Vrouw/Columns & Opinie
2036291567
Columns & Opinie

Columns & Opinie

Trouwen en rouwen: ‘Deze Vaderdag is extra moeilijk voor mij’

Daisy met haar vader.

Daisy met haar vader.

Het is zondag Vaderdag. Dat weet ik omdat ik de laatste twee weken word doodgegooid met commercials en e-mails vol reclame of persberichten over deze ‘speciale dag’. ‘Wat is er leuker dan je vader een onvergetelijke dag te bezorgen door samen wat te gaan doen?’ stond in één van de mails die ik kreeg voor Vaderdagpromotie. Nou, dat vraag ik me ook af. Ik had NIETS leuker gevonden dan hem een onvergetelijke dag te bezorgen, maar hij is dood. Wordt een beetje lastig dus.

Daisy met haar vader.

Daisy met haar vader.

Goed, dat verdrietige momenten rondom Vaderdag erbij horen in een leven zonder vader ben ik inmiddels – nu ik toe ben aan mijn vijfde Vaderdag zonder hem – gewend. Maar waar ik Vaderdag vorige jaren gewoon negeerde en mails met ‘dat onderwerp’ linea recta de prullenbak in mieterde, voel ik dit jaar bij elke mail een dolksteek. Ik heb er deze Vaderdag veel meer last van dat mijn vader er niet meer is. Ik had heel graag gehad dat hij bij míjn onvergetelijke dag had kunnen zijn: ik ga namelijk trouwen dit jaar. En met elke commercial, elke e-mail vol reclame en elke persbericht word ik er fijntjes aan herinnerd dat ik mijn bruiloft zonder vader ga meemaken. En dat is gewoon k*t. Mooier kan ik het niet maken.

Naar de wc vluchten

Ik ga trouwen met een Egyptenaar en ben volledig in de community opgenomen. Daar, in een christelijke gemeenschap, wordt getrouwd. Heel veel getrouwd. De afgelopen anderhalf jaar ben ik daarom, ondanks corona, op vier bruiloften geweest en toevallig ook nog op nog twee bruiloften van heel goede vriendinnen. De vader heeft altijd een belangrijke rol op een bruiloft. Hij geeft de bruid weg, speecht en er is natuurlijk dé vader-dochterdans. Het moment dat de bruid wordt weggegeven kan ik niet ontlopen. Tijdens de rest van die vader-dochtermomenten zorg ik dat ik naar de wc vlucht. Dan kan ik ervoor zorgen dat mijn mascara niet tot mijn knieën is uitgelekt tegen de tijd dat we toe zijn aan het feestelijke gedeelte. Maar straks komt mijn eigen bruiloft… En dan?

Tranendal

De voorbereidingen voor mijn mooie dag zijn in volle gang, maar dat hele ding rondom vaders geeft me enorme buikpijn. Die gezamenlijke dans kan ik gelukkig overslaan: ik dans wel gewoon met mijn kersverse echtgenoot, die ik met enige regelmaat ook per ongeluk papa noem, omdat hij qua karakter zo achterlijk veel op mijn vader lijkt. Maar de rest van het gemis van mijn vader voelt als een obstakel.

„Ik wil geen foto waarop hij naar me kijkt, nummer om hem te herdenken of speech waarin ‘het even benoemd wordt.’”

„Ik wil geen foto waarop hij naar me kijkt, nummer om hem te herdenken of speech waarin ‘het even benoemd wordt.’”

Ik voel me onbehagelijk en zelfs lichtelijk geïrriteerd als ik de goedbedoelde tips of suggesties ongevraagd om de oren krijg geslagen. Mensen willen me namelijk regelmatig adviseren over de manier waarop ik met de dood van mijn vader zou moeten omgaan op de bruiloft. Bij de suggestie dat ik met mijn schoonvader of moeder naar het altaar zou moeten lopen, kook ik vanbinnen. Als er gevraagd wordt of ik wellicht een foto van mijn vader ergens neer zou willen zetten, zodat ‘hij erbij kan zijn’, reageer ik snauwerig. En ik ben bloedbenauwd dat mijn moeder of iemand anders tijdens het huwelijk straks ‘een moment ter herdenking’ inlast, waardoor het één groot tranendal wordt. Ik wil best een traan laten op mijn bruiloft, maar dan zo’n Máxima-traan. Geen ‘Hind die Idols moet verlaten’-tranen. En dus voel ik steeds sterker dat ik de dood van mijn vader als onderwerp op de dag van mijn bruiloft gewoon niet wil benoemen.

Vaderdag-sponsoring

Ik wil geen foto waarop hij naar me kijkt, nummer om hem te herdenken of speech waarin ‘het even benoemd wordt’. Ik vraag niet voor niks niet om je mening. Ik wilde mijn eigen vader en anders hoef ik niks; dat is wat ik eigenlijk denk. Nu ik het opschrijf besef ik dat het bij sommige mensen wellicht ongepast of onaardig kan overkomen. Maar mijn bruiloft moet de mooiste dag van mijn leven worden. Mijn vader prominent noemen of laten zien, voedt alleen maar het besef dat het bij mij niet gaat zoals ik in mijn hoofd had als kleine Daisy. Het besef dat hij dood is. Dat maakt me – logisch – verdrietig, net als dat ik steeds verdrietig word bij al die Vaderdag-sponsoring. En als ik iets op mijn bruiloft niet wil, is het verdrietig zijn.

Ik geloof. En ik geloof dat mijn vader op een betere plek niet via een foto of liedje aanwezig is, maar altijd bij me is, dus ook tijdens de bruiloft. Mijn moeder heeft een oud hangertje van hem laten schoonmaken; die gaat aan het kettinkje dat ik op de dag dat ik ga trouwen om heb. En aanstaande Vaderdag ga ik toch iets doen om een klein, klein beetje die ‘vader vibes’ op mijn bruiloft te hebben: ik ga mijn opa (zonder internet, dus niet verklappen hè? ;)) vragen of hij mijn getuige wil zijn en met me naar het altaar wil lopen. Al doet het mij voor altijd pijn dat het niet mijn eigen papa heeft mogen zijn.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.