Vrouw/Seks & Relaties
243545404
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding deel 88: ’Ik stop een van haar vingers in mijn mond’

„Ik pak haar handen en begin ze vinger voor vinger te masseren.”

„Ik pak haar handen en begin ze vinger voor vinger te masseren.”

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (15). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

„Ik pak haar handen en begin ze vinger voor vinger te masseren.”

„Ik pak haar handen en begin ze vinger voor vinger te masseren.”

Sara neemt de afwijzing hoog op. „Jullie zijn slappe ouders. Geen wonder dat het kind zo harteloos is. Ze heeft richting nodig en duidelijke grenzen.” Ik begrijp haar frustratie, maar zoals iedere ouder wil ik geen commentaar op mijn opvoedtechniek. „Zeker niet van een onervaren buitenstaander”, voeg ik daaraan toe en dan zijn de rapen gaar.

Na een dag of twee lijkt ze wat rustiger te worden, maar dan mikt Lente haar telefoon op mijn schoot. „Wat moet ik hiermee?” Ze heeft een mail van Sara die haar vraagt of ze weer ’dinnetjes’ kunnen worden. Ik zucht diep. „Sorry schat. Ik regel het wel.”

Groot huishouden

Los van het gedoe met Sara heb ik een heerlijke vakantie met de kids. Binnen een paar uur na aankomst sluiten de kinderen vriendschap met de familie naast ons: Bob, een jongen van 16, Lin, een meisje van 14 en als bonus een prachtige moeder, Annemarie. Zodra de kinderen rond lunchtijd uit hun bed komen zoeken ze elkaar op om te gaan zwemmen, voetballen of te chillen. Sinds dag één eten we dan ook samen, zodat ze tegelijk klaar zijn voor het avondentertainment.

Die avond is het al best fris als we klaar zijn met de barbecue en de kinderen zich klaar maken voor vertrek. „Wil jij naar binnen”, vraag ik Annemarie. „Ik vind het buiten nog wel fijn”, antwoordt ze. „Het is best fris”, zeg ik wat minder stoer dan ik wil zijn. „Wil je ook onder het dekentje?” Ze komt naast me zitten op de loungeset en deelt haar deken „Wat knus!” roept Lente. En maakt een foto. Ik glimlach. Dit grote, vrolijke huishouden bevalt me prima.

„Waarom moest je lachen”, vraagt Annemarie als de kinderen weg zijn. „Ik had nooit gedacht dat ik zo zou genieten van een groot huishouden.” „Het is anders best aardig aanpoten om zoveel monden te voeden. Ik heb nu nog kramp in mijn handen van de saté snijden en rijgen.” Ze wrijft met een quasi pijnlijk gezicht in haar handen. „Laat eens kijken.”

Ik pak haar handen en begin ze vinger voor vinger te masseren, dan de muis en tenslotte haar handpalm. „Is het zo beter?” Ze knikt. Dan buig ik me voorover en stop een van haar vingers in mijn mond. Als door een wesp gestoken trekt ze de vinger terug. „Nee, niet doen. Lente heeft me vanmiddag verteld hoe ellendig ze het vond toen haar moeder met de vader van haar vriendje vree. Als je haar vertrouwen wil, moeten we dit soort dingen niet doen.”

Thuisblijven

Ze heeft gelijk. Jammer. Ik had wel zin in een vakantieromance. Sara is nog steeds niet bijgedraaid. Zelfs een potje telefoonseks was haar te veel. „Ik heb geen zin in dat gehijg door de telefoon. Ik wil the real thing.”

De avond eindigt voor mij dus vroeger dan ik had verwacht. Ik lig zelfs al in bed als de kinderen om half 1 thuiskomen. Giechelend wensen ze me een goedenacht. Ik dommel tevreden in. Om een uur of 3 word ik wakker van de kou. Ik trek het dekbed wat vaster om me heen, maar kan de slaap niet meer vatten. Even bij de kinderen kijken. Lente slaapt met een glimlach om haar mond. Storms bed is leeg! Ik check het toilet en de badkamer, maar daar is hij ook niet.

Dan hoor ik gegiechel uit Lentes kamer. Ik ga weer terug. Ze ligt met haar telefoon onder haar dekbed. „Wat doe je?” vraag ik. „Beetje chatten.” „Met wie?” „Niemand.” „Laat eens zien.”

Na wat aandringen krijg ik haar telefoon. Ze heeft foto’s van Storm. Samen met Bob hangt hij in het ochtendgloren aan de klimmuur. Zwaar geïrriteerd bel ik hem. „Waar ben je? Ik had toch gezegd dat jullie om half 1 thuis moesten zijn?” „Ja, maar je had niet gezegd dat we thuis moesten blijven.” Dit is te veel logica voor de vroege morgen. Ik sommeer Storm dat hij thuis moet komen en ga dan weer naar bed. „Dat krijg je van slappe ouders”, zeg ik tegen mezelf.

Geen incidenten

De rest van de week verloopt zonder incidenten. Op de terugweg appt Anouk. Ze logeert een nachtje bij haar ouders. Met andere woorden: ’Blijf jij bij de kinderen?’ Chagrijnig app ik naar Sara dat ons weerzien nog even op zich laat wachten. Het blijft stil.

Het huis is voor Anouks doen rommelig. Ik kan daar niet zo goed tegen. Net als de stilte van Sara. Daar kan ik ook niet mee omgaan. Om mijn zinnen te verzetten begin ik met de schoonmaak. Eerst de vakantiewas, koffers weg, dan het huis. In de papierbak vind ik de brief van mijn advocaat. Als een balletje bij elkaar gepakt en weggegooid. Ik vrees dat ze nog steeds geen advocaat heeft die mij antwoord gaat geven. Mijn irritatie stijgt. Dan gaat de telefoon. Sara. Ze huilt hartverscheurend.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.