Vrouw/Columns & Opinie
211275150
Columns & Opinie

Columns & Opinie

Deel 4: ’Het regelen van de kraamzorg blijkt een crime’

Kamran (36) en zijn vrouw (32) verwachten eind juli hun eerste kind. Hij is nieuwschef bij De Telegraaf, zij werkt op het hoofdkantoor van een winkelketen. Voor Kamran gaat als toekomstig vader een wereld open. Wekelijks schrijft hij over hetgeen hem verbaast en verrast. Deel 4: 15 weken.

Beiden verkeren we in de gelukkige omstandigheid dat we amper met zorginstanties in aanraking zijn geweest. Na het fietsongeluk, waarover ik vorige week schreef, moest ik naar de spoedeisende hulp. Tot dan dateerde mijn laatste ziekenhuiservaring van vijftien jaar eerder. Het bestaan van wachtlijsten kennen we beiden, gelukkig, dan ook voornamelijk uit het nieuws. Tot nu.

Lang wachten

Het regelen van de kraamzorg blijkt namelijk een crime. In week 7 adviseerde de huisarts al om dit snel op te pakken. Inmiddels zijn we twee maanden en een dozijn pogingen verder. De net van een zwangerschapsverlof teruggekeerde huisarts raadde een aantal zzp’ers aan. Daar had ze zelf goede ervaringen mee.

Iedere ouder met wie ik de laatste weken dit onderwerp aansnijd, blijkt zeer uitgesproken. Logisch. De gezinsuitbreiding telt in de eerste week twee nieuwe telgen: de baby en de kraamverzorg(st)er. Een onbekende die tijdens een intense fase in het leven uren achter de voordeur is. Ik hoor de verhalen aan. ’Die van ons was geweldig, ze was er deed alles en bovendien heel lief’ en: ’Ze praatte de hele dag, megagezellig hoor, maar wat heb ik daar nou aan?’ tot: ’Verschrikkelijk. Ze kwam geen enkele afspraak na!’

5 sterren

Als ik de online reviews raadpleeg van verschillende bureaus en zzp’ers in Amsterdam zie ik een soortgelijke tendens. Of het is 1 ster, of het zijn er 5. ’Door interne miscommunicatie was er niemand onze kant op gestuurd, erg vervelend om zo je kraamzorg te beginnen’ tot ’Ze weet een fijne ongedwongen sfeer te creëren, is flexibel, weet van aanpakken en is heel betrokken.’

De zzp’ers die we benaderen die zijn allemaal niet beschikbaar. Sorry. Midden in de zomer, hé. Ze zijn op vakantie. Of ze zijn al geboekt. Dat schiet niet op. Een oproep binnen een zzp-netwerk biedt ook geen soelaas. Dan maar de grotere bureaus benaderen.

Pushnotificatie

Letterlijk tien uur nadat ik op de site van De Kraamvogel keek, is het aan mij om een pushnotificatie te sturen aan de appgebruikers van De Telegraaf met de melding dat Nederlands grootste kraamzorgorganisatie de salarissen van het personeel niet meer kan betalen. Tsja, dat lijkt me dan niet de club waar we de zorg willen organiseren.

Mijn vrouw mailt een ander bureau. ’Wij werken niet samen met die praktijk, dus helaas kunnen we in uw buurt geen kraamzorg aanbieden.’ Fraai is dat. Het staat wel gewoon op de site. Zo volgen nog wat mails met afwijzingen. Zo voelt het tenminste. Maar dan hebben we beet. Zo lijkt het. We moeten er wel rekening mee houden dat het slechts de helft van het aantal uren zal zijn: acht keer drie uur. Pfff…

Weinig opties

De opties dunnen uit. Hoe erg is het eigenlijk als we straks geen kraamzorg hebben? Of dan toch op halve kracht? Ondertussen lijkt het wel alsof er elke dag nieuws is over kraamzorg. Een briefje met nogal directieve aanwijzingen omtrent schoonmaak gaat viraal. Er komen verhalen van kraamverzorgsters die - terecht - opkomen voor hun vak, die vertellen over hoe hard het werken is. En dan krijg ik deze week een berichtje van mijn vrouw: ’Yes, de kraamzorg is geregeld!’ Een pak van mijn hart. Op naar een kinderdagverblijf. Op naar nog meer grijze haren...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.