Nieuws/Vrouw
2115112034
Vrouw

Opvoeddilemma

Hoe laat ik mijn kind steeds een beetje meer los?

Loslaten is voor veel mensen moeilijk. Zeker als het om je eigen kind gaat. Dat ervaart ook VROUW-lezeres Valérie (44). Zij ziet dat haar dochter (10) steeds meer vrijheid wil, maar vindt het ontzettend moeilijk om de teugels te laten vieren.

„Mijn dochter wil steeds vaker op eigen benen staan: even een boodschapje voor me doen, zelf een ijsje halen, straks - als het weer mag - met klasgenootjes naar het zwembad... Ik weet dat ze langzaam maar zeker zelfstandig wordt, maar ik kan die bezorgdheid maar niet van me af zetten. Ik kan haar maar moeilijk loslaten. Hoe zet ik die - steeds grotere - stappen? Hoe houd ik mijn eigen zenuwen in bedwang zodat ik haar niet beperk?”

Vallen en opstaan

Kindercoach Marlies Ganzeboom geeft advies: „Een kind is vanaf de geboorte al keihard aan het leren zichzelf te redden, en jij helpt daarbij. Je voedt ze, veegt billen af, leert ze lopen... Op een gegeven moment leren ze op eigen benen te staan en weten ze hoe ze zich staande moeten houden in de maatschappij. Dat leerproces gaat met vallen en opstaan. Als ouder wil je het liefst rozenblaadjes en watjes neerleggen op het pad naar volwassenheid, maar dat is echt niet nodig. Het is enorm belangrijk voor het zelfvertrouwen, het zelfbeeld en de stabiliteit van een kind om soms zelf het wiel uit te vinden.”

„Dat betekent niet dat je alles ook direct hoeft toe te laten, zeker als je zelf bang bent je kind los te laten. Doe dat stap voor stap. Begin bijvoorbeeld met een afspraak met een vriendinnetje en vraag je dochter of ze even een appje stuurt als ze daar aankomt en ook als ze weer weggaat. Heeft ze nog geen telefoon? Dan kun je de ouder van het vriendinnetje vragen om even iets te laten weten. Vind je het eng om haar alleen te laten fietsen? Fiets dan de eerste paar keer op de heenweg een eindje mee.”

Vertrouwen

„Kinderen zien nog geen consequenties. Die gáán gewoon en zien bijna nergens problemen in. Dat dat voor jou anders ligt, is moeilijk, maar probeer je angst zo veel mogelijk voor jezelf te houden en je kind vooral je vertrouwen te geven. Meefietsen kan dus, maar laat haar na de tweede keer op eigen houtje gaan. Je kunt haar ook een boodschap voor je laten doen, maar geef haar dan niet een hele waslijst mee. Begin met een pak melk. Lukt dat niet, dan is dat ook geen probleem. Dan kan ze gewoon weer terugkomen en probeert ze het de volgende keer opnieuw. Zolang jij maar blijft aangeven dat je in haar gelooft en er vertrouwen in hebt dat ze het kan.”

Kinderen worden namelijk vaak te klein gehouden. ’Nee, dat is nog te gevaarlijk’, ’Nee, dat kun jij nog niet’, ’Nee, dat mag nog niet alleen’... Hoe langer je kind dit soort dingen blijft horen, hoe minder ze zelf gaat durven. Dat doet een kind geen goed, en zeker niet in aanloop naar de middelbare school. Dan moet ze echt op eigen benen staan en weten hoe dingen in de wereld werken. De warme deken van een beschermende ouder is fijn, maar als de deken te strak is ingestopt, werkt hij verstikkend.”

Anders vasthouden

„En vind je het zelf alsnog eng? Zit je te duimendraaien als ze de deur uit is? Ga zelf iets leuks doen! Ga de tuin in, lees een boek of kies juist voor klusjes die nog lagen te wachten: doe de was, ga strijken. Ze komt vanzelf weer thuis en dan zul je merken dat ze het dus kán. En let wel: helemaal loslaten hoeft niet, hè! Ik ben meer voorstander van een andere term: anders vasthouden. Hoe mooi is het dan om te zien dat je kind inderdaad zelfstandig wordt en jij de effecten van je opvoeding kunt zien? Je zal trots zijn!”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.