Nieuws/Vrouw
249453752
Vrouw

Opgebiecht

’Ik loog over mijn vreetbui’

In onze populaire rubriek Opgebiecht kun je anoniem je geheim delen. Deze week vertelt een vrouw dat ze zich schaamt voor een stomme leugen.

„’Zeg, wie heeft mijn rol koeken opgegeten?!’ riep mijn zoon boos vanuit de keuken. Ik hing samen met mijn nieuwe vriend op de bank en voelde het schaamrood naar mijn kaken kruipen. ’Nou ja!’ mopperde zoonlief verder. ’Koop ik ook eens een keer iets van mijn zakgeld, vreet ik het een keer niet in één keer op en nu is het gewoon weg!’

Ik zei niets. Mijn vriend had een maandje terug niet zo heel subtiel te kennen gegeven dat hij wel zag dat ik wat dikker was geworden en sindsdien was ik ’een soort van’ op dieet. In zijn bijzijn at ik muizenhapjes en eerlijk is eerlijk, ik was al een paar kilo afgevallen.

Maar een paar weken geleden ging het helemaal mis toen ik verveeld op de bank een film keek en gedachteloos chocoladekoekje na chocoladekoekje in de thee sopte. Tot mijn schrik bleek ik het halve pak te hebben leeggegeten. Ik schaamde me toen al – daarom had ik de rest van het pak in de vuilnisbak gegooid en weggemoffeld – maar nu mijn zoon me ermee confronteerde, was de blamage nog erger.

Ik voelde me betrapt en wilde mijn vriend niet laten zien dat ik zo’n onbeheerste veelvraat kon zijn. Ik hield mijn kaken dus stijf op elkaar.

Ontkennen

„Mam?” Mijn zoon stak vragend zijn hoofd om de hoek. „Heb jij aan mijn koekjes gezeten?” Zelfs nu hij het me op de vrouw af vroeg, antwoordde ik ontkennend. Vervolgens brulde hij onderaan de trap naar zijn broer die boven huiswerk zat te maken. Ook die had het natuurlijk niet gedaan. Zoonlief liet het er maar bij zitten en vertrok mokkend naar zijn kamer.

Toen we de volgende dag aan tafel zaten, kwam hij er wederom op terug. Deze keer bij zijn zus. Of zij het had gedaan. „Nee joh”, antwoordde ze en ik zat er weer met een schuldgevoel bij. Wie liegt er nou keihard tegen haar kind en nog wel om zo’n stom pak koekjes?! Wat voor moeder ben je dan! Maar ja, voor mijn gevoel kon ik niet meer terug. Het zou zo gênant zijn om nu nog te bekennen dat ik de schuldige was en dan óók nog waar mijn vriend bij was. Die had ik namelijk verteld dat ik al weken niet meer snackte.

Opbiechten

Toen ik het de volgende ochtend aan mijn collega’s opbiechtte, opperde een van hen dat ik gewoon een nieuw pak moest neerleggen. Die middag ging ik langs de supermarkt, kocht een rol koek en legde ’m thuis op de bovenste plank van het voorraadkastje. Nou had ik ervoor kunnen kiezen om mijn zoon zelf het pak te laten ontdekken.

Maar nee, ik maakte er een enorme poppenkast van. Want toen diezelfde week het hele gezin, inclusief nieuwe liefde, aan tafel zat, ging ik omslachtig de pepermolen vullen. Ik klom op een stoel, reikte naar de bus peperkorrels op de bovenste plank en haalde in het zicht van alle eters triomfantelijk de verloren gewaande rol biscuit uit de kast.

„Kijk nou! Had je toch niet zo goed gekeken, suffie. Gelukkig is het mysterie nu opgelost...” Mijn zoon keek blij verrast. Ik ging weer aan tafel zitten en had eigenlijk opgelucht moeten zijn. Niet dus. Ik voelde me nog net zo schuldig en beroerd als daarvoor. Het was een leugentje van niks, maar het voelt gewoon niet goed. Moet ik het toch maar opbiechten?”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.