Vrouw/Columns & Opinie
2010786623
Columns & Opinie

Columns & opinie

’Het lijkt wel of er een vloek rust op deze reis’

Afgelopen weekend zou Carolien Vader (51) eindelijk met haar gezin op reis gaan. Hier had ze zich zo op verheugd, gezien corona al een paar keer voor uitstel zorgde. En nu... viel de reis weer in het water door de chaos op Schiphol.

Vroeg op en dan lang in de rij voor check-in en security op Schiphol. Reizen heeft zo z’n nadelen, maar het doel heiligt de middelen. Ik verlang enorm naar de gezellige terrassen met pintxos en wijn op de drukke pleinen van het Spaanse Bilbao. In goed gezelschap van onze lieve vrienden en onze kinderen. Een bezoek aan het Guggenheim museum en een wandeling langs de prachtige kust van Baskenland; dit is de vakantie die al twee keer door corona moest worden uitgesteld en die eerder in de week al werd omgeboekt.

Bomvol

In de vertrekhal is het bomvol. Opvallend genoeg zijn de eerdere vluchten vanaf onze gate allemaal vertraagd. Op m’n nieuwsapp lees ik dat bagagemedewerkers een onaangekondigde staking zijn gestart. Dat is balen, net op zo’n druk moment aan de start van de meivakantie. Je kunt als reiziger niets anders doen dan wachten. Het zal vast wel goed komen, denk ik nog. Desnoods komt de koffer een dag later, en koop ik in Bilbao wel een tandenborstel en een schone onderbroek.

Maar het komt niet goed. De vertragingen stapelen zich op. De intercom draait overuren. De ene na de andere reis wordt gecanceld. Reizigers worden opgeroepen om maar de trein te nemen, als dat kan. Drie uur na ons oorspronkelijke vertrek kraakt de intercom: ’Voor de vlucht naar Bilbao starten we over een kwartier met boarden’. In de vertrekhal klinkt een luid gejuich. Zo veel opluchting na zoveel uren onzekerheid.

Chaos

Tien minuten later over de intercom: ‘De vlucht naar Bilbao is gecanceld’. Wat een teleurstelling! We moeten ons melden bij de transferbalie. In de chaos die nu heerst op Schiphol is het nog maar de vraag of er snel een andere vlucht beschikbaar is. Het lijkt wel of er een vloek rust op deze reis.

We lopen naar de transferbalie en zien een enorme rij. Over een lengte van honderden meters lang staan mensen te wachten, druk bellend en balend. We spreken mensen die net bij de transferbalie zijn geholpen. Na drie uur wachten kregen ze te horen dat er door de grote hoeveelheid geannuleerde vluchten nu geen transferinformatie beschikbaar is.

We besluiten naar huis te gaan en thuis in alle rust contact op te nemen met de luchtvaartmaatschappij. Dat duurt de hele middag, avond en de volgende dag. Zondagavond krijgen we te horen dat er eigenlijk geen redelijke alternatieven zijn. Want er zijn geen andere directe vluchten beschikbaar en alleen via omwegen met een nachtstop – met de kinderen de nachtelijke uren op de luchthaven wachten – komen we pas dagen later aan. Het ziet er naar uit onze vakantieweek in het water valt. De vloek van Bilbao is weerbarstig.

Lage lonen

Een andere reis boeken blijkt op zo’n korte termijn te duur. En doordat onze bagage nog steeds op Schiphol is, hebben we ook geen koffers en kleren om mee te nemen.

Je voelt op zo’n moment van alles: woede, frustratie en vooral teleurstelling. Wat hadden we ons op deze vakantie verheugd. Maar je kunt zo moeilijk iemand de schuld geven. Zeker niet de stakende bagagemedewerkers. Gek genoeg kan ik alle begrip opbrengen voor hun acties. Terwijl ik lekker op vakantie kan gaan, werken deze mensen onder verschrikkelijke omstandigheden. Werk is fysiek zwaar, lonen zijn laag en grondpersoneel zou al jaren worden blootgesteld aan enorme hoge concentraties fijnstof. Deze mensen zijn letterlijk ziek van hun werk.

Via social media regent het sympathieke berichten over onze ervaring. Dat is fijn, maar het valt op dat er ook andere geluiden zijn. Veel vrienden en bekenden delen hun slechte ervaringen. Niet alleen op deze stakingsdag, maar al maandenlang worden vluchten gecanceld, bagage verloren en zouden er onmogelijk lange wachttijden zijn.

Dikke bonus

Ik vraag me af of de betreffende luchtvaartmaatschappij de klap van de coronacrisis organisatorisch te boven is. Mijn advies aan de directie is om die dikke bonus niet in eigen zak te steken, maar te investeren in het verbeteren van de dienstverlening en de zorg voor het eigen personeel. Want het zijn juist de mensen die de koffers sjouwen, die de balies bemensen en die de telefoon beantwoorden die zo belangrijk zijn in de ervaring van reizigers.

En nu? We gaan op ’ce-ci-n’est-pas-Bilbao’ vakantie in eigen land. Het wordt dus Museum Voorlinde en niet het Guggenheim. We drinken een wijntje op een terras in het Westerpark en in plaats van pintxos, halen we een harinkje. Zo hopen we langzaam onze teleurstelling te boven te komen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.