Nieuws/Vrouw
2021178187
Vrouw

'In iedere man schuilt een Anton Heyboer'

Een vriendin biechtte laatst op dat ze het hele idee rondom monogamie maar achterhaald vond. Zij was tot de conclusie gekomen dat zij van meerdere personen tegelijkertijd zou kunnen houden ongeacht hun sekse. 'Ben je bi?', riep ik ietwat te luidruchtig in het restaurant waar we zaten te eten. Haar afkeurende blik maakte duidelijk dat ik geen snars begreep van wat ze bedoelde te zeggen.

Maar mijn interesse was wel gewekt. Ik herpakte mijzelf en besloot haar te onderwerpen aan een spervuur van vragen. 'Weet je Willem, ik geloof niet zo in één vaste partner voor het leven. Iemand die je ontmoet, waarmee je al dan niet trouwt, kinderen mee krijgt en de rest van je leven mee samenwoont. Dat idee benauwt me steeds meer', zei ze. 'Wil je met meerdere personen samenwonen dan? Zoals in een commune? Trouwens, je gaat toch niet bij een sekte?', vroeg ik toch enigszins bezorgd.

Het bed delen

Ze kon er gelukkig om lachen. Schamper, dat wel. 'Ik geloof dat er in je leven meerdere personen belangrijk voor je kunnen zijn. Personen die je telkens weer op een andere manier kunnen raken en/of uitdagen. Soms komen meerdere van deze personen tegelijkertijd in je leven, soms zijn ze er even exclusief voor je', vervolgde ze.

Voordat ik iets kon zeggen zei ze: 'Nu ben jij natuurlijk benieuwd of ik met al deze personen ook het bed zou delen. Jij bent per slot een man en mannen denken nu eenmaal wat meer eendimensionaal'. Ik deed erg mijn best om de indruk te wekken, dat deze vraag niet bij mij op was gekomen. 'Eh, ja... nu je er toch over begint', stamelde ik. 'Dat zou best kunnen, maar dat is niet primair mijn insteek', zei ze vol overtuiging.

Natte droom

Onderweg in de auto naar huis fantaseerde ik over Saoedische prinsen met hun harems vol exotische vrouwen. De natte droom van vrijwel iedere man. Een grote grimas verscheen op mijn gezicht. Opeens verscheen een bekend figuur dichterbij huis op mijn netvlies.

Anton Heyboer, een nagenoeg tandeloze, uiterst productieve kunstenaar uit het Noord-Hollandse dorpje Den Ilp. Met enige regelmaat mocht een cameraploeg bij hem thuis filmen. Hij woonde daar met zijn ogenschijnlijk harmonieuze polderharem in een smoezelig boerderijtje.

Smoezelige kledij

De vrouwen liepen net als Anton rond in al even smoezelige kledij. Van Anton herinner ik mij, dat hij altijd met zo'n über gelukzalig gezicht rondliep. Alsof de wereld stilstond bij hem thuis. Zijn huis was zijn eigen gecreëerde universum. Al zijn 'bruiden' waren hem stuk voor stuk even lief alhoewel er ook sprake was van een pikorde. Zeker in de bedstee. Ik hoor mijn vader tijdens het tv kijken nog zo tegen mijn moeder zeggen 'Kijk duifje, zoiets wil ik ook'.

In iedere man schuilt wel een Anton Heyboer. Dat durf ik te beweren. In de natuur stikt het in ieder geval van de Heyboeriaanse samenlevingsvormen. Het aantal dieren dat monogaam leeft is bijna op één hand te tellen. Vrijwel altijd zijn het de mannetjes die aan het hoofd staan van de kolonie; de bokito's van deze wereld.

Oorvijgen uitdelen

Alles draait om voortplanting. De hele dag een beetje luieren, de boel in de gaten houden, duelleren met potentiële troonopvolgers, ongegeneerd sexen en publique, als eerste aan de dis en oorvijgen uitdelen aan wie niet luistert.

Toch heb ik mij voorgenomen om het bij één vrouw te houden. Niet omdat ik per se een groot voorstander ben van monogamie, maar omdat ik het alleen al met mijn bezigheden druk zat heb. De bokito in mij laat ik dan af en toe wel los op een onbewaakt moment. Als verrassing. Vindt ze vast niet erg. O ja, voor mijn vriendin zal ik eens kijken of de boerderij van Anton te koop is.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.