Vrouw/Columns & Opinie
227149097
Columns & Opinie

Columns & Opinie

’Mijn dochter is zes en heeft nog een speen, so what?’

Hester Zitvast schrijft voor VROUW over dat wat haar opvalt in het nieuws of het dagelijks leven. Dit keer over een Twitter-discussie over speengebruik bij kinderen. ’Het gaat helemaal niemand iets aan, op welke leeftijd ik de speen van mijn dochter afpak. Ik pak niets af!’

Therapie

Mijn dochter is zes en heeft nog een speen. There, I said it. Als je mij dit had gezegd toen mijn oudste twee baby waren, had ik je voor gek verklaard. Een speen pak je na een bepaalde tijd gewoon af, geen gezeik, even een nachtje janken en door naar het volgende opvoedkundige struikelblok. Maar met Belle liggen de kaarten er anders voor. Daarvoor kunnen we waarschijnlijk de crisisdienst inschakelen, als we haar grootste liefde van haar afnemen. Daar heeft ze het dan als ze volwassen is nog over, na twintig jaar therapie.

Pony en kittens

Gisteren Twitterde mijn collega Marloes Grimbergen dat ze door een random moeder op Instagram was aangesproken op het speengebruik van haar 3-jarige. Om Marloes een hart onder de riem te steken, biechtte ik op dat die van mij haar speen ook nog heeft. En eerlijk? Ik moet nog zien of ze ’m de komende jaren afstaat. Ook al beloven we haar een pony, een nest kittens én een puppy, ze houdt zonder twijfel vast aan haar stukje zuigplastic.

Huilbaby

Belle was een moeilijke baby. Een huilbaby, die eerste vier maanden. Ze werd alleen maar rustig in onze armen, dus schreef ik mijn teksten met een baby in een draagzak en sliep ze – ook al tegen mijn oude principes in – tussen ons in. Ik snapte er niks van. Hoe kon dit derde kind zo anders zijn? Om het geluid te dempen, plugden we er al heel snel een speen in. Het werkte. Dichtbij ons en mét speen, werd ze rustig.

Eenkennig

Ze was zo anders dan mijn twee oudste. Waar je die moeiteloos in ieder willekeurig gezin kon achterlaten, om vervolgens weg te lopen (deden we niet, dit is ’bij wijze van’), was Belle heel erg eenkennig. Op verjaardagen zat ze uren op onze schoot, ongelukkig om zich heen te kijken. Als iemand haar op straat of in een winkel aansprak, dook ze achter ons weg. Ze was aanhankelijk. En hoewel dat eenkennige sinds ze naar school gaat volledig is omgeslagen, is ze nog steeds extreem op het vertrouwde gericht.

Sinterklaas

Het was drie jaar geleden, met Sinterklaas, dat mijn destijds 2-jarige neefje en nichtje hun speen moesten afstaan. ’Mee in de zak’, was het verhaal. Belle (toen bijna 3) zat erbij en keek er met grote, angstige ogen naar. Zij piekerde er niet over, ook niet toen Piet het haar vroeg en mijn toenmalige schoonzus aandrong. Ik greep in. Wat mijn broer en zijn vrouw bedacht hadden, moesten zij weten; ik zat niet te wachten op die enorme onrust na de al zo spannende pakjesavond. Ik voelde het oordeel, maar het interesseerde mij minder dan niks.

Troost

Het maakt mij geen slechte moeder dat ik die knoop maar niet doorhak. Ik zou bijna willen zeggen: integendeel. Ik voel aan alles dat het een intens verdriet bij mijn kind teweeg gaat brengen, heel anders dan bij mijn oudste kinderen destijds. Dus kies ik ervoor het te laten gaan. Ik gun haar die troost. Die veiligheid. Ze articuleert beter dan menig volwassene en onze tandarts heeft gezegd dat ik mij er geen zorgen over hoef te maken. Dat doe ik sinds een paar jaar ook echt niet meer.

Boomer

Toch zal ik nooit een foto online zetten waar ze met haar speen op staat. Dat is geen schaamte, dat is geen zin hebben in commentaar. Want dat krijg je. Anderen hebben er geen enkele moeite mee jou te vertellen wat je moet doen met je kind. Hoe je het moet aanpakken. Op Twitter reageerde op mijn biecht aan Marloes ook ene Johan, prototype boomer, die de tip gaf de speen gewoon af te pakken. Wat een tip! Hoe briljant! Dat ik daar nooit eerder aan heb gedacht, ik kan er niet bij.

Nieuwe spenen

Dat ik er nu over schrijf, kan Belle maar beter niet weten. Ze heeft inmiddels door dat een 6-jarige met een speen niet helemaal conform de moedermaffia-richtlijnen is, dus verbergt ze ’m angstvallig voor vriendjes of buurkinderen. En als we een nieuwe kopen – want ze bijt ze soms stuk – gaat dat altijd volgens een procedure omhuld met geheimzinnigheden. Zodra we in de auto zitten, pakt ze ’m uit mijn tas en rukt ze als een soort junk de verpakking open. Nieuwe spenen zijn het allerlekkerst.

Getikter

De moraal van dit verhaal? Oordeel niet zo. En hou eens op te vergelijken. Dat jouw kind al met zes maanden speenloos was, wil niet zeggen dat dit de standaard is. Zeker, een kleuter met een speen is belachelijk. Maar een moeder die haar kind doodongelukkig maakt, alleen maar om de standaarden van anderen na te leven, is in mijn ogen veel getikter. Ze komt er wel af, echt. Ik heb nog nooit een 18-jarige met een speen in de kroeg gezien. Ik ben hoopvol. En tot die tijd laat ik mijn dochter lekker haar eigen pad bewandelen.

Hester (42) heeft een relatie met Taco en is moeder van twee pubers en een dochter van zes. Ze verafschuwt sporten, leeft voor eten en is mede-oprichter van het Instagram-account Livingproef. Maar bovenal is ze freelance journalist voor diverse vrouwenbladen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.