

’Waarom is hij hier?’, vraagt ze. ’Om mij te helpen met de scheiding.’ ’Heus?’ Ik probeer een antwoord te verzinnen waardoor ze weer tegen het raam gaat staan. ’Ja, dus je moet even stil zijn. Maar ondertussen mag je je jezelf weer tegen het raam aan plakken. Zag er heerlijk uit.’ Ze lacht. Zo lief. Ze kijkt om zich heen en haalt opeens vliegensvlug een borst uit haar bloesje, drukt hem tegen het raam en stopt hem dan terug. Lachend loopt ze weg, terwijl ze nog een laatste appje stuurt: ’Laat maar weten als hij weg is.’

’Ik kan niet weigeren’

Dat duurt nog wel even. We moeten eerst een antwoord geven op het tegenvoorstel van Anouk op de voorlopige voorziening. Ze wil geen huur betalen en ze wil ook niet werken: „Jammer, want ons voorstel was uitermate redelijk. Wil je een tegenbod doen?” Ik schud mijn hoofd: „Nee. Ze bekijkt het maar, ik wil scheiden. En snel.” „Okee”, antwoordt mijn advocaat, „maar reken wel op een lange weg.” Het maakt me niet uit. Ik wil dat hij nu weggaat. Ik wil Sara. Dus stuur ik hem op pad met het verzoek de gang naar de rechter in te zetten.

Zodra hij zijn hielen heeft gelicht, stuur ik Sara een appje met een foto van zijn lege stoel. Binnen een paar tellen is ze terug. Ze sluit de lamellen voor het binnenraam en draait zich naar mij om. Ik trek haar naar me toe. We kussen. Mijn handen glijden gretig naar haar borst. „Je zag er heerlijk uit”, fluister ik hees. Liefdevol draai ik achtjes rond haar tepel, net zolang tot hij hard wordt. Dan neem ik hem in mijn mond. Terwijl ik eraan sabbel, glijdt mijn andere hand onder haar rokje. Ze heeft geen slipje aan. Nu ben ik niet meer te houden. Ik til haar op het bureau, ga zelf op mijn stoel zitten en duik met mijn hoofd onder haar rokje.

Hierna ben ik als was in haar handen. „Kom je dit weekend met de kinderen eten?”, vraagt ze. Ik weet dat ik dit niet kan toezeggen zonder Anouk te informeren, die zal woedend zijn en alles op alles zetten om het tegen te houden. Geen gesprek waar ik zin in heb. Maar Sara kan ik niets weigeren, en ik wil haar laten zien dat ik het meen.

Knal!

„We gaan zondag bij iemand eten die heel speciaal voor mij is, maar zeg nog maar even niets tegen mama”, zeg ik later tegen de kinderen. „Vind mama het wel goed?” vraagt Lente bezorgd. „Natuurlijk wel. Maar ze heeft nu genoeg aan haar hoofd.” Daar doe ik de zaak mee af.

En zo zitten we een paar dagen later om Sara’s tafel. Storm is in het begin nukkig. Lente niet, die is meteen ontwapenend. Ze loopt babbelend door het huis en stelt allerlei vragen. Samen met Sara bladert ze een stapel modebladen door. Al giechelend leveren ze samen commentaar, alsof ze elkaar al jaren kennen. Gaandeweg ontdooit Storm. Hij vindt een kast met spelletjes en daagt mij uit voor een potje Stratego. Hij is er verdomd goed in. Ik heb moeite om hem de baas te blijven.

En dan opeens

KNAL!

Verschrikt spring ik op en weet ik nog net de steen te ontwijken die naar binnenzeilt. „O ja”, zegt Lente zonder op te kijken. „Ik heb mama verteld dat we hier zijn.”

De Vechtscheiding teruglezen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.