Nieuws/Vrouw
2087364950
Vrouw

Marjolein (37) heeft opnieuw borstkanker: Ik zal mijn dochters niet zien opgroeien

Marjolein met haar twee dochters

Marjolein met haar twee dochters

Marjolein Koolen (37) is 21 wanneer ze borstkanker krijgt. Elf jaar later wordt ze opnieuw getroffen. Maar dit keer valt er niets meer aan te doen. "Het is ondraaglijk zwaar dat ik mijn dochters niet zie opgroeien."

Marjolein met haar twee dochters

Marjolein met haar twee dochters

Wanneer Marjolein in 2003 de huiduitslag bij haar borsten insmeert voelt ze een knobbeltje. Haar toenmalige huisarts denkt aan een ontstoken melkklier, maar Marjolein eist extra onderzoek. Vanwege haar jonge leeftijd belandt ze vervolgens op een wachtlijst en krijgt pas vier maanden later een mammografie: het is een kwaadaardige tumor.

Borstamputatie

"Ineens stond mijn leven op z’n kop. Binnen drie dagen onderging ik een borstamputatie en begon ik aan chemo- en hormoontherapie. We hadden net een nieuw huis gekocht en ik keek uit naar onze eerste nacht die romantisch moest zijn. In plaats daarvan hing ik de hele nacht boven de wc. Doodziek was ik.

Ik zei tegen mijn man dat ik het zou begrijpen als hij niet meer met me door wilde. Gelukkig heeft hij er geen seconde aan gedacht om mij te verlaten. Ik voelde me vreselijk en was enorm onzeker over mijn lichaam. Mijn hele lichaam was veranderd: ik woog 44 kilo, zag grauw en miste één borst. Het voelde alsof ik mijn vrouwelijkheid verloren was.

Dorp

Ook voelde ik me sociaal afgesloten. Terwijl mijn vriendinnen bezig waren met hun leven opbouwen, lag ik me ziek in bed af te vragen of ik het wel zou overleven. En daarbij was ik ineens in ons kleine dorp het meisje met borstkanker en werd ik nagekeken op straat. Iets waarmee ik nog steeds moeilijk kan omgaan."

Marjolein wordt beter, krijgt steeds meer vertrouwen in haar lichaam en krijgt twee dochters (van inmiddels 8 en 7). Maar in 2014 is de borstkanker terug en uitgezaaid in haar long, hals, botten én andere borst. Ze krijgt de mededeling dat er niets meer aan te doen valt; de duur van haar leven kan enkel gerekt worden.

Controle

"Het was een enorme klap. Ik kon het niet geloven. Ik was toch elk halfjaar braaf op controle geweest? Ik had alles gedaan wat ik kón doen. De MRI-scans en mammografieën gaven vertrouwen dat het goed ging, goed bleef. Ik kon er niet bij met mijn hoofd. Het was echt één grote nachtmerrie.

Want zó had ik het niet uitgestippeld. Je zet geen kinderen op de wereld om ze vroeg achter te laten. Ik vind het ’t meest vreselijk dat ik ze moet achterlaten. Dat ik ze niet zie opgroeien. Nooit zal ik weten wat voor werk ze krijgen, zal ze niet moeder zien worden en kan geen oma voor hun kinderen zijn. Ik ben me continu bewust van alles wat ik ga missen. Toen ze met zwemlessen startten, wist ik niet of ik het afzwemmen wel zou meemaken.

Marjolein met haar gezin

Marjolein met haar gezin

Alleenstaande vader

Maar ook laat ik mijn man achter. Hij wordt ineens ongewenst alleenstaande vader, moet in zijn eentje beslissen naar welke middelbare school ze gaan. Ik wil helemaal niet dat hij zonder mij verder moet. Ik wil samen oud en gelukkig worden. Dat tot de dood ons scheidt zo snel zou komen, had ik nooit gedacht. Ik vind het vreselijk dat ik ze alledrie los moet laten. Als ik daarover nadenk, word ik gek.

De meiden krijgen steeds meer door wat er aan de hand is. De jongste zei laatst: ‘Mama ik ben zo hard aan het duimen dat het goedkomt, maar het lukt maar niet.' Dan zak ik door de grond van ellende. Dat raakt me zo.

Schuldig

Vooral mijn oudste is heel emotioneel. Ze maakt zich zorgen over de toekomst. Wie er voor haar gaat zorgen later, wie haar naar school zal brengen. Een tijd lang huilde ze elke ochtend als ik haar naar school bracht. Ze wilde niet dat ik haar achterliet. Zo bang was ze dat ze me niet meer terug zou zijn na schooltijd. Loodzwaar was het.

Ik wil dat mijn meiden een onbezorgd leventje hebben, maar dat hebben ze niet. Ik voel me ontzettend schuldig. Ik richt zoveel ellende aan. Ik weet dat ik er niks aan kan doen, maar ik gun ze zo erg wat anders. Ik hoop dat ze ooit een nieuw moederfiguur krijgen, waar ze dingen in vertrouwen tegen kunnen zeggen. De gesprekken daarover zijn moeilijk en gaan niet gepaard zonder tranen.

Kansloze situatie

Het gaat fout, maar wanneer weet niemand. Het is een kansloze situatie. Ik heb nu rekkende medicijnen en in het geval ze aanslaan heb ik nog twee tot drie jaar. Als ze niet aanslaan, dan gaat het eerder fout. Een jarenplan heb ik niet meer. Het is een tikkende tijdbom; ik ga deze strijd niet winnen."

Om haar kinderen nog een mooie gezinsherinnering te geven wil Marjolein graag een reis door Afrika maken. "Ik wil zo graag iets unieks meegeven, omdat ze het nog zo zwaar gaan krijgen. Een troost wil ik het niet noemen, maar dat het echt iets onvergetelijks is."

Het is een kostbare reis en omdat Marjolein door haar ziekte een uitkering heeft, startte ze een crowdfundingsactie. "Ik vind het heel moeilijk om om hulp te vragen en heb er dan ook lang over getwijfeld. Ik ben altijd gewend geweest mijn eigen boontjes te doppen en wil niet schooierig overkomen. Maar zonder hulp gaat het niet lukken; het is mijn laatste hoop."

Jij op VROUW.nl

Heb je ook een bijzonder verhaal en wil je dat delen?

Dan kan dat hier…

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.