Vrouw/Columns & Opinie
275175992
Columns & Opinie

Columns & opinie

’M’n vaccinatie voelt als mijn hoogstpersoonlijke overwinning op corona’

Larissa Pans: „Een bijzondere effectieve uitvinding, dat vaccineren.”

Larissa Pans: „Een bijzondere effectieve uitvinding, dat vaccineren.”

Journalist Larissa Pans (45) kon niet wachten tot ze het coronavaccin kreeg. Doordat haar lichaam een dubbele longembolie te verwerken heeft gehad, zou ze extra vatbaar zijn voor de heftige gevolgen die corona met zich kan meebrengen. De eerste prik zit erin, dat is al het begin.

Larissa Pans: „Een bijzondere effectieve uitvinding, dat vaccineren.”

Larissa Pans: „Een bijzondere effectieve uitvinding, dat vaccineren.”

Al de hele dag voel ik een lichte opwinding. Het is tenslotte V-Day, de dag van mijn vaccinatie. Het voelt als mijn hoogstpersoonlijke overwinning op corona. Ik word straks ingeënt, zodat mijn lichaam zelf de aanval tegen Covid-19 kan inzetten, mocht dat nodig zijn.

Bij klassieke vaccins zoals AstraZeneca krijg je een deel van het coronavirus zelf geïnjecteerd, zodat je lichaam antistoffen gaat aanmaken en - als je toch nog corona oploopt- de ziekte in ieder geval minder ernstig zal verlopen dan zonder inenting. ’Mijn’ Pfizerprik werkt net weer anders: een genetische code (messenger RNA, mRNA) wordt gebruikt in plaats van een deel van het virus. Maar het effect blijft hetzelfde: door het vaccin heb ik mijn lichaam voorbereid op corona, áls ik het nog oploop zal het de light-variant zijn.

Een bijzondere effectieve uitvinding, dat vaccineren. Zoals ’we’ (de mensheid) er de afgelopen twee eeuwen in slaagden om vreselijke ziekten die nu scheldwoorden zijn geworden (pokken, tering) door vaccineren uit te bannen, zo hoop ik dat onze nazaten corona nog hooguit als scheldwoord zullen zien.

Aan de beurt

In plaats van als besmettelijke, levensbedreigende infectieziekte, die oude en jonge, gezonde en minder gezonde mensen doodziek kan maken, kan doden, die de de samenleving lam legt en delen van de economie kapotmaakt. Omdat ik ’onderliggend lijden’ heb – ik ben aan het herstellen van longembolieën die ik heb opgelopen door het gebruik van de anticonceptiepil – ben ik (44) eerder aan de beurt dan de kerngezonde veertiger. Mijn longen hebben dit jaar genoeg te verstouwen gehad.

De GGD-uitnodigingsbrief met paspoort heb ik twee keer gecheckt, de gezondheidsverklaring is ingevuld. Flesje water mee in mijn tas, mini-MilkyWay erbij, voor na de prik. Een felgroen bord met de aanmoedigende tekst ’Welkom. Vaccinatie. Ik bescherm jou [hartje] jij beschermt mij’ is de niet te missen wegwijzer bij de Amsterdamse muziekhal AFAS Live.’s Avonds stap ik met een groepje de hal in, ook daar weer een feel good-billboard: Welkom. Goed bezig! Er prijkt een groot hart naast.

De prik

Na twee balies en enkele vragen is binnen een paar minuten de prik gezet. „Nu kun je een vakantiebestemming gaan uitzoeken”, meldt de GGD’er opgewekt. Eerst moeten de vakantielanden nog even geel kleuren... Als ik op een van de neergezette klapstoeltjes ga zitten, staat er muziek op, je kunt een glaasje water pakken en het wacht-kwartiertje is begonnen. Het is bijna gezellig te noemen. Ook hier weer uitzicht op een puik staaltje groene spandoek-vlijt: een arm met pleister met hartje erop, de duim omhoog en de tekst Ik ben gevaccineerd tegen COVID-19.

Voor wie de grote aandrang voelt om over het vaccinatie-event te twitteren of te instagrammen, is deze hashtag in het leven geroepen: #ikhebdeprik. Ik kan het niet laten om een mondkapjes-selfie voor het billboard de digitale wereld in te slingeren. Want blij ben ik, harstikke blij! Het begin is er, want na mijn tweede prik kan ik eindelijk minder afstand houden tot mijn kinderen. Want ik wilde zeker geen corona oplopen met de longembolie er ook nog bij, zoals eerder geschreven.

’Jappenkampen’

Ik denk aan een verre oom van mij, een wat bozige man in een rolstoel. Als kind kwam hij lichamelijk ongeschonden uit de ’Jappenkampen’ (de interneringskampen in Nederlands-Indië tijdens de Tweede Wereldoorlog). Tot hij een paar jaar later als zevenjarig jochie in 1948 polio (kinderverlamming) opliep in Medan waar op dat moment onder de gelegerde militairen enkele gevallen van polio waren. Voor deze infectieziekte bestond toen nog geen vaccin, vier jaar later - in 1952 - zou pas het eerste poliovaccin getest worden.

Zijn ouders wisten niet wat ze aan moesten met dat koortsige jongetje dat steeds zieker werd. Het poliovirus veroorzaakte bij hem kinderverlamming, hij raakte tot zijn middel verlamd en zat zijn hele leven in een rolstoel. Hij is al overleden, ik denk dat hij niets begrepen zou hebben van de hedendaagse vaccinweigeraars. Decadent zou hij het vinden, en dom. Wij weten niet meer hoe het voelt om verlamd (polio), verminkt (pokken, lepra) of op een andere manier geïnvalideerd te raken door een infectieziekte die opeens de kop opsteekt en waar we nog geen medisch antwoord op hebben.

Al heeft het coronavirus ons wel laten zien dat met deze infectieziekte ook niet te spotten valt, wat de ’het is maar een griepje’-gelovigen ook mogen zeggen. Het corona-vaccin is er relatief snel gekomen, ik en vele anderen met mij hebben de uitgereikte hand dankbaar gegrepen. Ik ben al redelijk beschermd (de tweede prik moet nog volgen) en bescherm hopelijk ook anderen. Hartje voor mij! Om maar in de billboard-beeldtaal van de GGD te blijven...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.