Vrouw/Columns & Opinie
2004600410
Columns & Opinie

'Het randprematuurtje is nu een boom van een vent'

Daphne Deckers

Daphne Deckers

Schrijfster/presentatrice Daphne Deckers geeft haar kijk op het leven. Deze week heeft ze het over haar zoon.

Daphne Deckers

Daphne Deckers

Vorige week is onze Alec achttien geworden. Achttien! Dat zette mij toch wel even aan het denken.

Navelstreng

Aan hoe hij werd geboren, ruim drieënhalve week te vroeg. Een randprematuur met een kippenborst en dunne beentjes. Schriel als-ie was, had hij wel opvallend ontwikkelde kuitspiertjes. Dat was van het rondspringen, zeiden ze, al die maanden lang. Waar mijn dochter Emma tijdens de zwangerschap heel relaxt had liggen chillen, was Alec non-stop aan het apenkooien geweest.

Hij had zelfs een knoop in de navelstreng gebuiteld; iets wat gevaarlijk had kunnen zijn. Zijn bevalling was snel gepiept: Alec werd in een sneltreinvaart geboren, en is daarna altijd beweeglijk gebleven. Het randprematuurtje van toen is nu een boom van een vent, net zo lang als zijn vader, met de massieve kuitspieren die de tennissport met zich meebrengt.

Achterlichten

Ik vind het soms best ingewikkeld om in die grote man (die mij tegenwoordig met één hand kan optillen) mijn kleine, blonde boefje te zien. En toch blijft-ie altijd mijn Leccie. Hoe zwaar zijn stem ook is geworden. En hoe gênant hij dit ongetwijfeld vindt. In één van mijn eerste opvoedboeken heb ik geschreven: "Zodra kinderen kunnen lopen, lopen ze van je weg." Inmiddels weet ik: zodra kinderen kunnen rijden, rijden ze van je weg. Ik zie meer achterlichten dan ooit.

Als Alec de deur uitgaat (naar een tennistoernooi in Qatar of naar de benzinepomp; dat maakt in mijn beleving niet uit) voel ik nog steeds de behoefte om te zeggen: 'Doe je voorzichtig, kijk je wel uit, doe niks wat ik ook niet zou doen'. Dat laatste is misschien niet het beste advies, want hé, ik ben ook achttien geweest. Een leeftijd waarop je oud genoeg bent om beter te weten, maar jong genoeg om het tóch te doen. Of, zoals mijn moeder zei: "Op je 18e mag je legaal gaan doen wat je vanaf je 15e toch al deed."

Ziekte van Kawasaki

Voor het raam van mijn werkkamer staat de 'Alec-boom', een prunus die we geplant hebben toen hij werd geboren. Kort na zijn eerste verjaardag werd Alec ernstig ziek; hij kreeg de zeldzame ziekte van Kawasaki en lag een week in het AMC. Het stormde in die dagen, het waaide, het regende - en ik zag het iele Alec-boompje vervaarlijk buigen in de wind.

Ik weet nog goed hoe ik huilend voor het raam stond, en aan het boompje heb gevraagd of hij alsjeblieft rechtop wilde blijven staan. Ja, je doet rare dingen als je moeder bent. Maar kijk hem nu eens, die prachtige boom; groot en sterk en ook dit jaar weer schitterend in de bloesem.

De Alec-boom zal zich steeds meer gaan wortelen - maar dan wel hier in de tuin. Alec zelf zal steeds verder gaan uitvliegen. Want dat is uiteindelijk wat je je kind wilt meegeven: wortels én vleugels. Ik kan niet wachten om te zien waar de wind hem heen zal voeren. En Richard en ik? Ons rest de bloesem. En véél minder was.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.