Nieuws/Vrouw
257599303
Vrouw

Gerdien overleefde een blikseminslag, maar haar vriendin niet

Vanochtend raakten veertien jongens gewond bij een blikseminslag. De leerlingen uit de beveiligingsklas Koninklijke Luchtmacht waren in de bossen voor een oefening toen ze overvallen werden door het onweer. Ook Gerdien Robbertsen (28) overleefde dertien jaar geleden ternauwernood een blikseminslag. Vanwege de actualiteit herplaatsen we het interview met haar dat eerder in mei 2016 op VROUW.nl stond.

"Het was een mooie dag in augustus en samen met mijn muziekkorps stond ik op de begraafplaats in ons dorp. Uit eerbetoon zouden we die middag spelen voor een overleden korpslid. We zouden nét een van onze laatste nummers inzetten, toen het noodlot toesloeg", vertelt Gerdien.

Keiharde knal

De bliksem slaat in en Gerdien en haar korpsleden, die vanwege de hitte onder de boom waren gaan staan, worden geraakt. Familieleden van het overleden korpslid zien het gebeuren en schieten de muzikanten meteen te hulp. "Ineens lag ik op de grond en werd het zwart voor mijn ogen. Vanaf dat moment herinner ik me helemaal niets meer. Het licht ging uit."

Als Gerdien niet veel later in de ambulance ontwaakt, hoort ze pas wat er is gebeurd. "Na een keiharde knal zagen omstanders het hele korps ineens omvallen. De meesten krabbelden al vrij snel weer op, maar vijf mensen bleven bewusteloos in het gras liggen, waaronder ik. Schokkend lag ik op de grond, terwijl ze mij meteen reanimeerden."

Dieprode streep

"Veel mensen waren omgevallen door de krachtknal, maar ik was een van de vijf mensen die ook écht was geraakt door de bliksem. Over mijn buik en been liep een hele lange dieprode streep. Een brandwond veroorzaakt door de inslag van de bliksem. Ik schrok me kapot. Geraakt door de bliksem? Het onweerde nauwelijks! Het drong allemaal niet tot mij door."

"Wél had ik volgens de ambulancebroeder heel veel geluk gehad. Door mijn warme muziekpak was ik gaan zweten, waardoor er veel zout op mijn huid lag. Dit heeft ervoor gezorgd dat de bliksem beter glijdt en dus ook mijn lichaam snel weer heeft verlaten. Het is niet echt doorgedrongen tot mijn lichaam, waardoor ik de blikseminslag ternauwernood heb overleefd."

Twee doden

Helaas blijkt in het ziekenhuis dat niet iedereen een engeltje op de schouder heeft gehad. Twee korpsleden overleven het ongeval niet. Sophie, een vriendin van Gerdien, is één van de twee doden. "Ik was kapot van verdriet. We waren die ochtend nog samen naar de begraafplaats gefietst, hadden de grootste lol en zelfs al plannen voor het volgend schooljaar. En dan ineens is ze er niet meer. Ik wilde het niet geloven."

"Ik heb me ook heel lang schuldig gevoeld. Waarom mocht ik wel blijven leven en zij niet? Het was niet eerlijk! Daarnaast hadden we vlak voor ons laatste nummer ook nog van plek gewisseld. Misschien als we dat niet hadden gedaan, had ze nog wel geleefd. Door verschillende therapieën weet ik inmiddels dat ik het niet had kunnen voorkomen, maar daar zijn wel jaren overheen gegaan. Ik voelde me zó schuldig."

Nachtmerries

Gerdien mag na het ziekenhuisbezoek weer naar huis, maar kampt nog lang met de gevolgen van het drama. "Heel lang voelde ik nog een soort trilling in mijn benen, alsof ik elektrisch geladen was. Ik moest hierdoor echt weer normaal leren lopen. Daarnaast was ik snel moe, deden mijn brandwonden veel pijn en kostte dagelijkse bezigheden veel moeite."

Toch had Gerdien het mentaal nog een stuk zwaarder. "Ik had last van nachtmerries en was na het ongeluk als de dood voor onweer. Als ik het maar iets hoorde rommelen, deed ik alle gordijnen dicht en de muziek keihard aan, zodat ik er niet mee geconfronteerd zou worden. Daarnaast kostte het ook veel tijd om het verlies van Sophie een plekje te geven."

Bang voor onweer

Die angst voor onweer is nu, tien jaar later, bijna verdwenen. "Bang ben ik niet meer, maar als ik het - zoals vanochtend - hoor onweren, dan pak ik toch liever de auto dan de fiets. Dat voelt veiliger. Ik weet inmiddels hoe snel de bliksem kan inslaan, want op het moment dat we daar onder die boom stonden, hadden we het pas nét horen rommelen, mijlenver!"

"Daarnaast zal onweer voor mij altijd een nare bijsmaak hebben. Natuurlijk ben ik heel dankbaar dat ik het heb overleefd, maar het verdriet om Sophie blijft. Daar denk ik tóch altijd weer even aan als ik berichten lees over een blikseminslag of als ik het buiten heel hard hoor donderen. Dat zal denk ik altijd wel blijven."

Genieten van het leven

Toch prijst Gerdien zich wel degelijk gelukkig voor het leven dat ze nu leidt. "Zeker! Ik was pas zestien toen ik geraakt werd door de bliksem, maar tóch heeft het mijn leven wel veranderd. Ik heb met eigen ogen gezien hoe snel het leven voorbij kan zijn en probeer sindsdien ook wel echt te genieten van de kleine dingen van het leven!"

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook iets heftigs meegemaakt?

Vertel het ons hier...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.