Vrouw/Mama
2118650206
Mama

O jee, slecht nieuws... Hoe vertel ik het de kinderen?

Neem de tijd voor een slecht nieuws gesprek

Neem de tijd voor een slecht nieuws gesprek

Terwijl de stem van de arts steeds meer op de achtergrond raakt, worden je gedachten steeds luider en duidelijker; ‘Hoe vertel ik de kinderen dat…?’ Zijn kinderen voor te bereiden op Verdriet met een grote ‘V’? En wat kun je doen als moeder, als je eigen leven in een paar seconden een totaal andere wending krijgt?

Neem de tijd voor een slecht nieuws gesprek

Neem de tijd voor een slecht nieuws gesprek

We willen eigenlijk maar één ding voor onze kinderen: dat ze zo gelukkig mogelijk zijn. En alles wat die wens verstoort, wil je zo lang mogelijk buiten de deur houden. Dat is al heel lastig met al het geweld in de wereld, maar uiteindelijk ben je daar zelfs ook slechts toeschouwer van. Op het moment dat Verdriet je gezin binnensluipt door ziekte van een dierbare, het besluit dat jij en je partner hebben genomen om te gaan scheiden, dan wordt het lastiger.

Moet je het kinderen wel vertellen?

Ja, want kinderen vertrouwen jou. Jij bent de basis in hun leven. Dus ook groot onheil kunnen ze beter van jou horen dan van iemand anders. Sterker nog: laat het moment waarop je de buitenwereld vertelt wat er aan de hand is, afhangen van het moment waarop je je kinderen vertelt wat hen boven het hoofd hangt. Met het besluit om de omgekeerde volgorde te volgen, neem je namelijk ook het risico dat je kinderen van iemand anders de onheilstijding te horen krijgen. Kleine potjes hebben grote oren, zegt het spreekwoord niet voor niets. Een fluisterend ‘sterkte hè!’ of ‘joh, wat vreselijk, hoe hebben de kinderen gereageerd?’ kan al genoeg zijn voor een kind om het gevoel van onrust bevestigd te krijgen. Want ze hebben natuurlijk al lang gemerkt dat er iets aan de hand is.

Hoe vertel je kinderen een nare boodschap? Tips!

Dat is een lastige vraag, die nog lastiger te beantwoorden is. Ieder kind is anders, geen situatie is hetzelfde en ook elk gezin gaat anders met elkaar en met emoties om. Er zijn wel een aantal tips die je kunnen helpen om op je eigen manier te vertellen dat er spannende tijden en grote veranderingen op komst zijn:

Pak het moment

Als een kind jou vraagt ‘wat er aan de hand is’, dan kom je niet weg met een ‘niets schat, ga maar lekker slapen’. Kinderen zijn niet gek en weten als geen ander jouw emoties te pijlen. Als het niet het moment is om slecht nieuws te vertellen, dan is de basis dat je vertelt ‘dat je veel aan het nadenken bent’. Op jouw manier natuurlijk.

Bevestig een kind in ieder geval dat het goed aanvoelt dat er iets aan de hand is. Kinderen gebruiken hun intuïtie en je zou deze de kop in drukken als je ontkent dat ze een situatie goed aanvoelen.

Neem de tijd om te vertellen dat er iets naars te gebeuren staat

Soms vertel je een afschuwelijke boodschap in kleine stukjes. ‘Mama moest naar het ziekenhuis’, ‘we zijn bij iemand op bezoek geweest om serieus te praten’. De waarheid kan ook in brokjes gedeeld worden om er op een later moment op terug te komen. ‘Weet je nog dat ik je vertelde dat ik naar de dokter moest?’

Geef altijd eerlijk antwoord op vragen van kinderen

En met ‘eerlijk’ bedoel ik niet dat je meteen álles tot ver achter de komma vertelt. Luister heel goed naar de vragen die je zoon of dochter stelt. ‘Ben je ziek?’ vragen ze je ook als je met een grieperig hoofd rondloopt. Dus een antwoord als ‘ja, ik voel me beroerd’ is eerlijk én geeft je de gelegenheid om de boodschap in stukjes te vertellen.

Geef kinderen de ruimte om op hun eigen manier te reageren

‘O, dan kun jij dus nooit meer mijn fiets maken? Dan ga ik nu nog even fietsen!’ Een korte samenvatting van een jongetje die net gehoord heeft dat hij afscheid moet gaan nemen van zijn vader.

Kinderen reageren op hun eigen manier. Ze hebben – gelukkig – nog niet geleerd dat er verwachtingen van de mensen om je heen zijn, over de manier waarop je zult reageren. Laat ze. Op het moment dat een kind toe is aan meer informatie, zal het daar zeker om vragen. Dat vraagt tijd en een open oor en oog van de volwassenen om hen heen.

Verstop je verdriet niet

Niets maakt onrustiger dan ingehouden woede en verdriet. Als kind heb je goed in de gaten dat er ‘iets boven je hoofd hangt’ maar je weet niet wat. Dat maakt angstig, onrustig en uit zich meestal in gedrag waar jij op jouw beurt niet op zit te wachten. En ook hier geldt: je hoeft niet al je grote mensen zorgen op de schouders van een kind te leggen. ‘Ja, ik ben verdrietig en een dikke kus van jou zou al enorm helpen’. Geef kinderen de gelegenheid en de ruimte om troost te bieden.

Geef duidelijkheid

Er komt een moment dat je het laatste ‘brokje’ zult moeten en/of willen vertellen. Niemand kan advies geven wat jullie tempo hierin is. Dat heeft alles te maken met de leeftijden van kinderen, de steun die je van de mensen om je heen ontvangt. Wees duidelijk, vertel wat er aan de hand is, let goed op de reacties van je kinderen.

En kom er op een later moment op terug; ‘waar we het gisteren over hadden, dat ik kanker heb, hoe vind jij dat nou?’. Gebruik simpele woorden, zinnen die je ook voor andere – minder heftige zaken – gebruikt.

De beste manier

Die bestaat niet. Geef een kort en duidelijk antwoord. Belangrijk: ‘houd de toekomst van je kind voor ogen. Voor jou kan de wereld instorten, je kind moet verder.’ Hoe hard dat ook klinkt.

‘Ga jij dood?’ Hoe confronterend kan een vraag zijn. Dan is het eerste wat je je realiseert; vandaag gaat dus anders worden dan andere dagen. Gooi je agenda leeg – mocht die nog gevuld zijn – en neem deze uitdaging aan: jij gaat je kind het grootste cadeau geven dat het ooit zal krijgen: openheid, veerkracht om tegenslagen te incasseren en troost. Niemand kan dat beter dan een ouder. Dat is namelijk de keerzijde van Verdriet: het is ook een moment waarop je als mens – hoe jong je ook bent – kunt groeien.

Tegenslagen moeten verwerken is al erg genoeg als je klein bent. Laat het, op lange termijn, niet alleen een verlies zijn.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.