Nieuws/Vrouw
2031364274
Vrouw

Feuilleton - De vechtscheiding

De vechtscheiding deel 31: ’Ik ga ervan uit dat Bas vriendelijk heeft geweigerd’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

„Papa mee op vakantie? Wat een goed idee”, antwoord ik Lente. Die reactie had ze niet verwacht: „Meen je dat?” vraagt ze ongelovig. „Ja, natuurlijk. Lijkt me een heel goed idee als hij mij komt aflossen.” „Nee, dat bedoel ik niet. Ik wil dat hij met ons meegaat.” „Nee” , zeg ik vastbesloten. Ik sla een arm om haar heen en trek haar tegen me aan: „We gaan scheiden, weet je nog? Dan ga je niet meer samen op vakantie.” Ik wil nog een kus op haar haren drukken, maar zij wurmt zich los: „Nou en? Ik wil dat hij komt.” Ik houd mijn poot stijf. Hoewel ik heel graag wil dat we weer even dat mooie gezinnetje zijn, weet ik ook dat samen op vakantie gaan niet handig is.

Afgewezen

„Vraag maar aan hem of hij komt als ik na 14 dagen wegga. Dan kunnen jullie daar met hem blijven.” Ik probeer haar weer te knuffelen, maar ze loopt weg. Au. Afgewezen. „Ok. Ik regel het wel”, roept ze boos over haar schouder en vertrekt naar haar kamer. Ik kijk haar na. „Wil jij dat ook?” vraag ik aan Storm. „Och”, mompelt hij terwijl hij zijn schouder ophaalt. „Ik vind het leuk dat we op vakantie gaan, maar het is wel extra leuk als papa er ook is. Hoeft niet tegelijk hoor”, voegt hij er snel aan toe. Mijn kind. Ik sla een arm om hem heen en geef hem een knuffel. „Ik ga naar yoga en dan door voor een sessie klankschalen. De saus is al klaar. Maak jij er pasta bij?” Hij knikt en duikt weer in zijn laptop.

Ik hoor ze er niet meer over. Eigenlijk ga ik er vanuit dat Bas vriendelijk heeft geweigerd. Hij wil natuurlijk met Sara op vakantie. Niet met zijn gezin. Waarschijnlijk zit ik zes weken met de kinderen terwijl meneer vakantie viert in een of ander hip oord. Met zijn minnares. De trut.

Deurwaarder

Veel tijd om daarbij stil te staan heb ik niet. Er moet nog veel geregeld worden voordat we op vakantie kunnen. Zo bezorgt een deurwaarder een scheidingsverzoek. Blijkbaar heeft de advocaat van Bas een eenzijdige scheiding aangevraagd: „Heeft het zin om me daar tegen te verzetten?” vraag ik mijn advocaat. „Natuurlijk”, lacht ze. „Je hebt zes weken om een verweerschrift in te dienen.” „Een verweerschrift?” echo ik. Ik laat het even bezinken. Het is nu serieus. Bas wil echt van me af. Hij wil van ons af. En snel.

„Joehoe…”, joelt Lara, mijn advocaat door de telefoon: „Ben je daar nog?” „Ja, ja. Ik moet het even laten bezinken. Ik ga op vakantie en heb hier eigenlijk helemaal geen tijd voor”, hakkel ik. Ze lacht bulderend. Door haar vrolijke opgeruimdheid lijkt ze meer een weddingplanner dan een echtscheidingsadvocaat: „Weet je wat we doen? Ik ga een verweerschrift maken. Dat ligt klaar als je terug bent en dan bellen we weer even, ok?” Ik stem in en hang op. Dit gaat een duur geintje worden. Het is wel duidelijk dat ik mijn ouders moet vertellen dat ik ga scheiden, zodat ik van hen geld kan lenen. Balen. Mijn ouders houden niet van mislukkingen. Maar goed. Ook dat is een probleem voor na de vakantie. Ik haal de koffers uit de berging en begin te pakken.

Mooiste plek op aarde

Twee dagen later word ik wakker op een van de mooiste plekken op aarde. Het is een prachtig resort met allemaal losse huisjes. Ons huisje ligt in een lommerrijke tuin. Overal bloeien oleanders en bougainvillea. De een nog uitbundiger dan de ander. Het terras voor ons appartementje kijkt uit over een baai met diepblauw water en kleine zeilboten. Via een kronkelpad komen we bij het restaurant en het zwembad. Geen gedoe met handdoekje leggen om een ligstoel bij het zwembad te reserveren. Gelukkig niet. Hier laat je weten hoe laat je aan het zwembad wenst te zijn en dan staat je stoel klaar. Met een schone handdoek en een karaf water.

Voor de kinderen is er een speciaal jongerenprogramma: een laat ontbijt, waterpolo, discotours en een dj-school. Eigenlijk zijn ze van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat in touw. Lente heeft haar bokkenpruik thuis gelaten. Ze dartelt verrukt rond en sleept haar wat introvertere broertje overal mee naartoe. Af en toe mag ik ook mee: „Een moeder-dochter beautydag”, kondigt ze aan. En zo liggen we samen op de behandelstoelen van twee vaardige schoonheidsspecialisten. „Ik wil hier nooit meer weg”, brom ik tevreden. „Ik ook niet. Maar jij blijft toch nog een tijdje?” vraagt ze . „Ja, tot papa volgende week komt.” „Volgende week?” herhaalt ze verbaasd. „Papa komt vrijdag al.” „Vrijdag…. Ik had je toch gezegd dat hij na veertien dagen kon komen?” „Ohhh… ik dacht dat je de 14de zei.”

Lees hier de voorgaande afleveringen terug:

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.