Nieuws/Vrouw
2114407935
Vrouw

Jolanda’s dochter belandde onterecht in een isoleercel

Jolanda’s 19-jarige dochter Bo is sinds haar elfde suïcidaal en heeft een licht verstandelijke beperking. Ook heeft ze heeft epilepsie, klassiek autisme en boulimia. Bo automutileert en heeft mettertijd tekenen van PTSS ontwikkeld. VROUW sprak Jolanda een jaar geleden over de behandeling voor geestelijke problemen bij jongeren. Destijds was Bo net in een woongemeenschap geplaatst, waar ze de hulp ontving die ze nodig heeft.

Dit is inmiddels veranderd, sinds de uitgangspunten van de pilot van het woonconcept veranderd lijken te zijn. Onlangs ontsnapte Bo uit de woongemeenschap, wat een groter gevolg kreeg dan Jolanda ooit had kunnen denken.

Onheilspellend telefoontje

“Ik kreeg een telefoontje. Bo bleek naar een hoge toren in Apeldoorn te zijn gegaan. Ze stond op 20 meter hoogte en wilde naar beneden springen. Ook had ze zichzelf gesneden. Een begeleider kon haar uiteindelijk naar beneden halen. Omdat Bo’s wonden gehecht moesten worden, moest ze naar het ziekenhuis. Daar ging het mis.”

Jolanda vertelt dat er een psychiater bij werd geroepen. “Dat vond ik raar, omdat er twee begeleiders vanuit haar wooncentrum bij waren en ze thuis verder geholpen kon gaan worden. Het was inmiddels half 11 ’s avonds en er moest besloten worden waar Bo heen kon gaan.”

De nachtwacht uit de woongroep was aanwezig die nacht, maar voor een andere bewoner, waardoor terugkeren naar Bo’s woning niet veilig werd gevonden.

Gesloten afdeling

“Ineens hadden de artsen het over een gesloten afdeling. Ik dacht dat ze daarmee de gesloten afdeling van een ziekenhuis bedoelden, en vond dat dus prima,” vervolgt Jolanda.

“De begeleiders van de woongroep mochten van mij toen wel naar huis gaan, omdat ik het gevoel had dat alles goed opgelost was en het al erg laat werd. Mijn dochter was ook rustig geworden en keek een serie op haar telefoon.”

Jolanda vertelt: “De psychiater wilde nog overleggen met de verantwoordelijken van de zorginstelling, maar niemand was bereikbaar. Toen kregen we te horen dat er een plek was gevonden waar mijn dochter terecht kon.

De psychiater zei dat ze ons niet snel zou vergeten. Dat vond ik wat frappant, maar ik dacht dat het gewoon lief bedoeld was. Nu snap ik pas waarom ze het zei, want mijn dochter bleek in een isoleercel te worden geplaatst.”

Gevangenis

“We kwam aanrijden en ik zag ineens hoge hekken oprijzen. Het gebouw deed me aan een gevangenis denken. Ik probeerde mijzelf nog wijs te maken dat de hekken gewoon tegen inbraak waren, maar gevoelsmatig wist ik al dat het verkeerd was.

Er kwam een grote man naar ons toe, die mijn begroetende lach niet beantwoorde. De beveiliging was extreem. Er moest een deur dicht voor we door de volgende deur mochten gaan en Bo moest op een brancard blijven liggen. In de hal keek ik naar rechts en daar zag ik een cel... De cel waar Bo zou komen te liggen.”

Stinkende isoleercel

Ze vertelt dat de isoleercel er verschrikkelijk uitzag. “Wanneer je een plaatje van een isoleercel bekijkt op het internet, zijn deze in goede staat. Maar deze cel stonk. Links in de hoek zat een gat in de grond en er was een rubberen blok, dat dienst moest doen als bed. Dat was alles. Er stonden vier bekertjes water klaar, die mijn dochter uit angst en woede direct omsloeg.”

Na het zien van de cel draaide Jolanda’s dochter compleet door. “Ik kan me voorstellen dat het personeel van de instelling daardoor dacht dat Bo in een psychose zat. Maar dit was gewoon pure paniek. Ik wilde haar overtuigen dat we naar huis gingen en dat het een misverstand was, maar de begeleider ging door met de procedure en beval haar zich van al haar sieraden te ontdoen.”

Curatorschap

Nadat Jolanda de ernst van de situatie inzag, wilde ze een taxi bellen om haar dochter mee naar huis te nemen. Dit zou moeten kunnen, aangezien zij als moeder curatorschap over haar dochter heeft. “Vorig jaar werd ze 18 en toen heb ik curatorschap aangevraagd. De gedachte dat iemand, die mijn kind alleen van de papieren kent, besluiten over haar zou nemen, ging er bij mij niet in.”

Toch heeft Jolanda niet de volledige zeggenschap. Dit komt omdat de woongemeenschap een Rechterlijke Machtiging (RM) heeft, wat inhoudt dat de begeleiders van Bo het meisje tegen zichzelf mogen beschermen. Als curator heb je zeggenschap, maar bij een RM verlies je de beslissingsbevoegdheid.

Verschrikkelijk misverstand

Jolanda vertelt dat ze wilde uitleggen dat het een misverstand was en dat haar dochter niet in een isoleercel thuishoorde, maar dat er niet naar haar geluisterd werd. “Er werd nog iemand bij geroepen en die stelde zich voor als forensisch psychiater.

Mijn dochter werd behandeld als een crimineel. Tot mijn schrik merkte ik dat we in een forensisch psychiatrisch ziekenhuis waren beland. Een hondenkennel was nog beter dan deze plek.”

Omdat de instelling niet te bereiken was, kon Jolanda’s dochter niet terugkeren naar haar woongemeenschap. “Ik kon niet garanderen dat Bo veilig zou zijn bij mij, ondanks het alarm in onze woning en het feit dat ze bij mij zou slapen. Daarom mocht ik niet met haar weggaan. Pas om kwart voor 5 ’s ochtends kreeg ik na heel veel praten akkoord om met Bo naar huis te gaan.”

Vertrouwen geschaad

De impact van deze misstap is groot. Jolanda vertelt dat de basisveiligheid van haar dochter weg is. “De enige die mijn dochter vertrouwde, was ik. Maar door deze fout is dit vertrouwen ook geschaad en dat is heel kwalijk. Ze is nog steeds de weg kwijt en vraagt telkens of ze niet terug naar de ‘gevangenis’ moet.”

“Ik had gewild dat er naar mij geluisterd werd, aangezien ik curator ben en dat ook aan kon tonen. Maar dit werd van tafel geveegd.” Hoe het dan wel had moeten gaan? Jolanda verklaart: “Na het verzorgen van Bo’s wonden in het ziekenhuis, hadden we gewoon terug moeten gaan naar de woongemeenschap. Daar hadden ze alle hulp voor haar moeten opschalen, zoals is afgesproken toen ze daar kwam wonen.”

Strijdlustig

Volgens Jolanda heeft het zorgsysteem gefaald. “Ik heb nog geen excuses gehoord. Er is niet erkend dat er fout is gehandeld, niemand neemt de verantwoording. Maar ik wil ervan verzekerd zijn dat zulke fouten niet nogmaals gemaakt worden. Ik ben strijdlustig geworden.

Wat gebeurd is, is gebeurd. Het systeem heeft gefaald. Mijn dochter kon ik na een zwaar pleidooi gelukkig uit de isoleercel krijgen. Maar als dit niet was gelukt, had mijn dochter van 19 een nog groter trauma opgelopen. Dit mag niet nog eens gebeuren, daar wil ik zeker van zijn. Voor mijn dochter, maar ook voor anderen.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.