Vrouw/Culinair
2073323491
Culinair

‘Wat heb ik toch een bloedhekel aan die nare, nare mannen’

Het was een roerige week. Nederland won eindelijk het Eurovisiesongfestival. Maar wat jammer nou dat de opmerkingen van een paar nare mannen een domper waren op alle feestvreugde.

De dag voordat Duncan won

Stond ik met mijn dochter in de rij voor een Indiaas restaurant in Londen. We hadden willen reserveren, maar dat kon niet. Want daar deden ze niet aan. Wilde je er eten, dan moest je maar gewoon aanschuiven.

Wachttijd: ruim een uur. Maar er kwamen wel obers langs met glaasjes muntthee en paraplu’s toen het begon te regenen. Het had wel wat. Niks: “We zijn het komende half jaar volgeboekt.” Maar: “Wil je hier eten? Prima, maar dan wel netjes wachten tot je aan de beurt bent.”

De middag voordat Duncan won

Zag ik ook de film Late Night. Die gaat pas in de herfst draaien in Nederland, maar in Amerika is de première op 6 juni. En in het kader daarvan was er een persdag georganiseerd. Daarvoor was ik eigenlijk in Londen. Dat ik met mijn meisje uit eten kon, was mooi meegenomen.

Ik sprak er met actrice Emma Thompson en was een beetje starstruck. Zij was vooral wild van de gele leren jas die ik voor mijn verjaardag heb gekregen van mijn geliefde. En verder ging het voornamelijk over vrouwenrechten en dat er nog steeds een strijd gestreden moet worden voor gelijkheid.

Mannen, immers, houden elkaar de hand boven het hoofd. Dat zouden vrouwen ook meer moeten doen: elkaar steunen en helpen in plaats van afvallen. Ergens, rond de tijd dat de film in de bioscoop gaat draaien, kom ik hier uitgebreid op terug.

De avond dat Duncan won

Zat mijn huis vol met twintigers. Oudste zoon had half Haarlem uitgenodigd. De wijn ging er met dozen tegelijk doorheen, de bitterballen ook. Het Songfestival is bij mij thuis een jaarlijks terugkerend feestje. We houden lijsten bij met punten en aan het eind van de avond kijken we wie het beste de uitslag heeft voorspeld. Die wint een pot snoep.

Dit jaar ging het anders. Tot kandidaat 12 vulden we braaf de lijsten in en daarna was het afgelopen. Na Arcade kon niemand zich nog concentreren op de jurken van Australië of de valse noten van Madonna. We duikelden schmink op en schilderde vlaggetjes op elkaars wangen en trokken gewoon nog maar een fles open.

Het moment dat Duncan won

Brak de hel los. Dacht u dat Emma Wortelboer uit haar dak ging? U had eens bij mij in de huiskamer moeten komen kijken. “Dit moment vergeet je nooit meer,” verzuchtte oudste zoon, terwijl de bezoekers elkaar in de armen vielen.

Tot een uur of drie in de ochtend stond Arcade op repeat. Zelfs die ene Songfestival-hater in het gezelschap zong uit volle borst mee. Dat de politie niet aan de deur is geweest wegens geluidsoverlast, mag gerust een wonder worden genoemd.

De dag nadat Duncan won

Moest ik aan de woorden van Emma Thompson denken, naamgenoot van het meisje Wortelboer dat niet alleen de verschrikkelijke mannen van Voetbal Inside over zich heen kreeg met opmerkingen die echt niet door de beugel kunnen (welke halvegare uitgerangeerde bejaarde fantaseert erover wat voor geluid een meisje van 22 maakt als ze een orgasme heeft? Viespeuk!), maar ook kritiek kreeg van behoorlijk wat seksegenoten.

Ze zou ons land ten schande hebben gemaakt met haar enthousiasme, beweerde bijvoorbeeld Patty Brard. Ik mag Patty, echt, maar eigenlijk vooral omdat ze zelf ook regelmatig uit de bocht schiet als het om het uiten van emoties gaat.

Pat, iets met vrouwelijke solidariteit en zo? Zelf ben je authentiek, Emma is dat ook. Wees trots op het kind. Het had jouw dochter kunnen zijn.

De week nadat Duncan won

Begon ik een steeds grotere hekel aan al die nare, nare mannen te krijgen. De mannen met een televisieplatform waar ze vrijelijk hun ongezouten mening mogen uiten over vrouwen en homo’s. Of dat nou betrekking heeft op het Songfestival of voetbal; ze zaaien haat onder het motto van humor en vrijheid van meningsuiting.

Dat laatste vind ik een groot goed, ik schreef er vorige week nog over. Ja, ze mogen vinden wat ze willen. Maar ja, ik mag daarom ook een bloedhekel aan ze hebben en eigenlijk vinden dat niemand meer naar dat programma moet kijken. Oude witte nare mannen, bah!

Maar er was meer

Zoals een politicus die het manuscript van een ander aangreep om vrouwen in de hoek te zetten. Beste Thierry, als mijn dochter met jou thuis zou komen, zou ik me echt heel grote zorgen maken. Over foute vriendjes gesproken… Jij bent mijn persoonlijke nachtmerrie op dat terrein.

Het enige goede aan dat epistel van jou over Houellebecq: dit gaat je stemmen kosten. Ik kan me niet voorstellen dat er nog een weldenkende geest is die in een stemhokje de naam aankruist van iemand die schijnt te geloven dat de Westerse wereld beter af is met vrouwen achter het aanrecht, die kinderen baren als enige levensdoel zien en zowel abortus als euthanasie als moord beschouwt. Chapeau Baudet, je hebt je zelf succesvol van de kaart geveegd.

En toen kwam ik gelukkig het bericht tegen over de Israelische presentator van het ESF, Assi Azar. Hij doneert zijn hele salaris van die avond aan LHBTQI+-jongeren in zijn land. Ik schoot er een beetje van vol. Er is nog hoop.

Regenboogcupcakes voor Duncan en Assi

Nodig: 200 g boter, 150 g zelfrijzend bakmeel, 50 g maïzena, 4 eieren, 150 g kristalsuiker, snuf zout, sap van halve citroen, zakje vanillesuiker

Voor de topping: 300 g roomkaas, 60 g zachte boter, sap van 1 citroen, geraspte schil van 1 citroen, zakje vanillesuiker, 100 g poedersuiker, kleurstof

Verwarm de oven voor op 175 graden, smelt de boter. Zeef het bakmeel met de maïzena, klop de overige ingrediënten tot een beslag, schep het bloemmengsel erdoor, voeg de boter toe en klop het beslag nog even met de mixer op de hoogste stand. Vul een cupcakeplaat met vormpjes en verdeel het beslag erover. Zet ongeveer 20 minuten in de oven. Maak ondertussen de topping: men alle ingrediënten behalve de poedersuiker en de kleurstof tot een glad mengsel, voeg tot slot de poedersuiker toe en klop goed door.

Verdeel het hete mengsel in 7 delen en doe ieder deel in een plastic zakje. Voeg aan ieder zakje een andere kleurstok toe en knijp tot de kleur er doorheen is gemengd. Pak een spuitzak met een mondstukje, doe daar voorzichtig de verschillende kleuren in, zodat ze niet te veel mengen en spuit op iedere cupcake een gekleurde toef.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.