Nieuws/Vrouw
2086739264
Vrouw

‘Het boeit me niet als mensen naar me kijken’

Vera Lammers s verminkt: Het boeit me niet als ze naar me kijken

Vera Lammers s verminkt: Het boeit me niet als ze naar me kijken

Toen zij anderhalf was, liep Vera Lammers (31) uit Eindhoven brandwonden aan haar handen, voeten en benen op. Zij mist vingers en tenen, moet altijd orthopedische schoenen dragen en zit voor lange afstanden in een rolstoel. “Ik ben tevreden over hoe ik eruit zie.”

Vera Lammers s verminkt: Het boeit me niet als ze naar me kijken

Vera Lammers s verminkt: Het boeit me niet als ze naar me kijken

“Vooral als ik ga zwemmen of op het strand ben, word ik regelmatig nagekeken. Dat snap ik wel, want ik denk dat ik dat ook zou doen. In het zwembad draag ik altijd opvallende, zwarte waterschoenen. Soms vragen mensen ernaar. Dan leg ik uit dat ik geen tenen heb en zonder die schoenen niet kan lopen.

Toen ik anderhalf was, zat ik met mijn zus in bad. Mijn moeder liep even weg om iets te pakken en op dat moment kwam er plotseling kokend water uit de kraan. Achteraf bleek dat de boiler stuk was.

35 operaties

Mijn zus die drie was, is op de badrand gaan zitten en heeft mijn hoofd boven water kunnen houden. Maar mijn handen, voeten en benen raakten ernstig verbrand. Ik mis al mijn tenen en aan mijn rechterhand ben ik vier vingers kwijt. Alleen mijn duim heb ik nog. Gelukkig kan ik me niets van het ongeluk herinneren. Toen ik opgroeide heb ik het nooit echt lastig gevonden dat ik er anders uitzag. Het scheelt veel dat ik niet ben gepest. Ik hoorde er altijd bij en ben daardoor niet onzeker. De tel ben ik kwijtgeraakt, maar ik denk dat ik zo’n 35 keer onder het mes ben geweest. Nu is het klaar. Voorlopig wil ik geen cosmetische operaties meer. Het boeit me niet zoveel als mensen naar me kijken. Slechts heel soms is het echt vervelend. Dan kijk ik fel terug en zeg ik: ‘Kun je het zien?’ Dan houden ze ermee op.

Humor en sarcasme

Ik heb al op jonge leeftijd geaccepteerd dat ik brandwonden heb en ben tevreden over hoe ik eruit zie. Soms zeg ik weleens met een dikke knipoog dat het maar goed is dat ik ze heb, anders zou ik perfect zijn... Mijn humor en sarcasme heb ik als kind ontwikkeld. Ik dacht: als ik grapjes over mezelf maak, doen anderen dat niet meer. Dan ben je minder kwetsbaar en word je niet gepest. Een soort overlevingstechniek, denk ik. Ik heb ooit gechat met een jongen die een voetfetisj had. Of dat een probleem was, wilde hij weten. Toen lachte ik: ’Eigenlijk wel, want ik heb geen voeten.’ Daarna nooit meer gesproken, haha!

Handige rolstoel

De brandwonden hebben me gemaakt wie ik ben. Ik zie dat niet als last. Mijn ouders leven niet meer, dát is pas een last. Ik draag altijd orthopedische schoenen en zit voor lange afstanden in een rolstoel. Toch zie ik dat niet als beperking. Ik kan alles en doe alles op mijn manier. Ik ben bijvoorbeeld gek op zwemmen, heb zelfs tien zwemdiploma’s. Die rolstoel komt goed van pas op festivals, haha. Kunnen mijn vrienden mooi hun jassen aan ophangen én ik krijg overal voorrang! Ik heb een fijn leven. Blij met mijn baan als bewindvoerder, de lieve mensen om me heen en mijn positieve instelling. Mijn vrienden gaan niet met me om vanwege mijn brandwonden, maar om wie ik ben. Het zou wel leuk zijn om een leuke man te ontmoeten. Maar wel eentje zonder voetfetisj!”

Tekst: Hortence Chen

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat deze zaterdag voor het laatst bij De Telegraaf zit. Vanaf komende zaterdag ontvang je VROUW Magazine weer.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.