Vrouw/Alles komt goed
2099410425
Alles komt goed

Alles komt goed

Deel 16: ’Voordat ik het besef, glijd ik uit’

Renée Brouwer heeft vier kinderen. In juli 2018 verloor ze tijdens haar vakantie in Spanje haar ongeboren tweelingdochters waar ze later het boek Alles komt goed over schreef. Momenteel is ze zwanger van haar vijfde kindje. Ze is op 23 januari uitgerekend en schrijft voor VROUW.nl wekelijks over het verloop van haar huidige zwangerschap.

Klusdag

Ja hoor, het is weer zover: zondag... klusdag! Het is 3 november en ik ben 28 weken zwanger. Vandaag staat onze slaapkamer op het programma. Ik bedacht me afgelopen week dat onze kamer ook wel een nieuw behangetje kan gebruiken en misschien ook nog wel een nieuw vloertje, aangezien we de afgelopen weken de babykamer, mijn werkkamer en de kamers van de jongens ook onder handen hebben genomen.

En dus heb ik een paar dagen geleden mooi lichtgrijs behang gekocht en ben ik qua accessoires ook al helemaal losgegaan. Het wordt ’botanisch-landelijk’, dus veel hout, vrolijke planten (goed voor de zuurstof!) en veel wit. Ik ben al helemaal enthousiast, maar mijn vriend niet zo. „Wat is er nou mis met onze slaapkamer? Ik heb er eigenlijk niet zo’n zin in…”

Verveelde zucht

Nonchalant wuifde ik zijn bezwaren weg. „Ik weet dat je geen behangwonder bent. Dat verwacht ik ook niet. Ik kan het prima zelf. Als jij alleen de banen voor mij kan knippen en de lijm kan smeren, dan doe ik de rest. Jij bent weer heel goed in vloeren leggen, zo zijn we toch een goed team?” Zuchtend ging hij overstag. We gaan bijna tien jaar met elkaar, hij weet ook wel dat als ik iets in mijn hoofd heb, ik niet meer te stoppen ben.

En dus ben ik vandaag weer lekker met mijn trappetje en behang in de weer. Als ik na vijf uur eindelijk de laatste baan opplak, kijk ik tevreden naar het eindresultaat. Precies zoals ik het in gedachten had. Blij roep ik mijn vriend. Hij had na het knippen en voorlijmen nog een poging gedaan om me te helpen plakken, maar nadat hij voor de zoveelste keer een verveelde zucht liet horen, heb ik hem naar beneden gestuurd. Dan doe ik het liever alleen…

Spagaat

„Mooi he?” zeg ik trots als hij onze slaapkamer binnenkomt. „Zeker”, zegt hij goedkeurend terwijl hij begint op te ruimen. Ik pak een vuilniszak en houd hem voor hem open. „Volgende week de nieuwe vloer en dan zijn we klaar. Dan ben je eindelijk van al mijn klusjes af”, zeg ik. „Nou, je verzint vast wel weer wat nieuws”, mompelt hij zacht. „Wat zeg je schat?” vraag ik alsof ik hem niet verstaan heb. „Even eerlijk: het is toch heel m-… WAAAH!” Voordat ik het besef, glijd ik uit over een rest behanglijm.

Ik weet niet hoe, maar ik beland in een soort spagaat en voel een brandende pijn in mijn bekken. „Jezus! Gaat het?” vraagt mijn vriend terwijl hij me snel weer omhoog helpt. „Aah ja, ik zag die stomme lijm niet”, kreun ik terwijl ik naar een stoel in de hoek van de kamer schuifel. „Je bent ook zo druk de hele tijd”, zegt mijn vriend op belerende toon. „Je bent 7 maanden zwanger hoor, het is klaar met al die klussen nu. Volgende week doe ik nog de vloer en dan stoppen we ermee.” „Oké”, zeg ik terwijl ik over mijn buik wrijf. „Je hebt gelijk…”

Schoppen

’s Avonds vertel ik alles aan mijn zus aan de telefoon. „He, stop er dan ook eens mee!” zegt ze bezorgd. „Je bent echt alleen maar bezig. Geniet jij wel van je zwangerschap?” Over het antwoord moet ik eerlijk gezegd even nadenken. Geniet ik er wel van? Of neem ik alles veel te veel voor lief? Na het overlijden van de meisjes wilde ik zo graag zwanger worden dat ik me van tevoren had voorgenomen om het de hele zwangerschap heel rustig aan te doen. Maar nu ik weer zwanger ben en me na de eerste 14 weken van heel zwak, ziek en misselijk eindelijk beter voel, ben ik gewoon niet meer te stoppen.

Natuurlijk ben ik blij als ik onze dochter voel schoppen, vooral ’s avonds is ze lekker druk. Maar er zijn ook tal van momenten - als ik haar even niet voel - waarop ik in de paniek schiet. En ik denk dat ik daarom veel afleiding zoek. Omdat ik anders helemaal gek word. Plus dat ik alles gewoon goed voorbereid en klaar wil hebben als ze komt.

Chaos

Ik heb het me eigenlijk nooit zo gerealiseerd, maar toen Joëlle en Féliz zo totaal onverwachts in Spanje geboren werden, was ik er ook thuis in Nederland nog helemaal niet klaar voor. Ik was nog druk bezig met het uitzoeken van hun kleertjes en toen Joëlle de dag voor ons vertrek overleed, hebben we hun kamertje in één grote chaos achtergelaten. De klap was dus nog harder toen we uiteindelijk zonder baby’s weer thuiskwamen.

Misschien is dat wel de reden dat ik nu alles zo spik en span wil hebben. Daar heb ik tenminste controle over. Als het dan onverhoopt weer misgaat, hebben we in ieder geval niet nog eens die extra puinhoop thuis. Ik schrik als ik mezelf dit hoor denken. Ergens houd ik er meer rekening mee dat we van deze baby ook weer afscheid moeten nemen. Ik moet proberen die angsten toch meer los te laten. Ik doe dan wel zo stoer, maar het is tijd om het rustiger aan te doen. Ik moet vertrouwen hebben. Deze baby komt. Dat voel ik in mijn hart en daar moet ik meer naar luisteren…

Meer weten over Renée? Volg haar op Instagram

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.