Vrouw/Columns & Opinie
214049381
Columns & Opinie

Ik word papa

Deel 7: ’En dan word ik alsnog geconfronteerd met een horrorbeeld’

Kamran (36) en zijn vrouw (32) verwachten eind juli hun eerste kind. Hij is nieuwschef bij De Telegraaf, zij werkt op het hoofdkantoor van een winkelketen. Voor Kamran gaat als toekomstig vader een wereld open. Wekelijks schrijft hij over hetgeen hem verbaast en verrast. Deel 7: 18 weken.

Nooit zou ik erheen gaan. Al zouden ze mij ernaartoe slepen, dan nóg zou ik weigeren de evenementenhal te betreden. ’Waarom gaan mensen er überhaupt heen?’, zo vroeg ik mij altijd af. Maar nu heb ik besloten om mij overal volledig in te storten. Grenzeloos. En zo kan het dus zijn dat ik deze zondagmiddag bij de ingang van Hal 8 van de RAI sta. Voor het eerst in mijn leven breng ik een bezoek aan de Negenmaandenbeurs.

Het regent en het waait. Twee vertegenwoordigers van een grote drogisterijketen delen gratis babydoekjes uit aan de verschillende generaties vrouwen. En aan de enkele mannen die de dames vergezellen. Sommigen met lege rolkoffers. Anderen nog snel met een peukie in de hand. En niet heel verrassend barst het van de zwangeren. Ook ik word door ze omringd. Twee om precies te zijn. Als we dan gaan, dan maken we er maar meteen een feestje van. Vrienden die ook een eerste baby verwachten zijn gezellig mee.

Walk of shame

Daar waar ik vrees voor een kakofonie van geklets, opdringerige verkopers en zoetsappige producten word ik overvallen door een rust in de aangenaam verlichte hal. Keurige stands met buggy’s in alle soorten en maten. Ik dacht dat de keuze beperkt was tot de slecht twee of drie bekende merken, maar alleen al op deze beurs staan er bijna tien producenten van de vierwielers. Op een parcours, volgens een groepje aanwezigen de ’walk of shame’ voor mannen, kan met een kinderkarretje worden test gelopen. Ik sla maar even over.

Iedereen die mij de afgelopen weken vroeg hoe het met de uitzet gaat, moest ik teleurstellen. Nog niets. Aardig waren de reacties waarin spontaan spullen werden aangeboden die we kunnen overnemen. Maar hier verdiep ik me pas voor het eerst in alle spullen die nodig lijken te zijn. Opvallend is hoe verschillende van die benodigheden op dezelfde manier worden aangeprezen. Een wieg is opeens ’meer dan een wieg’. En een buggy? ’Meer dan een buggy’ natuurlijk!

Biologisch

Ik weet het, ook wij ontkomen er niet aan. Sommige van deze spullen zullen we moeten kopen. Wat voor ieder kind nodig is, is voeding. En juist daar verbaas ik me het meest over. Wie zijn baby niet-biologische etenswaren wil serveren heeft een probleem. ’Vegan’. ’Vrij van toevoegingen’. ’Vrij van nabehandelingen’. ’Biologisch’. Het zijn dit soort schreeuwerige teksten die op de verpakkingen staan of worden meegegeven wanneer deze volwassen man een babyvoeding proeft. Oh ja, water uit de kraan? Slecht idee, allerlei waarden zijn te hoog. Nee, hier verkopen ze een product waarmee dat tot de verleden tijd behoort. Bedankt. En weer door.

Hebberigheid

Bij het verlaten van de beurs word ik alsnog geconfronteerd met een horrorbeeld. Bij de stand van een bekende drogist staat een vrouw in een roodwitte jurk pakken luiers en billendoekjes weg te gooien met de aanschafwaarde van soms nog geen euro. De handen in de lucht van tientallen zwangere vrouwen die nog net niet staan te kijven met elkaar. De hebberigheid spat er van af. Moet ik nu echt met dit aanzicht de verder zo verrassend relaxte beurs verlaten?

Ben ik uiteindelijk toch nog blij dat ik de hoofdstedelijke evenementenhallen kan verruilen voor de Johan Cruijff ArenA. Alhoewel. Voor deze Ajacied werd ook dat een plek om de ogen af te wenden.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.