Vrouw/Opgebiecht
215347126
Opgebiecht

Opgebiecht

’Ik heb gelogen over mijn miskraam’

In deze rubriek kan je anoniem je geheim delen. Deze keer biecht een lezeres op dat ze loog over haar miskraam.

„Ik werd er een beetje in meegezogen. De stroom van vriendinnen die zwanger raakten, mijn moeder die er zo’n beetje elke maand wel over begon en mijn man die niet kon wachten om vader te worden.

Sterke kinderwens

Dat laatste was in onze vriendenkring vrij bijzonder; het waren bijna altijd de vrouwen die een kind wilden en hun mannen vervolgens moesten overhalen. Die wilden hun vrijheid niet kwijt, waren er nog niet aan toe. Maar mijn man had wel een sterke kinderwens.

Dat was ook één van de eerste dingen die hij tegen me zei tijdens onze date: „Je wilt toch wel kinderen, hè?” Ik zei van wel. Maar ik was halverwege de twintig toen hij dat vroeg. Mijn leven begon net. En dat bestond voor mij bij voorkeur uit veel reizen en opleidingen doen die veel tijd en energie kostten.

Rustiger vaarwater

Uiteindelijk kwamen we toch in rustiger vaarwater terecht en hij vond de tijd er meer dan rijp voor. „Laten we ervoor gaan,” zei hij. „Stop met de pil.” Hij keek er zo vol verlangen bij, dat ik toch een beetje smolt. Ik besloot te stoppen met mijn anticonceptie, maar dacht eerlijk gezegd dat het nog een hele tijd zou duren voordat het zou lukken.

Dat was bij mijn vriendinnen ook het geval. Sommigen moesten echt het hele ivf-circus in om zwanger te raken. Maar bij mij was het in één keer raak. Ik schrok me rot toen ik maar niet ongesteld werd. Het zou de stress wel zijn, dacht ik, maar voor de zekerheid kocht ik toch maar een zwangerschapstest.

Stil houden

Ja dus... zwanger. Ik moest huilen van schrik. Stom genoeg belde ik mijn moeder, in pure paniek, en zij was helemaal door het dolle heen. Eindelijk zou ze oma worden. Ze bestelde nog net niet meteen een wandelwagen.

Ik zei dat ze het voorlopig even stil moest houden, maar nog diezelfde avond appte ze mijn man dat ze zo blij voor hem was. Toen had ik dus iets uit te leggen. Ik zei maar dat het een verrassing moest blijven, totdat ik het echt zeker wist. Hij tilde me op en bleef me maar kussen, hij was zo blij.

Depressieve gevoelens

Maar hoe enthousiaster hij werd, hoe depressiever ik me voelde. Diep in mijn hart wilde ik helemaal nog niet moeder worden. Ja, misschien ooit wel, maar niet nu. Ik wilde nog zoveel ontdekken, nog zoveel doen en hoe zou dat dan moeten met een baby?

Mijn man begon al over minder werken. Dat we allebei een dag konden inleveren. Maar dat wilde ik helemaal niet, ik wilde juist meer werken. Ik wilde hogerop.

Schuldig

Het voelde zo niet goed, dat ik het na lang twijfelen heb laten weghalen. Niemand wist ervan. Tegen mijn man heb ik gezegd dat ik een miskraam had gehad. Hij was in tranen. Ik ook, omdat ik me zo schuldig voelde. Toen ik zei dat ik het voorlopig niet nog een keer wilde proberen, snapte hij dat. Ik moest dit eerst verwerken.

Sindsdien voel ik me ellendig. Mijn man probeert me te troosten, maar hij snapt niet dat ik me daar alleen maar rotter onder voel. Hij weet niet wat ik heb gedaan en zijn liefdevolle woorden doen alleen maar meer pijn. Omdat ik hem iets heb ontnomen. Ik had het met hem moeten bespreken, moeten zeggen dat ik er nog niet aan toe was, dat had hij vast wel begrepen. Nu moet ik leven met deze leugen. Ik wil niets liever dan hem opbiechten hoe het echt zit, maar ik ben bang dat hij het me niet zal vergeven. Hij wilde zo graag vader worden... Waarom gunde ik hem dat niet?”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.