Vrouw/Columns & Opinie
2112419564
Columns & Opinie

'Ik was weer even vader van mijn oudste'

Opeens had ik haar van de week in Aankomsthal 1 weer in mijn armen: mijn oudste dochter (15) die bij haar moeder in Zweden woont. Bijna twee jaar hadden we elkaar niet gezien. Twee jaar van vervreemding tegen wil en dank...

Daar liep ik tegenaan toen ik een cadeautje voor haar wilde kopen. Schoenen, slippers, een luchtje dat ze lekker vond, een cool truitje, iets dat haar blij zou maken. Wat haar maat en smaak waren, vroeg de verkoopster. Ik had geen idee!

Winkels met paskamers

Dan maar samen shoppen, dacht ik, wat maakt het tenslotte uit hoe ik mijn tijd met haar doorbreng, áls we hem maar doorbrengen. En zo liepen we de dag na haar komst door de Kalverstraat. H&M in, H&M uit, Top Shop in en uit, Zara 1, Zara 2, alle - ik herhaal - alle schoenenwinkels die we tegenkwamen, Cool Cat, Mango, Episode en nog een hele rits winkels met paskamers.

En overal zag ik ze; mannen die hun lot dragen, vermoeid, verwilderd, soms zelfs ronduit uitgeput, hangend op trapjes en tegen hoekjes geplakt tussen spiegels en gordijnen. Veelal met een of meerdere tasjes tegen hun benen. Geknakt maar niet gebroken.

Drie volle weken

Tientallen waren er, mannen die rondhangen in de krochten van winkelstraten en op commando van vrouwlief een goedkeurende blik toewierpen of een grimas, om daarna weer in dezelfde houding terug te zakken. En niemand klaagt (hardop). Laatst las ik ergens dat mannen drie volle weken van hun leven wachtend doorbrengen bij pashokjes…

Ik stelde me voor hoe wij wachtende mannen een code hadden en elkaar onzichtbaar voor het vrouwenoog doorseinden wat we echt van onze liefdes, dochters en hun aankopen vonden. Twee keer knipogen - een onvoldoende- , vinger langs je neus wrijven - het gaat wel - en even scheel kijken - heel mooi. Zoiets.

Twee knipoogjes

Terwijl mijn dochter het gordijn sloot keek ik naar een man die met een wazige blik naar zijn vrouw in een iets te krappe jurk flaneerde. Vlug gaf ik hem twee knipoogjes. Geschrokken keek hij me aan.

Ik zag mezelf in een wandspiegel van een ongebruikt pashokje. Zware benen van het slenteren, haar alle kanten uit, mijn shirt op half zeven en er hingen vijf plastic en papieren tasjes aan mijn polsen.

Zeldzaam gelukkig

Toch voelde ik me zeldzaam gelukkig. Toen ik opkeek, stond ze daar, mijn oudste meisje, een vrouw bijna, prachtig en knap als haar moeder, passend alsof we dit iedere week deden. Was dat maar zo.

Een golf van liefde stroomde door me heen. Bij de rij pashokjes stonden minstens zes mannen van allerlei pluimage. Opeens zag ik het. Allemaal stonden ze zich op te offeren voor de liefde.

Panterbloesje

Stuk voor stuk stonden ze te investeren in hun relatie en stuk voor stuk stonden ze niet alleen hun vrouw maar ook de wereld een beetje gelukkiger te maken zonder dat ze het in de gaten hadden.

'Mooi hoor' hoorde ik er eentje zeggen tegen een dame in een panterbloesje. Aan zijn stem kon ik horen dat dit niet de eerste winkel van vandaag was. En zag ik het nou goed of keek hij heel even scheel?!! O nee, toch niet.

Lange rij

'Mag ik deze?' hoorde ik plots naast me, 'Deze, deze en, ahhhh, pap alsjeblieft, mag ik deze ook?' Daar stond mijn meisje, hoopvol. Ze was een kind, een vrouw, een droom die naast me stond.

'Natuurlijk, schatje' zweefde ik, 'Als jij ze mooi vindt, vind ik ze ook prachtig', en we voegden ons in een oneindig lange rij voor de kassa. Vooraan stond de man van de knipogen, hij pakte de tasjes van zijn vrouw aan van de verkoopster. Ik lachte en genoot. Lang leve de pashokjes! Ik was weer even vader van mijn oudste. Geknakt, maar niet gebroken.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.