Vrouw/Columns & Opinie
2126750087
Columns & Opinie

’Mijn jongste is het huis uit en ik blijf met lege handen achter’

Esther (49) woont samen met Paul, maar is ‘getrouwd’ met haar beste vriendin (want je moet toch wat). Ze heeft naast groene vingers vaak vooral blauwe plekken vanwege haar gebrek aan coördinatie. Gebruikt botox, maar houdt dat stil en verwerkt momenteel dat dochter twee (17) binnenkort het huis uitgaat. In deze wekelijkse column telt ze af naar de 50. Want hé, daar begint het leven toch.

Stats: nog 33 weken tot V-day, huilend bij de Kerstboom, het Jaar van de Leegte en… een opkikkertje van een collega.

Op één januari stond ik huilend bij de kerstboom. Het besef dat mijn jongste binnenkort naar Spanje zou vertrekken - en daarna in Amsterdam zou gaan wonen - had me die ochtend keihard in mijn gezicht geschopt. En aangezien ik de oudste al eerder had moeten afstaan, bleef ik nu met lege handen achter. ‘En nu gaat ook de kerstboom nog het huis uit’, snikte ik. Het was 2023. Het jaar van de Grote Leegte.

Hormonen

Twintig jaar geleden stond ik ook jankend bij de kerstboom. Ik was hoogzwanger en de hormonen stuwden de tranen maximaal omhoog. Ik geloof dat ik een kerstbal kapot had laten vallen en daarover flink geëmotioneerd geraakt was. En dan moest ik nog bevallen! ‘Het komt goed,’ zei een vriendin die net zwanger-af was. ‘Je moet er even doorheen. Maar uiteindelijk komt het goed. Echt waar.’ En het kwam goed: vier dagen later werd een gezonde dochter geboren. Twee jaar later volgde – probleemloos – de tweede. In de jaren die daarna vroeg ik me regelmatig af of ik ooit nog een moment voor mezelf zou hebben. Maar er was altijd wel iemand die me kon vertellen dat het uiteindelijk goed zou komen.

Slaap- en energietekort

Toen mijn kinderen wat groter waren, was het mijn beurt om jonge ouders een beetje te ‘coachen’. Ik wist tenslotte inmiddels dat er na die fase van continu gehuil, gedram en géén eigen leven, een nieuwe horizon lag. Dat het perpetuum mobile van slaap- en energietekort uiteindelijk plaats zou maken voor iets groters; een gezin met aandacht voor elkaar. ‘Het komt goed!’ riep ik vaak. ‘Je moet er even doorheen. Maar uiteindelijk komt het goed.’ En als ik zag dat de kersverse ouder me dan niet direct geloofde, voegde ik er bemoedigend aan toe: ‘Echt waar!’

Ze vloog uit

Maar kwam het uiteindelijk wel goed? Want hier stond ik dan, op Schiphol. Daar ging mijn kleine meid. De tijd was gevlogen en zij vloog mee. Helemaal naar Spanje. Spanje! Daar spreken ze een andere taal. En er wonen knappe mannen. En ze is pas zeventien. En het allerergste: ik heb nu zeeën van tijd om rampscenario te bedenken. Je kunt ook te véél momenten voor jezelf hebben. ‘Leegte is ook ruimte’, zei de Man, ongewoon filosofisch voor zijn doen. ‘Kunnen we eindelijk dat bord ‘Hotel’ weghalen!’

Het komt goed

Een paar dagen na het vertrek van Dochter, vroeg één van mijn nieuwe collega’s hoe het met me ging. Een beetje beschaamd biechtte ik het ‘jankend-bij-de-kerstboomincident’ op en zei dat ik mijn dochters miste. Ik kon de tranen nog net binnenhouden. Tot mijn opluchting reageerde mijn collega heel begripvol. ‘Ik had dit twee jaar geleden precies zo’, zei ze. Verrast keek ik op. ‘En,’ vroeg ik, ‘hoe ben jij ermee omgegaan?’ ‘Ach ja,’ zei ze, ‘je moet er even doorheen. Maar uiteindelijk komt het goed.’ En toen ik even stilviel zei ze bemoedigend: ‘Echt waar!’

Wil je niets van VROUW missen?

Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.