Vrouw/Mama
2109383430
Mama

Blog - De weg naar alleenstaand moederschap

Deel 10: ’Hoe ver wil ik gaan voor het krijgen van een kind?’

Isabelle Don Griot (36) was er vroeger van overtuigd dat ze jong moeder zou worden, maar haar relatie strandde en het leven liep anders dan gedacht. Op haar 30e kreeg ze een maagverkleinende operatie. Dit zorgde er niet alleen voor dat Isabelle er anders uit ging zien, maar ook dat ze anders over zaken in het leven ging nadenken. Met deze blog neemt Isabelle je wekelijks mee in haar leven als (hopelijk) toekomstige BAM-mer: bewust alleenstaande moeder. Deze week: wat zijn mijn grenzen voor het krijgen van een kind?

IUI-nummer 7

Nu ook IUI-nummer 7 is mislukt (op mijn verjaardag nota bene) merk ik dat ik mijn ideeën iets moet gaan bijstellen. Ideeën over hoe ik nu verder moet, ideeën over de toekomst en wat het juiste pad is voor mij om te bewandelen.

Toen ik aan dit hele traject begon, was ik namelijk heel stellig: ik ging volle bak voor IUI, maar IVF was absoluut geen optie voor mij. Maar nu ben ik bijna op dat punt aangekomen dat ik wel een keuze moet gaan maken, en zie ik het ineens wel als een optie. Ik merk dat ik mijn grenzen aan het verleggen ben, en weet nog niet helemaal wat ik daarvan vind.

Nu zul je misschien denken: ’Maar je wilt toch alles proberen om een kind te krijgen als je er echt een wilt?’ Ja, dat is absoluut waar, maar ik denk wel dat het heel erg belangrijk is om je eigen grenzen te bepalen. Tot waar wil je gaan? Wanneer is genoeg genoeg?

Nog voordat ik aan dit traject begon, of er überhaupt over nadacht, heb ik altijd gezegd dat ik nooit voor IVF zou gaan, ook niet als ik met een partner een kindje zou proberen te krijgen. Mijn denkwijze was: een kindje is je gegeven of niet, maar aan mijn lijf geen medische polonaise.

Grover geschut

Nu is wegblijven bij die medische polonaise natuurlijk ook niet helemaal gelukt, want de IUI’s die ik iedere maand krijg zijn al een kleine polonaise op zich. Maar ik had nooit gedacht dat ik op dit punt zou komen dat ik wellicht mijn gedachten zou moeten gaan bijstellen. Nooit had ik gedacht dat ik na 7 keer IUI, na al die maanden proberen nog niet zwanger zou zijn.

Als koppel ga je in Nederland meestal na een jaar proberen en knutselen het medische circuit in. Maar in mijn geval mag het na 9 keer proberen al. Na die 9 keer krijg je maximaal 3 keer IVF. Nog maar 2 pogingen te gaan voordat ik een keuze moet gaan maken. Zo doorgaan (want dat mag ook), of toch switchen naar het wat grovere geschut.

Spijt

Ondanks dat ik wel al meer opensta voor het idee, ben ik er nog niet helemaal uit. Het is daarom ook fijn dat ik binnenkort nog een gesprek heb met de arts van het Medisch Centrum Kinderwens (MCK) om het verloop van mijn traject te bespreken en ook vragen te kunnen stellen over IVF.

Het is niet zozeer dat ik bang ben voor de pijn, maar ik vind bijvoorbeeld het hormoongedeelte van IVF heel spannend en ik weet niet hoe ik me voel over het feit dat ik misschien mijn eigen grenzen wel ga overschrijden. In hoeverre moet ik dat loslaten? Ik had het er vorige week over met mijn moeder. Zij zei: „Ben je niet bang dat je spijt gaat krijgen als je het niet hebt geprobeerd?” En daar heeft ze natuurlijk ook een punt.

Maar we zijn zover nog niet. Misschien is IVF wel helemaal niet nodig en mag ik voor die tijd nog zwanger worden. Mijn hersenen draaien wel al overuren, maar het is alleen maar heel erg goed om bewust met alles bezig te blijven zodat je geen foute beslissingen neemt.

Volg de verhalen van Isabelle ook via haar YouTube-kanaal.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.

POPULAIRE VIDEO'S