Vrouw/Columns & Opinie
2037587397
Columns & Opinie

Column

Anne heeft alopecia: ’Ik veranderde in een somber hoopje ellende’

„De haaruitval bleef doorzetten en dit resulteerde uiteindelijk in een depressie.”

„De haaruitval bleef doorzetten en dit resulteerde uiteindelijk in een depressie.”

Anne heeft alopecia. Een ziekte waarbij je - soms volledig - kaal wordt. Bij Anne (32) sloeg de ziekte op haar 22ste toe en sindsdien is het een eeuwige strijd. Er zijn periodes geweest waarin er niets aan de hand was, maar nu zet de uitval door en vallen de haren er met bossen uit. Voor VROUW blogt ze wekelijks over dit proces: „Als we de zoekmachine mogen geloven zijn er écht wel honderden oplossingen.”

„De haaruitval bleef doorzetten en dit resulteerde uiteindelijk in een depressie.”

„De haaruitval bleef doorzetten en dit resulteerde uiteindelijk in een depressie.”

„Het moment dat mijn haaruitval begon, zal ik nooit meer vergeten. Het was de zomer van 2011. Ik was net 22 geworden en ging met twee vriendinnen een weekje naar Rhodos. We deelden met z’n drietjes een klein, smerig appartement met een hele vreemde douche. Het was een soort bak waar je in moest stappen in een vieze, bruinige kleur. Tijdens één van mijn wasbeurten in deze bak merkte ik voor het eerst dat ik meer haar verloor dan gebruikelijk. Het viel me op, maar ik voelde er nog niet direct iets bij en dacht ’dat gaat wel weer over’.

Depressie

Maar dat ging het niet. De haaruitval bleef doorzetten en dit resulteerde uiteindelijk in een depressie. Van een vrolijke, drukke student werd ik een verdrietig en somber hoopje ellende dat zich onbegrepen voelde. Het werd zelfs zo erg dat ik tijdelijk mijn leuke studentenhuis met vijf meiden verliet en weer bij mijn ouders ging wonen. In die tijd startte ook mijn zoektocht. Mijn zoektocht naar de oorzaak van mijn haaruitval en de kant-en-klare oplossing waar ik toen nog op hoopte.

Het begon met een simpele bloedtest. Mijn B12 bleek te laag waarvoor ik supplementen ging slikken. Deze nam ik niet op, dus werden het injecties in mijn bil. Ik had goede hoop, maar helaas trad er geen verschil op na enige maanden. Toen doorverwezen naar een haarkliniek waar gespecialiseerde dermatologen werken. Ze constateerden dat ik alopecia androgenetica had en dat ik daarvoor het omstreden (en zeer dure) medicijn dutasteride kon slikken. Na een kleine twee jaar vele honderden euro’s hieraan uit te hebben gegeven ben ik ermee gestopt en op dit moment zou deze pil überhaupt geen optie zijn, aangezien deze niet gebruikt mag worden bij een actuele kinderwens. De wetenschappelijke wereld had ik wel zo goed als uitgespeeld.

Haarwortelonderzoek

Maar Google is je grootste vriend! Want als we de zoekmachine mogen geloven zijn er écht wel honderden oplossingen: druppeltjes, oliën, een laserkam, mesotherapie, injecties, supplementen en ga zo maar door. Ik ging voor een haarspecialist in België die aan de hand van een haarwortelonderzoek speciale producten voorschrijft die ten goede zouden komen aan de haargroei. Ik moest het drie tot zes maanden de tijd geven. Ik weet nog goed dat ik letterlijk een papier op mijn muur had geplakt in mijn studentenkamer waar ik de dagen op aftelde. Mijn haren werden gezonder en glanzender, maar de uitval bleef. Uiteindelijk ben ik alsnog lange tijd bij deze specialist onder behandeling gebleven, aangezien het een plek was waar ik me begrepen en gehoord voelde.

Uiteraard stopte de zoektocht naar een échte oplossing niet. In de jaren erna ben ik nog naar een ayurvedisch arts geweest, heb ik een laserkam gekocht, heb ik hoofdhuidmassages gedaan, nog honderden keren bloed laten prikken en uiteraard gebruik gemaakt van Minoxidil. Dit is, samen met de pil, het enige wetenschappelijk bewezen haargroeimiddel. Ook heb ik veel supplementen geslikt die mooi, sterk haar beloofden, maar helaas. Steeds weer was het een teleurstelling. De goede hoop die ik had bleek steeds weer vals. Als ik terugkijk op alle dingen die ik heb geprobeerd, is er eigenlijk niets dat echt heeft gewerkt voor me en heeft het vooral heel, heel veel tijd, geld en energie gekost.

Ademruimte

In al die jaren zijn er gelukkig ook perioden geweest dat er niets aan de hand was. Dat de haaruitval even stopte en mijn uitputtende zoektocht ook. Dit gaf me steeds weer ademruimte en tijd om te leven. Echter lijkt dit nu voorbij. Sinds ruim anderhalf jaar zet de uitval door en sinds een paar weken verlies ik het met bossen. Uiteraard heb ik dit voorgelegd aan de haarkliniek, maar de enige botte reactie die ik dan krijg, is dat ik me niet druk moet maken en het vanzelf weer overgaat. Ze spreken namelijk over telogeen effluvium (haaruitval vanwege een oorzaak, bijvoorbeeld stress). En ach, volgens de artsen heb ik nog het geluk dat het vooralsnog blijft terug groeien, dus knip het gewoon heel kort, dan is het probleem toch opgelost?

Nu zou je denken dat ik na al die jaren ook wel heb geleerd dat er niet altijd een duidelijke oorzaak aan te wijzen is en al helemaal geen oplossing, maar helaas. Google is niet mijn grootste vriend, maar grootste vijand. Soms kan ik uren speuren naar dat nieuwe wondermiddel. En sinds ik weet dat ik PCOS heb (syndroom waarbij de eisprong vaak uitblijft) en de kans heel groot is dat dit samenhangt met mijn alopecia, heb ik weer nieuwe termen om te combineren in de zoekmachine. Gevolg: sinds kort let ik meer op mijn voeding (want suiker, gluten en lactose spelen een grote rol bij het uit balans brengen van je hormonen) en heb ik deze week een intake bij een orthomoleculair therapeut. En ohja, een aanvraag bij een acupuncturist staat ook al uit… Zou er ooit een moment komen dat ik mijn zoektocht opgeef?”

Volg de dagelijkse strubbelingen van Anne via @hairtrouwdmetanne op Instagram.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.