Vrouw/Columns & Opinie
2129986619
Columns & Opinie

Citotrainingen in de kerstvakantie? Schei toch uit met die Citoterreur!

Een hoge Citoscore geeft nog geen garantie op een geslaagd leven

Een hoge Citoscore geeft nog geen garantie op een geslaagd leven

Er wordt mee geadverteerd op social media. Een driedaagse cursus in de kerstvakantie. Voor kinderen van groep 6, 7 en 8. Niet om kralen te rijgen, gezellig taarten te leren bakken of te brooddeegvlechten, nee, om te leren hoe je de Citotoets moet maken. Ja, je leest het goed: een heuse Citotraining. Serieus?

Een hoge Citoscore geeft nog geen garantie op een geslaagd leven

Een hoge Citoscore geeft nog geen garantie op een geslaagd leven

Ik citeer even opnieuw: Tijdens De Kerstvakantie. Zodra ik in aanraking kom met graspollen begin ik spontaan te hoesten en te proesten, maar die allergische reactie valt in het niet bij de uitslag die ik acuut krijg van het idee alleen al. Het valt me nog mee dat er niet wordt gestrooid met iets als: ‘100% vwo-garantie’.

Trots op beide kinderen

Wellicht wat naïef, maar ik had werkelijk waar nooit eerder over Citotrainingen gehoord. Terwijl deze toch al heel wat jaren schijnen te bestaan, ik een dochter heb die op de middelbare school zit en een zoon in groep 8. Mijn dochter doet vmbo-kader. Mijn zoon heeft (voorlopig! - laten we niet op de zaken vooruit lopen) een havo/vwo-advies. En weet je wat? Ik ben op beiden éven trots.

Wat is 'anders'?

Robines geboorte ging niet van een leien dakje. De jaren die erop volgden evenmin. Ze sprak nauwelijks, communiceren deed ze voornamelijk met haar handen. Ze praatte wel tegen mij, maar niet mét mij. Aanvankelijk dacht ik dat het wel los zou lopen; kinderen ontwikkelen zich tenslotte in sprongen. Maar toen we tijdens het allereerste tienminutengesprek van haar leerkracht vernamen ‘dat ze anders is’, begon ik me toch wel zorgen te maken. Wat werd er bedoeld met ‘anders’?

Tientallen bezoeken aan fysiotherapeuten, logopedisten en kinderpsychiaters verder, belandde ze op een Medisch Kleuterdagverblijf en uiteindelijk op het speciaal onderwijs.

Nou, dan ben je intens blij met elke kleine stap vooruit. Dan ben je blij met elk nieuw woord dat je kind uitspreekt. Dan spring je een gat in de lucht als je kind niet wordt uitgelachen als ze op haar manier contact probeert te maken door middel van papegaaien. Dan dank je God op je blote knieën dat ze steeds een beetje meer uit haar eigen wereldje komt. Wat bij menig ander kind als vanzelf ging (bewegen, praten, spelen), was voor haar een hele overwinning.

Vmbo-fobie en toetsterreur

Inmiddels is ze de vijftien gepasseerd en is er nagenoeg niets meer te merken van die moeizame beginjaren. Ze is dol op zingen en heeft al een aantal keer op een heus podium mogen staan. Op zo’n moment glim ik van oor tot oor. Alleen al om de doodeenvoudige reden dat ze daar überhaupt dúrft te staan. Dat ze van een onzeker, teruggetrokken vogeltje is uitgegroeid tot een heerlijk kwebbelende en vrolijk zingende puber.

Dus ja, vmbo of niet, ik ben apetrots op m’n meisje. En daarom krijg ik de kriebels van ouders met een vmbo-fobie. Daarom krijg ik jeuk van ouders die status ontlenen aan het leerniveau van hun kind. En daarom krijg ik uitslag van zo’n Citotraining.

Het is feitelijk misbruik maken van de hedendaagse toetsterreur. Want voor zo’n cursus moet je natuurlijk wel even je portemonnee trekken, dus als de ouders van Lucas op een houtje moeten bijten omdat ze in de fabriek werken, kan hij wel fluiten naar zijn Citoles. En zo creëer je bij voorbaat al ongelijkheid.

Bovendien is het nut van zo'n cursus nogal discutabel. Scores kunnen dankzij zo’n training hoger uitvallen dan het daadwerkelijke leerniveau. En dan? Dan doet Bram de havo terwijl hij eigenlijk nog maar net mavo aankan. Gevolg is dat hij moet afstromen. Jottem! Goed voor zijn zelfvertrouwen.

Ik kan me niet heugen dat er in mijn basisschoolperiode zo’n big deal van werd gemaakt. Sterker nog, ik kan me niet eens herinneren dat ik de Citotoets ooit gemaakt heb. Ik was er klaarblijkelijk niet zo mee bezig. Misschien wel omdat mijn ouders zich er - terecht - ook niet zo druk om maakten. En gelukkig maar, want juist daardoor had ik nog geen zweempje last van nervositeit.

Faalangst

En is dat nou niet juist exact de bedoeling? Is het niet juist de bedoeling dat je er zo ontspannen mogelijk aan begint? Zo’n Citotraining daarentegen roept (faal)angst op. O jee, ik móet zo hoog mogelijk scoren anders is mijn leven finaal mislukt. Pardon?

Misschien moeten ouders er eens wat minder nadruk op leggen. Een hoge Citoscore geeft nog geen garantie op een geslaagd leven. Daar is behalve cognitieve vaardigheid, ook sociale vaardigheid voor nodig, evenals zelfkennis en empathie. ‘Veel weten’ betekent niet hetzelfde als ‘veel begrijpen’. ‘Het Beste’ is niet hetzelfde als ‘De Beste’. ‘Het beste’ is een niveau dat past. Je laat je kind toch ook niet op te grote of te kleine schoenen lopen?

Ik weiger dan ook mee te doen aan die toetstirannie. Even gezamenlijk en kort oefenen in de klas, zoals dat op de school van mijn zoon gebeurt, zodat álle kinderen kunnen ontdekken wat hen te wachten staat, lijkt me productief genoeg. Verder leer ik mijn kinderen liever dat ze later vooral moeten doen waar ze blij van worden. En, ook niet onbelangrijk, dat (kerst)vakanties ervoor bedoeld zijn om te mogen niksen. Of om taarten te bakken...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.