Vrouw/Seks & Relaties
206759720
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding deel 63: Samuel trekt me het materiaalhok in, zijn mond is al onderweg

„En hoe ga je Anouk dan verwennen, Samuel”, vraag ik. „Dat doet Samuel met een likje hier en een likje daar.”

„En hoe ga je Anouk dan verwennen, Samuel”, vraag ik. „Dat doet Samuel met een likje hier en een likje daar.”

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (15). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

„En hoe ga je Anouk dan verwennen, Samuel”, vraag ik. „Dat doet Samuel met een likje hier en een likje daar.”

„En hoe ga je Anouk dan verwennen, Samuel”, vraag ik. „Dat doet Samuel met een likje hier en een likje daar.”

’Hi Anouk. Begreep dat die mooie advocaat van je af wil. Jammer. Denk je dat het iets voor mij is? By the way: heb Sara alles verteld. Geniet van je nieuwe vriendschap.’ Gevolgd door heel veel smilies. Bas is blij met zichzelf. Zoals gewoonlijk. Ik laat mijn telefoon in mijn tas glijden en concentreer me op de yogales.

Geschrokken

Ik voel me na afloop helemaal zen en verheug me op een rustige middag met een boek zonder Bas of ander gedoe. Maar helaas: zowel zijn fiets als zijn auto staan voor de deur. En daar achter de auto van mijn ouders. Wat doen die hier? Geschrokken duik ik weg achter mijn auto. Te laat. Mijn moeder heeft me al gezien.

Ze klopt gebiedend op het raam. Schaapachtig kom ik overeind en doe net alsof ik mijn sleutels van de grond heb geraapt. Ik kan niet anders dan naar binnen gaan: „Hi. Wat leuk dat jullie er zijn.” Kus, kus. „Ja, Bas heeft ons uitgenodigd.” Ja, ja, natuurlijk, knik ik en trek een gezicht alsof het al maanden in de planning zat.

Dreiging

„Als een goede schoonzoon”, gaat mijn moeder verder. Het klinkt neutraal, maar als dochter herken ik de naderende dreiging. Bas glimlacht superieur. Ik kan alleen maar afwachten op wat er komen gaat. „Of liever als goede aanstaande ex-schoonzoon.”

Ha. Daar is het. Ze weten dat ik ga scheiden. Onwillekeurig krimp ik ineen. „Waarom heb jij ons dat niet verteld”, vraagt mijn moeder. „Sorry mam, ik begrijp dat jullie het liever van mij hadden gehoord, maar het leek nooit het juiste moment.”

„Nooit het juiste moment? Hoe lang zijn jullie dan al aan het scheiden?” Ze draait zich om naar Bas, zodat ik snel achter haar rug om naar hem kan gebaren dat hij zijn mond moet houden. „Het is ingewikkeld. Ook voor de kinderen. We wilden het eerst goed regelen voor we het aan de grote klok gingen hangen.” „De grote klok”, herhaalt ze: „Jij ziet je ouders als de grote klok?” Zucht.

Traan

Mijn vader is lief. Over de tafel reikt hij naar mijn hand en houdt die vast. Soms knijpt hij erin. Met mijn andere hand veeg ik een traan uit mijn oog. Mijn moeder ratelt door: boos, teleurgesteld, huiverig voor de reactie van de buren en de rest van de familie. Bas heeft zich uit de voeten gemaakt.

’Dank voor dit onverwachts genoegen’, app ik ’s avonds naar Bas. ’Het genoegen was geheel wederzijds’, grapt hij. ’Ik meen het: ik ben blij dat het hoge woord er nu uit is’, antwoord ik.

Chaotisch

Het volgende weekend is de rust weer hersteld en is het weer vertrouwd chaotisch: we willen allebei sporten, de kinderen spelen wedstrijden, we begeleiden hun teams, er moeten boodschappen worden gedaan en taken verdeeld.

Soms gaat het dus weleens mis: ’Kan iemand NU de tas met shirtjes komen brengen. We spelen thuis’, appt Storm in de familie-app. Ik ben de enige die thuis is, dus ga op zoek naar de tas. Gelukkig is de inhoud gewassen en gedroogd. Ik stuur een foto van de tas met de mededeling dat ik hem kom brengen. Ik gooi de tas in mijn fietskrat, stop mijn telefoon in mijn jaszak en rij naar de sportvelden.

Het materiaalhok

Als ik aan kom staat Storm me al ongeduldig op te wachten. „Dat duurde lang. De tegenstander is al aan het warmlopen.” Hij gritst de tas uit mijn handen en verdwijnt naar de kleedkamer. Ik wandel over het terrein en neurie ’Groen als gras’. Al sinds zijn zesde voetbalt Storm hier en nog steeds is hij het liefst het hele weekend op het voetbalveld.

„He psss”, klinkt het. Ik kijk op. „Hier in het materiaalhok.” De deur staat op een kier. Er achter herken ik Samuel. Ik kom dichterbij en gluur naar binnen: „Wat doe je daar?” „Op Anouk wachten”, hij trekt me snel naar binnen.

Verwennen

„Het materiaalhok”, zeg ik plagerig. „Daar droomt Anouk regelmatig van.” „Precies”, antwoordt hij. „De beste plek om verwend te worden.” En hij trekt me stevig tegen zich aan. „En hoe ga je Anouk dan verwennen, Samuel”, vraag ik „Dat doet Samuel met een likje hier en een likje daar”, hij verstevigt zijn greep.

Wat heb ik een zin in deze man. Nu. Op deze spannende plek. Ik sla mijn armen om zijn hals. „Krijgt Anouk van Samuel ook een likje in haar nek?” bedel ik. „Dat hoeft Anouk niet te vragen aan Samuel.” Zijn mond is al onderweg. Ik geniet.

Ergens ver weg klinken stemmen. „Even stil”, zeg ik. „Ik hoor iemand.” Samuel houdt op en luistert. „De stemmen komen uit je jas.” Mijn jas, mijn telefoon. Ik voel mijn maag ineenkrimpen als ik mijn telefoon uit mijn jaszak vis. Via het scherm kijken mijn dochter en ex-man mij aan. De appgroep Gezin op facetime.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.

POPULAIRE VIDEO'S