Vrouw/Columns & Opinie
2038010521
Columns & Opinie

Het leven van een (bijna) dertiger

’Wie lag er aan het einde van de avond laveloos op de overloop? Juist... ondergetekende’

‘He Mariëlle, hoe leuk zou het zijn als jij een wekelijkse column gaat schrijven over het leven van een dertiger?!’ Topidee, maar voorlopig ben ik nog 29 en dat houd ik graag zo. Tot het zover is, zal ik op deze plek dus schrijven over mijn leven als bijna-dertiger. In deze eerste column van de reeks reflecteer ik op de voorbije jaren en concludeer ik dat ik sommige zaken toch maar beter kan achterlaten in mijn twenties...

’Hoe oud ben je ook alweer?’ Ik hoor mijn vader het steeds vaker zeggen. Meestal gepaard met een diepe zucht. Langzaamaan komt de grote 3.0 toch echt steeds dichterbij en om eerlijk te zijn, weet ik niet of ik daar wel klaar voor ben. Moet ik dan echt ineens volwassen zijn? Dan staat me nog flink wat werk te wachten.

Idyllisch plaatje

Getrouwd met de liefde van mijn leven, een paar kinderen, een koophuis met tuin - liefst vrijstaand - en een spaarrekening dik genoeg om vier keer per jaar een vakantie te kunnen boeken zonder erbij na te hoeven denken. Als je me vroeger had gevraagd hoe ik had verwacht dat mijn leven er op mijn dertigste uit zou zien, had ik een idyllisch plaatje voor je geschetst. Ik was ervan overtuigd dat het zou lukken, want dertig was ik nog lang niet. Dan was je pas echt oud.

Niets waargemaakt

Zijn we dan. Ik heb nog zo’n vijf maanden voor ik twintiger-af ben en heb precies NIETS hiervan waargemaakt. Waar ik even geen rekening mee had gehouden is dat de ‘liefde van je leven’ maar net moet langskomen, kinderen maken toch best lastig is in je eentje en een huis kopen als eenverdiener tegenwoordig een soort mission impossible is. Op vakantie kan ik gelukkig wel regelmatig - als ik even negeer dat ome DUO met een nog niet volledig afbetaalde studieschuld in mijn nek zit te hijgen.

Het leven van mijn basis- en middelbare schoolvriendinnen ziet er totaal anders uit. Die hebben die droompartner, dat koophuis en die kinderen. Maar ja… die zijn in Zeeland gebleven. Daar zag ik geen toekomst en we weten allemaal dat je in de randstad voor alles het volle pond betaalt. Die partner had ik misschien wel kunnen vinden, maar dan moet je daten. En als ik iets ongemakkelijk vind, is dat het wel. Heb ik het dan misschien toch verkeerd aangepakt? Ik sla aan het googelen en stuit op een artikel: dertig dingen die je voor je dertigste gedaan moet hebben. Gaan we.

Laveloos van slechte drank

Van de dertig kan ik er zo 26 afvinken. Misschien valt het toch wel mee. ‘Ga alleen op reis’, check. ‘Overweeg een tattoo’, meer dan check. ‘Leer van jezelf te houden’, ook check - op de meeste dagen. Dan blijft mijn cursor hangen boven ‘Word een fijnproever’. Met andere woorden: een kwalitatief drankje is prima, maar laveloos worden van slechte drank kan echt niet meer.

Ik denk terug aan vorig jaar september, toen ik mijn broertje lichtelijk traumatiseerde door iets - het understatement van de eeuw - te diep in het glaasje te kijken. Met het schaamrood op de kaken kom ik tot de conclusie dat er op dit punt nog wat winst te behalen is. Er stond die avond een enorme geluidsinstallatie in de schuur, er was een hoeveelheid drank ingeslagen waarmee menig café prima een avond vooruit zou kunnen en op de gastenlijst stond een volledig voetbalteam dat ‘naar de klote gaan’ tot kunst heeft verheven. Mijn ouders waren op vakantie, maar stelden een ieder die in zijn maag zag met deze verontrustende combinatie gerust. Grote zus Mariëlle was er ook bij. Die zou de boel wel in de gaten houden.

Maar wie lag er aan het einde van de avond - of begin van de ochtend, maar net hoe je het bekijkt - laveloos op de overloop? Juist. Ondergetekende. Ik werd per toeval ontdekt door mijn broertje, die een grote klap hoorde. Op zijn vraag wat ik in godsnaam aan het doen was, kon ik nog net brabbelen dat ik aan het slapen was, maar veel meer kwam er niet uit. Hij sleepte me naar mijn slaapkamer en zette een teiltje naast mijn bed, voor het geval dat. Gelukkig waren alle gasten al lang en breed naar huis, maar ik denk dat het verstandig is om dit soort taferelen in mijn twenties achter te laten. Voor mijn lever én voor mijn broertje.

Slechte gewoontes

Volgende dan: ‘Betaal je rekeningen’. Met een schuin oog kijk ik naar de boete die al een week opzichtig naast mijn computer ligt, maar die ik nog niet heb betaald - en die ik eigenlijk ook weiger te betalen, want drie kilometer per uur te hard vind ik geen overtreding. Niet dat het CJIB daar een boodschap aan heeft, maar voor mijn gevoel maak ik een statement door niet direct overstag te gaan. Als ik tot mijn schrik zie ik dat het geld eind deze week overgemaakt moet zijn, besluit ik dat dit het moment is om ‘Reken af met je slechte gewoontes’ af te vinken. Ik open mijn app om online te bankieren en vul netjes alle gegevens in. Voldaan klik ik op ‘ondertekenen’. He shit… waar is die Random Reader? Nou ja, morgen dan. Nog een puntje waaraan ik niet voldoe: ‘Leer organiseren’. Ach, ik heb nog vijf maanden.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.