Vrouw/Seks & Relaties
234187751
Seks & Relaties

Feuilleton - De Vechtscheiding

De vechtscheiding Deel 37: ’Bas haalt woedend uit... en dan wordt alles zwart’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

Terwijl ik na de les naar de bar loop om een koffietje te drinken met de meiden, houdt mijn yogalerares mij tegen. „Anouk…”, ze schraapt haar keel. Ik kijk haar vragend aan. „Je hebt het laatste kwartaal nog niet betaald.” Lekker gênant. Waarom zegt ze dit met iedereen om ons heen?

Blut

„Ga maar alvast,” fluister ik tegen de meiden, „en bestel voor mij een latte havermelk.” Als ze weg zijn, wend ik me weer tot de lerares. „Sorry. Het was een automatische overboeking, maar ik heb sinds kort een andere bank. Ik vrees dat ik jouw overboeking nog niet heb overgezet,” lieg ik. „Ik maak het vanmiddag over.” Ik glimlach breed en ga koffiedrinken.

Na de vakantie is mijn geld zo goed als op. Ondanks het feit dat we flinke korting kregen bij de reservering, heb ik wel veel geld uitgegeven aan massages en schoonheidsbehandelingen. Daarbij is ook de advocaat een flinke kostenpost. Mijn laatste spaargeld is opgegaan aan haar factuur. Eigenlijk moet ik snel weer een nieuwe afspraak met haar maken, want ik wil een verweerschrift sturen als antwoord op Bas’ verzoek tot scheiding. Maar zolang ik geen geld heb om haar rekening te betalen, durf ik geen afspraak te maken.

Er is wel geld, maar daar durf ik niet zomaar aan te komen. Dat geld hebben we ooit van mijn vader geleend en staat nu geparkeerd op een buitenlandse rekening. Ver weg van de hebberige handjes van Bas. Bas weet dat niet. En mijn ouders ook niet.

Eigenlijk wil ik dat geld nu gaan gebruiken, maar ik wil dat niet doen zonder een gesprek met mijn ouders. Het is tenslotte hun geld. Dat betekent dat ik hen moet vertellen dat we gaan scheiden. Geen leuk vooruitzicht. Mijn ouders houden niet van mislukkingen.

Alarmbellen

Ik trek mijn witte kraagje recht en strijk mijn donkerblauwe rok glad, haal diep adem en stap uit de auto. Mijn vader staat in de tuin en zwaait: „Dag prinses.” Hij klopt zijn handen af aan zijn rode broek en spreidt zijn armen. Ik knuffel hem.

„Dag pappie, wat doe je?” „Ik haal het onkruid uit het bloembed.” Ik kijk naar de tuin. Het onkruid tiert welig: “Tony de tuinman komt toch om te wieden?” Mijn vader kijkt quasiverbaasd om zich heen: „Die zie ik niet. Jij?” Ik schud lachend mijn hoofd en steek m’n arm door die van mijn vader. Samen lopen we al babbelend naar het huis. Even genieten van een onderonsje met mijn vader. Zoals alles in het leven is dat makkelijker als mijn moeder er niet bij is.

„Waar is mammie?” vraag ik. „Ze doet boodschappen.” Boodschappen? Mijn ouders hebben nog nooit boodschappen gedaan. Zolang ik me kan herinneren worden de boodschappen bij hen bezorgd. Zelfs nog ver vóór Appie. Onderzoekend kijk ik mijn vader aan. Het valt me nu pas op dat z’n corduroy broek verschoten is. Niets voor mijn ouders om in ‘oude’ kleren te lopen. Net als de afwezigheid van Tony. Alarmbellen. Dit klopt niet.

Slapende honden

Ik denk razendsnel na. Wat moet ik nu: de waarheid vertellen en vragen om dat geld? Waarom zou ik? Misschien zijn ze het wel vergeten. Geen slapende honden wakker maken. Als ze horen dat ze ergens nog geld hebben staan, eisen ze het misschien op.

„Blijf je voor de lunch?” vraagt mijn vader. „Ja gezellig.” Zonder blikken of blozen. Een leuke lunch wordt het niet, want mijn moeder neemt mijn vader duidelijk iets kwalijk. Ze klaagt dat ze zelf boodschappen moet doen, over de kwaliteit van de zalm en over het fabrieksbrood. Mijn vader zit voorovergebogen aan tafel. Af en toe wrijft hij in zijn ogen of plukt hij aan zijn rode broek. Hij kijkt haar niet aan. De gezellige goeierd met wie ik eerder door de tuin wandelde, is verdwenen.

Sorry

In gedachten kom ik die middag thuis. Ik heb besloten dat ik aan het spaargeld ga beginnen. Nu nog een manier bedenken hoe ik dat geld weer naar Nederland krijg. En hoe het voor Bas verborgen blijft en niet bij de scheiding ontdekt wordt. Zal ik dan toch nog een keer Casper om hulp vragen? Of kan ik er beter voor zorgen dat niemand het weet?

Al peinzend loop ik de keuken in en bots tegen de rug van Bas. „Sorry,” mompel ik. „Sorry?” vraagt Bas terwijl hij zich omdraait. „Sorry, Anouk? Waarvoor precies. Sorry?” „Nou gewoon,” antwoord ik geïrriteerd: „Gewoon sorry omdat ik tegen je aan bots.”

„O daarvoor. En dit?” Hij houdt een envelop omhoog. Nieuwsgierig zet ik een stap dichterbij. Bas keert hem om. En dan herken ik de envelop. Een zenuwachtig gegiechel ontsnapt uit mijn mond en ik zet snel een stap naar achteren. Maar dan is het al te laat. Bas haalt woedend uit. Lichtflits. Sterretjes. Zwart.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.