Vrouw/Columns & Opinie
2045753481
Columns & Opinie

Mariëlle raakt alles kwijt: ’Zoveel stress’

Mariëlle raakt altijd alles kwijt. Nu weer haar laptop. „Vloekend liep ik het station uit.”

„Hoe kríjg je het toch weer voor elkaar?!” Mijn moeder slaakt een diepe zucht, hoorbaar geïrriteerd. „Als je hoofd toch niet vast zat…” „Maar mam”, ik zet een quasi onschuldig stemmetje op, „het valt toch best mee?” Niet dus. Moeiteloos lepelt ze een lijstje op: het leren jasje dat ik vergat in de bus, de peperdure armband die ik kwijtraakte tijdens een avondje stappen en mijn iPhone die ik liet liggen op de achterbank van een taxi in Mexico. En daar stopt het niet. Sleutels lijken stiekem van plek te veranderen als ik even niet kijk, een groot gedeelte van mijn tijd gaat op aan het zoeken naar mijn telefoons en ik begin oprecht te geloven dat de pootjes van een zonnebril meer doen dan de bril op je gezicht houden.

Ons telefoongesprek gaat over mijn meest recente fail: de zo goed als nieuwe laptop die in de internationale trein vanuit Londen was blijven liggen. Terwijl de laptop verder reisde naar Amsterdam, stapte ik nietsvermoedend uit in Rotterdam. In de Uber naar huis graaide ik koortsachtig met mijn handen over de zitting en achter de stoelen. Geen laptoptas. Ook in de kofferbak niet. Het zweet brak me uit en ik voelde een vlaag van misselijkheid opkomen toen ik dacht aan het moment een paar uur eerder, waarop ik in de trein zat, omhoog keek naar mijn tas in het bagagerek en mezelf streng toesprak: ’Niet vergeten!’ SHIT. Wel vergeten dus.

Pijnlijk

Met trillende vingers zocht ik het nummer van de klantenservice van de NS op. Achttien minuten later kwam het verlossende woord: de tas was gevonden. Ik was dan wel bijna twintig euro lichter - 110 cent per minuut tikt lekker aan - maar dat was nog altijd minder pijnlijk dan op werk moeten uitleggen dat ik mijn laptop kwijt was geraakt. Ik heb de voorwaarden niet goed gelezen, maar ik heb een donkerbruin vermoeden dat de kosten voor een nieuwe laptop in dit geval voor mijn rekening zouden zijn.

Anyway, daar hoefde ik dus niet meer over in te zitten. Mijn allesie was gevonden. Dat klopt: ik noemde mijn laptop zojuist mijn allessie. Want zo voelt het. Mijn hele leven staat op dat ding en mails versturen gaat nog wel met een telefoon, maar er hele interviews op uitwerken, gaat al snel vervelen. Volgens de eerste NS-medewerker die ik sprak, kon ik ’m zaterdagochtend ophalen. Top. Maar toen ik zaterdagochtend op Amsterdam Centraal aankwam, bleek het pas maandagochtend te zijn. Oké, irritant, maar daar kan ik ook nog mee leven.

Knuffelen met laptoptas

Veel te enthousiast stond ik maandagochtend om 9 uur aan de balie. Wat denk je? Geen laptop. De stoom kwam nog net niet uit m’n oren en als er geen raampje tussen had gezeten, had ik de man achter de balie er aan zijn kraag overheen getrokken. Niet dat die arme man er iets aan kon doen, maar toch. Binnensmonds vloekend liep ik het station uit om aan het einde van de werkdag hoopvol terug te keren. Dit keer kreeg ik lappie wel mee. Geloof het of niet, ik heb staan knuffelen met een laptoptas.

Voor nu zijn lappie en ik dus herenigd. Op dit moment liggen ook allebei m’n telefoons voor m’n neus, zie ik mijn sleutels liggen op het tafeltje naast de deur en is het gedaan met het lekkere weer, dus zal het me een worst wezen waar mijn zonnebrillen zijn. Alles onder controle. Maar omdat ik deze stress in de toekomst graag vóór zou willen zijn… iemand tips voor dit warhoofd?

Wil je niets van VROUW missen?

Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.