Vrouw/Columns & Opinie
2092374109
Columns & Opinie

Blog - De weg naar alleenstaand moederschap

Deel 9: ’De ene vrouw snakt naar een baby, de ander legt het te vondeling’

Isabelle Don Griot (35) was er vroeger van overtuigd dat ze jong moeder zou worden, maar haar relatie strandde en het leven liep anders dan gedacht. Op haar 30e kreeg ze een maagverkleinende operatie. Dit zorgde er niet alleen voor dat Isabelle er anders uit ging zien, maar ook dat ze anders over zaken in het leven ging nadenken. Met deze blog neemt Isabelle je wekelijks mee in haar leven als (hopelijk) toekomstige BAM-mer: bewust alleenstaande moeder. Deze week: de oneerlijkheid in de wereld; de ene vrouw snakt naar een baby, terwijl de andere een baby te vondeling legt.

Een baby, gevonden in een ondergrondse container. Een moeder die zo wanhopig moet zijn geweest, dat ze geen andere uitweg gezien heeft en haar pasgeboren kleine in een Jumbotas heeft gelegd. Zijzelf, of iemand anders heeft de tas met het gewicht van een baby’tje opgetild, heeft de passen naar de container gemaakt en daar de tas in gedumpt.

Toen ik dit nieuwsbericht zag, op de vroege maandagochtend, draaide mijn maag om. Er is ergens een vrouw die haar baby niet wil of mag houden, en ergens anders lopen duizenden vrouwen (onder wie ik) rond die zo graag een kleine in hun armen willen houden, maar bij wie het niet vanzelfsprekend gaat. Het voelt als een oneerlijke wereld waar ik intens verdrietig van word.

Waarom?

Dit soort verhalen grepen mij altijd al enorm aan, wie dit onberoerd laat is van steen. Maar sinds ik zelf bezig ben om moeder te worden kruipt het echt mijn ziel binnen. Verhalen van moeders die zichzelf en hun kindje van het leven beroven, vaders die hun gezin vermoorden. Waarom?

De vraag ’waarom’ krijg ik niet beantwoord. Terwijl ik dit schrijf voel ik de tranen achter mijn ogen branden. Een onschuldig kind vraagt er niet om om meegenomen te worden in de ellende van jezelf of je gezin / familie. Als je zelf geen uitweg meer ziet, waarom laat je je kind dan niet ergens achter zodat je zeker weet dat het wel goed terechtkomt? Dat het de liefde krijgt die het zo verdient. Dat ze een toekomst hebben.

Zoveel vragen, zo weinig antwoorden. Maar een ding weet ik wel; het is niet altijd zo zwart-wit. Ik noem de moeder die haar dochtertje in de vuilcontainer heeft gegooid wanhopig. Anderen noemen haar op sociale media geschift, een psychopaat of zwaar gestoord. Zo zie ik dat niet. Een moeder die dit doet, weet geen andere uitweg meer en ik zie het als een wanhoopsdaad.

Maar waarom dan weggooien als oud vuil en niet ter vondeling leggen bij het ziekenhuis of op een plek waar het kindje gevonden kan worden? Nu is het bij toeval ontdekt en had ik dezelfde reactie als de mevrouw die het ontdekt heeft: ’geef dat kindje maar aan mij’. Wat zou ik dat kindje, en zoveel andere kindjes toch graag een warm thuis willen geven.

Niet oordelen

Maar zo werkt dat helaas niet in het leven. Je krijgt niet altijd wat je wenst. Letterlijk en figuurlijk. Zij kreeg iets wat ze niet wenste of niet gewenst was, en ik heb ook nog niet wat ik graag zou willen. Maar laten we niet meteen ons oordeel op tafel leggen. Ik hoop dat deze mama gevonden wordt en dat ze juiste hulp krijgt, want dat zal ze heel hard nodig hebben.

Volg de verhalen van Isabelle ook via haar YouTube-kanaal.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.

POPULAIRE VIDEO'S