Vrouw/Columns & Opinie
2126802953
Columns & Opinie

’De vrouw kijkt beschaamd en ik weet precies hoe ze zich moet voelen’

„Ik vang de woorden ’geen saldo’ en ’ik snap het niet’ op.”

„Ik vang de woorden ’geen saldo’ en ’ik snap het niet’ op.”

Door al het negatieve nieuws waardoor we worden omringd, vergeet journalist Mariëlle soms bijna dat er ook nog heel mooie dingen en mensen zijn. Deze week werd ze daaraan herinnerd.

„Ik vang de woorden ’geen saldo’ en ’ik snap het niet’ op.”

„Ik vang de woorden ’geen saldo’ en ’ik snap het niet’ op.”

Begin deze week blader ik half slapend wat online kranten door. De twee vrouwen die eerder werden gevonden onder een viaduct in Haaksbergen blijken moeder en dochter te zijn. Verder zie ik dat zo’n beetje het enige koppel waarin ik nog vertrouwen had - Jutta Leerdam en Koen Verweij - uit elkaar zijn en is er een Nederlands meisje van 8 verdronken op een Franse camping.

Ik slaak een diepe zucht. De dag positief starten is er bijna niet meer bij. Tenzij je het nieuws niet leest, maar laat het nou net mijn werk zijn om dat wèl te doen. Terwijl ik een poging doe om uit bed te stappen, blijft mijn rechtervoet haken achter mijn dekbed en val ik half struikelend tegen de muur. Een beetje geïrriteerd bevrijd ik mijn voet uit het eromheen gedraaide stuk stof. Ik heb zo’n idee dat dit een geweldige dag gaat worden.

Gezicht als een oorwurm

Nadat ik een boterham naar binnen heb gewerkt en snel een glas water achterover heb gekieperd, zet ik koers richting mijn ouders. Ze zitten op een camping zo’n twintig minuutjes bij mij vandaan en ik heb besloten ze een bezoekje te brengen. Onderweg stop ik bij het tankstation. Hoofdschuddend kijk ik naar de prijs van een liter benzine. Dik boven de twee euro. Met een gezicht als een oorwurm gooi ik mijn tank vol. Daar wordt ook niemand blij van.

Voor de kassa staat een lange rij. Er lijkt iets niet te lukken bij de vrouw die vooraan staat. Haar pinpas weigert tot drie keer toe en met een rood hoofd stapt ze aan de kant en pakt ze haar telefoon erbij. Ik vang ‘geen saldo’ en ‘ik snap het niet’ op en begrijp precies hoe ze zich moet voelen. Ik heb ook weleens zo bij de kassa gestaan. Ik blijk niet de enige te zijn. Voor ik er erg in heb, bieden twee mensen aan haar rekening te betalen. Ze weigert vriendelijk terwijl ze verder discussieert met degene aan de andere kant van de lijn.

Genoeg moois

Even later ben ik aan de beurt. De vrouw staat nog steeds naast me en heeft inmiddels opgehangen. Zonder succes. Terwijl ik wegloop, wordt haar een derde keer hulp aangeboden. Ze kijkt beschaamd naar de grond, maar stemt toch toe. De man die voor haar betaalt, stelt haar gerust: ‘Geeft helemaal niets hoor, mevrouw. We hebben allemaal weleens in zo’n situatie gezeten.’

Wat de man niet weet, is dat hij niet alleen de vrouw voor wie hij betaalde heeft geholpen, maar ook mij en waarschijnlijk meer mensen in dat tankstation aan de A4. Ik voel mezelf warm worden van binnen en tegen de tijd dat ik in de auto zit, staat er een grote glimlach op m’n gezicht. Corona, oorlog, moord, misbruik, honger en ziektes… er gebeurt zoveel vervelends in de wereld dat ik het soms moeilijk vind om daar doorheen te kijken. Bedankt meneer, dat u mij er even aan heeft herinnerd dat er genoeg moois overblijft!

Wil je niets van VROUW missen? Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.