Vrouw/Columns & Opinie
2003315769
Columns & Opinie

Lezerscolumn

Denise (48): ’Vriendinnen heb ik niet, sterker nog, ik wil ze niet’

Denise geniet heerlijk in haar eentje. Aan vriendinnen heeft ze geen behoefte.

Denise geniet heerlijk in haar eentje. Aan vriendinnen heeft ze geen behoefte.

Denise (48) heeft geen vrienden en kan daar niet mee zitten. Sterker nog: ze moet er niet aan denken om vriendschappen te sluiten. Haar vriendloze leven bevalt haar prima. Denise is getrouwd met een man die daar precies zo over denkt; hij heeft ook geen vrienden.

Denise geniet heerlijk in haar eentje. Aan vriendinnen heeft ze geen behoefte.

Denise geniet heerlijk in haar eentje. Aan vriendinnen heeft ze geen behoefte.

„En je hebt ook al geen vriendinnen!” Ik zal een jaar of acht geweest zijn geweest en had de nodige rommel gemaakt op mijn kamer. Mijn moeder was hier geïrriteerd over, smeet de losse spullen in de kast en gooide deze opmerking eruit. Zo jong als ik was, ik wist dat ze gelijk had, maar ik snapte niet wat het probleem was. Van haar kant zal het frustratie zijn geweest. Ze hoorde ongetwijfeld van vriendinnen (zij wel) dat hun kinderen wel normaal vriendinnetjes hadden en dan kun je daar niet over meepraten. Dat ik het liefst alleen speelde dat wist ik zelf ook wel, maar dat anderen zich er blijkbaar aan stoorden, was vanaf dat moment nieuw voor mij.

Inmiddels nader ik de vijftig jaar en in de wens om vriendschappen te hebben, is niets veranderd. Ik heb een man, kind, leuk werk waarin ik goed functioneer, collega’s met wie ik goed omga, maar vriendinnen heb ik niet, sterker nog, ik wil ze niet. Ik kan mij niet herinneren dat dit komt door een trauma dat ik op jonge leeftijd heb opgelopen. Het lijkt er meer op dat ik een of ander gen mis. Ik merk weleens dat het een taboe is om over te praten al weet ik vrijwel zeker dat er veel meer mensen zijn die geen behoefte aan vriendschappen hebben.

Anders dan anders

Mensen die mij goed kennen die weten het wel van mij, maar ik gooi het er niet standaard uit bij de koffieautomaat. Het gekke is ook dat vrijwel niemand het van mij verwacht, omdat ik niet per definitie overkom als een zonderling type. In mijn puberjaren was dat wel anders, want ik was ook een beetje ’anders dan anders’. Zo had ik geen idee wie er op één stond in de Top 40, ik volgde geen series die anderen wel volgden. Ik vond het wel belangrijk om hoge cijfers te halen op school en ik hield niet van uitgaan.

Echt gepest ben ik niet, maar erbij horen dat lukte ook niet. Ik vond dat eigenlijk altijd wel logisch omdat ik best wist dat er met mij niet zo gek veel aan was. Het was niet iets waar ik mee zat, het was gewoon zo. Ik heb me er ook nooit zielig om gevoeld, ik merkte vooral aan anderen dat het vreemd was en daardoor ging ik mij er wel voor schamen. „Hou je dan niet van uitgaan”, vroegen leeftijdsgenootjes aan mij. Zij konden zelf niet wachten tot het weekend was en ze het café of de disco weer onveilig konden maken en begrepen er niets van dat er ook mensen waren die daar blijkbaar geen behoefte aan hadden.

Partner

Ondanks dat ik er niet aan moest denken om mee te gaan, voelde ik me er wel raar door. Nu ik eind veertig ben, schaam ik me er niet meer voor. Nog steeds ben ik in mijn vrije tijd het liefst op mezelf. Je zult misschien denken: „Ja, maar je hebt een man, hoe doet hij het dan met zijn vrienden?” Nou, dat doet hij hetzelfde als ik. Ik heb een partner getroffen die net als ik geen behoefte heeft aan vriendschappen en nee, dat komt niet door mij. We zijn door een wederzijdse kennis (die ik een tot twee keer per jaar zie) aan elkaar gekoppeld, want uitgaan deden we allebei niet. Datingsites had je nog niet dus hoe hadden we elkaar anders moeten leren kennen?

Het klikte onder andere door deze gemeenschappelijke eigenschap. Hierdoor weet ik ook dat er naast mij meer mensen zijn die er hetzelfde in zitten. Het zou waarschijnlijk ook niet werken als de één op zaterdagavond wil doorzakken met andere stellen en de ander het liefst met een koptelefoon op een boek leest en om tien uur naar bed wil.

Saai

Het klinkt misschien alsof wij een supersaai leven leiden, maar dat gevoel heb ik helemaal niet. Ik vind het heerlijk dat wij in een vrij weekend ’niks hoeven’ en al helemaal geen feestjes hoeven bijwonen of naar een kinderverjaardag moeten, omdat het zo hoort. Meestal gaan we in onze vrije tijd wandelen, ergens wat eten, een weekendje weg of we zijn gewoon lekker thuis.

Waar anderen vrienden misschien om raad vragen bij een probleem weet ik meestal zelf heel goed wat ik moet doen. Ik denk dat die intuïtie zo goed ontwikkeld is, omdat ik altijd erg op mezelf aangewezen ben geweest. Als ik weleens verhalen hoor van andere mensen over de verwachtingen van vrienden of langdurige vriendschappen die plotseling eindigen door een kleinigheidje dan weet ik dat ik er weinig aan mis.

Energie heb ik nooit gehaald uit andere mensen, ik laad vooral op als ik alleen ben. Als kind merkte ik door de opmerking van mijn moeder uit het begin van dit verhaal dat anderen er vaak een groter probleem mee hebben dan ikzelf. Er moet wel van alles mis met je zijn als je geen vrienden hebt. Een probleem heb je pas als je dat er zelf van maakt. Ik heb dus geen probleem.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.