Vrouw/Lezerscolumn
2100532148
Lezerscolumn

Lezerscolumn

Blanca (43): ’Laten we deze crisis aangrijpen als een kans’

Samen met manlief (huisarts Raymond Landgraaf) en onze vier kinderen woon ik aan het magische Noord-Italiaanse Comomeer. In het epicentrum van het coronavirus. Sinds een aantal weken is ons heerlijk onbezorgde leventje in la bella Italia drastisch veranderd. We zitten thuis. Al drie weken. In lockdown.

  • Op 20 februari werd een 38-jarige sportieve man, in kritieke toestand, binnengebracht op de Intensive Care (IC) in Codogno. Besmet met het beruchte Coronavirus. Zo bleek later;
  • Op 27 februari, een week later, 12 doden en 374 besmettingen;
  • Op 14 maart, vandaag, ruim 3 weken later, telt Italië bijna 1.500 doden en ruim 21.000 besmettingen.

Italiaanse actie

Toen alle scholen hier - per direct - werden gesloten, hele dorpen werden afgesloten, vond ik het - eerlijk is eerijk - een typisch hysterische Italiaanse actie. Italianen raken doorgaans al in paniek als mijn kinderen zonder jas buiten lopen of een snotneus hebben.

Als nuchtere Hollandse dacht ik “gewoon een griepje, wat een paniek om niets”. De eerste weken kregen ook wij namelijk hetzelfde nieuws als in Nederland: “Weer iemand overleden: een 88-jarige man met onderliggend lijden” en “Aan de griepepidemie sterven jaarlijks veel meer mensen”.

Dodelijk

Inmiddels weet ik wel beter. Wij liggen in Italië twee tot drie weken voor op Nederland. De paniek zit er goed in. Ook bij mij. DIT IS NIET GEWOON EEN GRIEPJE. We hebben te maken met een zeer agressief, extreem besmettelijk en potentieel dodelijk virus. Inmiddels liggen hier ook 16- en 18-jarige jongeren aan de beademing. Ook zijn veel artsen en verpleegkundigen overspannen, besmet, in quarantaine of liggen op een eigen IC. Een zeer zorgwekkende realiteit.

De zorg is volledig overbelast en artsen moeten - als in een oorlogssituatie - kiezen aan wie ze nog zorg verlenen en aan wie niet. Door gebrek aan bedden, beademingsapparatuur en personeel. Veel bejaarden worden noodgedwongen aan hun lot overgelaten. Sterven alleen; thuis of in quarantaine in het ziekenhuis.

Overledenen kunnen niet begraven worden. Niet omdat begrafenissen verboden zijn, maar omdat crematoria en begrafenisondernemers overbelast zijn. Ze kunnen het niet meer aan. Wie had dit kunnen voorzien? Wij in ieder geval niet. Maar als Nederland nu niet on hold gaat, kan het er bij jullie binnenkort ook zo uit zien. Of erger…

Aanpassen

Het woord ‘crisis’ bestaat in het Chinees uit twee karakters die staan voor ‘bedreiging’ en ‘kans’. Laten we deze plotseling uitgebroken crisis alsjeblieft aangrijpen als kans. Wij kunnen dit aan. Samen.

Natuurwetenschapper Darwin stelde ooit met zijn theorie ‘The survival of the fittest’ dat het niet de sterksten en de slimsten (of de rijksten) zijn die een crisis overleven, maar degene die het flexibelst van geest zijn. Degene die zich het beste aan kunnen passen aan veranderende omstandigheden en niet angstvallig blijven vasthouden aan vastgeroeste gewoontes of verworven luxes.

De verspreiding van het virus kan misschien niet (meer) worden gestopt, maar wel worden geremd en vertraagd. Om het aantal besmettingen in te dammen is het belangrijk om NU te ageren. Blijf gewoon thuis!

Geloof me, je kunt echt prima zonder je koffiemomentje in je favoriete barretje, je pilatesles of verjaardagspartijtje. Alsjeblieft. Schort dat geplande etentje met vrienden op. Zet je sociale leven even stil. Dat kun je!

Het komt goed

Wat je je niet kunt permitteren is NU terecht komen op de reeds overvolle IC’s. Of dat door jouw (zeer begrijpelijke) laconieke houding zwakkeren worden besmet, zoals misschien je opa, oma, vader of moeder. En dan komt het - ooit - allemaal - goed. “Andrà tutto bene”, zoals alle kinderen hier in Italië in koor roepen. “Het komt allemaal goed”.

Want weet: Niet alleen het virus is zeer besmettelijk, ook positiviteit, humor en “Brabantse (huiselijke) gezelligheid” werken aanstekelijk. En immuunsysteem versterkend.

Dus mensen: blijf thuis. Maak er gewoon een geweldige tijd van met je kinderen, je geliefde of met jezelf.

Onze voorouders werden opgeroepen om te gaan vechten aan het front. Ons wordt ‘alleen’ gevraagd thuis te blijven, spelletjes te spelen, een grote voorjaarsschoonmaak te houden, eindeloos te Netflixen en eindelijk dat boek te lezen dat al jaren op je nachtkastje ligt. Dat kunnen we toch? Dat is toch geen straf? Mijns inziens: “Better be safe than sorry”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.