Vrouw/Praat Mee
2134867284
Praat Mee

Laat lastige jongetjes lekker lastig zijn!

school jongen pubers

school jongen pubers

Haar dochter doet braaf haar huiswerk, maar haar zoon wil maar niet met z'n neus in de boeken. Hoe komt dat, vraagt journaliste Hester Zitvast zich af. Moet de hele aanpak van jongens op school misschien anders?

school jongen pubers

school jongen pubers

Onze oudste zoon zit in mavo 3. We sleuren hem er aan zijn haren doorheen, hij heeft na de brugklas een soort vrije val gemaakt vanuit een havo/VWO-klas en nog steeds ziet hij het nut van school niet in. Hij wil na de mavo de havo doen en daarna wil hij tornadojager worden. Juist ja. Tornadojager. Al negen jaar lang is dat z’n ietwat wankele plan.

De afgelopen jaren heb ik gezocht naar methodes om hem tot leren te krijgen. Zaken die hij moet begrijpen, gaan hem prima af. Maar bijvoorbeeld Franse woordjes stampen? Dan gaat het fout. Dat vindt hij onzin, daar heeft hij het geduld niet voor en steevast onderbreekt hij zijn leersessie een keer of 36 door mij met een doodeng Scream-masker te laten schrikken, zijn zusjes te pesten, even iets te drinken te pakken of te plassen.

Voor wat, hoort wat

Bij hem zitten en meekijken, overhoren, bijles; het helpt allemaal wel, maar dat wat we echt hopen te bereiken, dat hij het zélf doet, gebeurt niet. En dus werken we hier met de methode ‘voor wat, hoort wat’. Als hij met een voldoende thuiskomt, mag ie naar hartenlust gamen. Gooit hij er met de pet naar, dan mag hij alles met een scherm en een controller inleveren. Het werkt, maar het neemt niet weg dat school voor de meeste jongens een ramp is.

Echte jongensfilm

Pas sprak ik nog met zijn mentor, een man. ‘Ik ben ervan overtuigd dat onze huidige onderwijsmethode niet voor iedereen geschikt is’, zei hij. Dat denk ik ook. Voor meisjes werkt het nagenoeg perfect. Jongens hebben iets anders nodig. Meer mannen. En veel meer ruimte om jongen te zijn.

De VPRO documentaire Een echte jongensfilm stelt deze kwestie ook aan de kaak. Want waar ligt het nou aan? Worden jongens nou gewoon steeds lastiger? Of heeft de maatschappij steeds meer last van typisch jongensgedrag? VROUW stelt opvoeddeskundige Marina van der Wal drie vragen over 'lastige jongens'.

Buiten de lijntjes kleuren

Marina, zijn jongens nou echt zoveel anders dan meisjes? “Uit onderzoek is gebleken dat de hersenen van jongens en meisjes helemaal niet verschillen. Cultuur en hoe je naar gedrag van kinderen kijkt zou zo maar een grote invloed kunnen hebben. Wij verwachten dat meisjes lief en aardig zijn en zo voeden we ze ook op. En dat een jongen druk doet of uit baldadigheid in de boekenkast klimt, ach, dat vinden we erbij horen. We lachen er zelfs om. We accepteren al van kleins af aan dat jongens buiten de lijntjes kleuren. Dat doen we niet bij meisjes. Ik pleit voor meer discipline, zowel op school als thuis. Er wordt op dat gebied weinig van kinderen geëist, ze krijgen veel vrijheid.”

Jongensscholen, is dat wat?

Jongensscholen, zou dat niet een oplossing bieden? “Dat roep ik al heel lang; er zou een proef moeten komen met jongensscholen. Daar krijgen hun hormonen rust, ze worden veel minder geprikkeld en daar moet dan ook fysiek veel uitdaging worden geboden. En ook hier is het sleutelwoord discipline. Wat dat betreft is het jammer dat de dienstplicht er niet meer is. Overigens vind ik wel dat het een keuze moet blijven. Niet iedere jongen komt tot z’n recht op een jongensschool.”

Gouden tip

Heb je een gouden tip voor juffen die het regelmatig bijzonder zwaar hebben met drukke, onrustige en onstuimige jongetjes? “Zie het gedrag van jongens niet als vervelend of stout, maar zie in dat ze aan het onderzoeken zijn. Dat ze klei in het sleutelgat stoppen, is heel vervelend, maar ze doen het niet om je te pesten, maar om te kijken wat het ze oplevert. Mijn gouden tip aan juffen zou zijn om over de grenzen van het meisje-zijn heen te kijken.”

Tja, discipline...

Dat het verschil er is, is dus een feit, maar wel cultureel bepaald, leer ik weer van Marina. Dus het komt door mijn eigen verwachtingen dat mijn dochter van 11 vorige week drie dagen voor de topografietoets al zo braaf zat te leren. Toen ik haar vroeg wat ze zat te doen, gaf ze ook het allerbraafste antwoord: “Ik ben aan het leren. We hebben de toets over drie dagen pas, maar ik wil het alvast gedaan hebben en als je iedere dag een beetje leert, dan blijft het beter hangen.”

Met een veel lagere Cito-score dan haar broer lijkt ze het nu al makkelijker te gaan krijgen op de middelbare school. Ze is serieus, geconcentreerd en stelt de juiste prioriteiten. Had ik die signalen nou ook maar wat meer naar mijn zoon kunnen afgeven… En die discipline: ook daar ben ik grondig de mist in gegaan vrees ik!

Praat mee!

Wat vind jij? Hoe kunnen we het beste omgaan met 'lastige' jongens die het nut van school niet inzien? Praat mee!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.