Nieuws/Vrouw
2122249246
Vrouw

Ex-kleuterjuf Jacobine: Het toetsen van die kleintjes vond ik zielig

Jacobine Posthouwer (25) rondde de pabo af met het doel de rest van haar leven voor de klas te gaan staan, het liefst bij de kleuters. Maar de volle klassen, toetsen en overdaad aan papierwerk deden haar anders besluiten. "Ik werk tegenwoordig parttime in een apotheek en maak met mijn bedrijf taarten. Het maakte mij niet gelukkig te zien hoe hoog de prestatiedruk was voor die kleintjes."

"Het leek me geweldig bij kleuters een basis te leggen, ze spelenderwijs van alles te leren, zonder lesmethodes. Tijdens de korte stages van twee weken die ik liep, had ik nog niet zo door hoe het er in de praktijk aan toe ging. Ik zat nog in de studiemodus; had mijn aandacht deels bij de stage, deels bij het halen van punten. Pas toen ik voor het eerst alleen voor een klas stond kreeg ik door wat er bij de kleuterjuf komt kijken."

Mooie kans

"Een vaste baan was er nog niet voor mij, wij wonen op de Veluwe waar de banen niet voor het oprapen liggen. Ik belandde op een invallijst en werd gebeld als er een leerkracht ziek was. Om in de tussentijd toch de vaste lasten te kunnen betalen, begon ik met het maken van taarten. Uiteindelijk kon ik een zieke kleuterjuf vervangen; een baan voor vier dagen per week en - hoe vervelend ook voor mijn collega - zonder zicht op een einddatum. Een mooie kans voor mij!"

"Ik kreeg een kleuterklas toegewezen met zo'n 27 kleuters waar in de loop van het jaar nog vijf bij kwamen. Op de dagen dat ik een stagiair had, was het nog wel te doen. Maar de overige dagen was ik vooral bezig met organiseren; jassen aan, veters strikken... Dan had er weer een kindje een ongelukje op het toilet gehad en dan waren er ook nog een paar zorgenkindjes, met bijvoorbeeld heftige driftbuien of autisme."

Toetsen

"Wat mij het meest tegen de borst stuitte, waren de toetsen. Kinderen van die leeftijd willen spelen. Dat is ook de manier waarop ze leren. Maar voor de CITO-toetsen moest ik ze aan tafeltjes zetten, achter opgaven. Ik maakte al een splitsing van kinderen die het wat lastiger zouden vinden en kinderen die het wat beter deden."

"De kinderen die er moeite mee hadden, zette ik zo dicht mogelijk bij me. Je kunt een kind honderd keer zeggen dat je het spelenderwijs moet aanbieden, maar ze hebben heel goed in de gaten dat het een belangrijk moment is. Ik vergeet nooit de wanhopige ogen van sommige van hen. Ze wisten het écht niet. Hun aandachtsboog is nog zo beperkt en ik mocht ze niet helpen. Ik vond het ronduit zielig."

Stempel 'zwak'

"Kinderen van die leeftijd zijn veel te jong om op deze manier te toetsen. Laat ze spelen en observeer ze, daar haal je als leerkracht al zoveel uit. Al die toetsen gaan ten koste van de zuivere speeltijd. Je wilt als kleuterjuf een veilige leeromgeving voor de kinderen creëren. Maar dat is in een prestatiegerichte maatschappij als deze heel lastig."

"Kinderen krijgen veel minder kans om zichzelf te kunnen en mogen zijn. Ze moeten alles durven vragen en kunnen ontdekken in hun eigen tempo. Als ze nu niet voldoen aan de CITO-scores krijgen ze het stempel 'zwak'. Dat is voor ouders al heel naar om te horen, maar het kind krijgt dat ook mee. Als ouder ga je je kind daardoor namelijk anders behandelen."

Automonteurs

"Niet iedereen hoeft naar de universiteit te gaan, maar het lijkt wel alsof je alleen met havo of vwo meetelt. We hebben niet alleen burgemeesters nodig, ook automonteurs. Zoek naar de kwaliteiten van een kind, maar niet met die CITO-toets."

"Op basis van die toets is het kindje van mijn kennis van groep 1 naar groep 3 overgezet. Inmiddels zit hij in groep 4 en komen ze er toch van terug: sociaal emotioneel was hij er nog helemaal niet aan toe. Zo'n kind is uit zijn spel gehaald. Uit de tijd waarin hij nog volop in zijn fantasiewereld leeft. De toetsen hebben het onbezorgde eraf gehaald, dat moet je toch niet willen?"

Bergen administratie

"Ik heb met pijn in mijn hart besloten dat ik niet thuishoor in dit onderwijs. Ik had het geweldig gevonden als het minder prestatiegericht was en het creëren van een veilige leeromgeving voor de kinderen veel hoger in het vaandel had gestaan."

"Maar ook de hoge werkdruk, de bergen administratie en de overvolle klassen staan mij tegen. De leerkrachten die gisteren hebben gestaakt hebben groot gelijk, maar ik weet dat het ze niet eens te doen is om het geld. Ze willen hun beroep zo goed mogelijk uitvoeren en dat is op dit moment onmogelijk."

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.