Vrouw/Seks & Relaties
2084860583
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding 140: ’Kansloze gesprekken waar iedereen boos van wordt’

„Ook het gezeur van Sara gaat verder. Ze wil lunchen, maar daar heb ik geen zin in.”

„Ook het gezeur van Sara gaat verder. Ze wil lunchen, maar daar heb ik geen zin in.”

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (16). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

„Ook het gezeur van Sara gaat verder. Ze wil lunchen, maar daar heb ik geen zin in.”

„Ook het gezeur van Sara gaat verder. Ze wil lunchen, maar daar heb ik geen zin in.”

„We praten komende week wel verder”, zeg ik tegen Sara: „jij bent nu dronken en ik ben moe. Plan maar iets in.” Ik wacht in de taxi tot ze haar huis binnengaat. Dan geef ik de chauffeur een teken om door te rijden.

Ik lig weer alleen in het logeerbed van mijn moeder. Vandaag geen seks. Dat is even wennen na de hete weken op Ibiza. Zou Anouk al slapen? Ik ben nu zonder gedag te zeggen weggegaan, maar het is nu te laat om daar nog iets over in de familie-app te zetten. Gelukkig appt Anouk zelf. Ik probeer het gesprek over Sara zo kort mogelijk te houden. Dat zijn kansloze gesprekken waar iedereen alleen maar boos en geïrriteerd van wordt.

Vakantiekiekje

In plaats van Sara te analyseren stuur ik aan op telefoonseks. Anouk is daar niet happig op. Als ik om een foto vraag stuurt ze eerst een vakantiekiekje. Pas na wat aandringen krijg ik een foto van haar heerlijke blote lijf. Haar hoofd staat er niet op, de rest wel. Anouk ligt op bed. Ik herken het beige satijnen dekbedovertrek en een foto van mij met de kinderen in de verte op het nachtkastje. Met een arm duwt ze haar borsten iets omhoog. Ze ligt op een heup, een beetje gedraaid zodat ik wèl de welving van haar billen kan zien, maar net niet kan zien hoe het gebied tussen haar dijen eruit ziet. Dat hoeft ook niet. Ik weet heel goed hoe dat eruit ziet. Meer dan de gedachte heb ik niet nodig.

Ik bel haar. Ze neemt meteen op: „Laat je borsten langzaam los”, commandeer ik haar. Ik hoor meteen haar ademhaling versnellen. „Leg je hand op je heup, glij naar je prachtige billen. Voel je hoe zacht en toch stevig ze zijn?” Ze antwoordt met een zacht gehijg. „Streel de achterkant van je been, hou even stil bij de binnenkant van je knie. Kietel hier heel voorzichtig dat zachte stukje. Niet te hard. Ga door naar je knie. Til je been een beetje op en ga verder naar je dijen, hoger, hoger, hoger... Draai rondjes met je wijsvinger.” Veel meer is er niet voor nodig om enkele minuten daarna allebei met een glimlach ’welterusten’, tegen elkaar te fluisteren.

Dagelijkse gezeur

Daarmee is de vakantiemodus voorgoed voorbij. Vanaf dat moment begint het dagelijkse gezeur weer. De kinderen hebben bakken met geld nodig om het schooljaar te kunnen starten. En als ze allebei startklaar zijn, hebben ze geen zin. Storm is altijd een trage starter geweest, maar nu is het erger dan ooit. Anouk en ik hebben onze handen er vol aan. Ook bij Lente loopt het niet soepel, maar die heeft naast schoolspullen ook heel veel kleding nodig. Ik betaal het van mijn eigen geld. Ik wil geen enkele aandacht voor de gemeenschappelijke rekening, omdat ik daarvan per ongeluk een bordeel heb betaald. Het was vóór mijn hereniging met Anouk en ik heb het bedrag meteen terug geboekt, dus officieel kan ze er niets van zeggen. Maar gezien het onderwerp zorg ik er liever voor dat ze geen reden heeft om erop te kijken. Het verbaasd me eigenlijk dat ze er nog steeds niets van gezegd heeft.

Ook het gezeur van Sara gaat verder. Ze wil lunchen, maar daar heb ik geen zin in. „We drinken alleen even koffie op mijn kantoor”, laat ik haar weten. „Gaan we niet even samen weg”, vraagt ze teleurgesteld. Ik schud mijn hoofd. „Te druk.” „En niet belangrijk genoeg”, constateert Sara. „Dat zijn jouw woorden”, antwoord ik. „Het is voorbij tussen ons, Sara. Dat wilde je zelf. Ik ben door gegaan. Jij toch ook?” Sara begint te huilen. „Niet huilen”, troost ik. „Jij bent toch zwanger van die Tinderman?” Sara begint nog harder te huilen en roept: „Nee. Dat is over en uit.” Pfff, wat nu weer? „Ik haal even thee voor je”, beloof ik in de hoop dat ze dan weer rustig wordt. Maar voor ik op kan staan appt Anouk over de rijlessen van de kinderen en de inlog van de gemeenschappelijke rekening.

Thee

Ik ben meteen met mijn gedachten weg van het gesprek met Sara. „Ik zoek het thuis op en dan zet ik het op je telefoon, oké?” antwoord ik Anouk. Pfff crisis afgewend, ze heeft niets gezegd over het bordeel, omdat ze niet naar de rekening kan bekijken. Hoe ga ik er nu voor zorgen dat ze dat zo lang mogelijk niet kan? Ik leg mijn telefoon op het bureau en herinner me weer dat ik thee heb aangeboden aan Sara. Die staart me zwijgend aan vanaf de andere kant van het bureau. Ze weet dat ik haar even helemaal vergeten was. Ik sta snel op om de thee te halen. Als ik terugkom met een mok is Sara verdwenen en ligt mijn telefoon aan haar kant van het bureau.

Meer VROUW

Wil je niets van VROUW missen? Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.