Nieuws/Vrouw
276870852
Vrouw

Odette blogt De wereld op zijn kop

Terwijl de vuurpijlen ons vorige week sierlijk om de oren vlogen, sprak menigeen zijn wensen uit. En ik? Ik dacht alleen maar: “Zo, die hebben we in ieder geval gehad!” 2015 was wat je noemt een bevlogen jaar. En dat is dan ook op zich weer een understatement.

Niet alleen voor mij, want op het wereldtoneel speelde zich ook het nodige af. Dat terzijde, niet omdat het onbelangrijk is – verre van zelfs –, maar puur vanwege het feit dat het niet mijn taak is om in dit blog de toestand in de wereld te bespreken. Toch is het juist die toestand, die mij mijn eigen situatie op menig moment deed relativeren.

Realiteit

Zodra ik even bij de pakken neerzat, besefte ik me eens te meer dat ik meer opties had dan een in het nauw gedreven Jezidi. Terwijl de zoveelste chemo door mijn lichaam stroomde, zat ik in ieder geval niet aan boord van de MH17. En toen ik met de nodige pijnstillers achter de kiezen noodgedwongen plat aan de Brachy lag, werden in Parijs onschuldige concertbezoekers klakkeloos om het leven gebracht. Want ook dat was en is, helaas, de realiteit.

Als kind was ik naïef. En dat was ik graag gebleven. Maar het “leefden nog lang en gelukkig” concept is jammerlijk genoeg niet voor iedereen weggelegd.

Levensstijl

Soms betrap ik mezelf erop dat ik verbaasd kan staren naar een oudere alcoholist die al shag paffend vooruit weet te schuifelen. Wanneer ik dan luttele uren later de zoveelste Facebook-post voorbij zie komen, waarin weer iemand durft te beweren dat kanker veroorzaakt wordt door levensstijl, dan schud ik zachtjes met mijn hoofd. Want, ja, natuurlijk is dat soms waar.

Maar tegelijkertijd is het zo dubbel. Er zijn namelijk ook volop voorbeelden waarbij die vlieger totaal niet op gaat.

Daarbij is er zoveel nonsens waar mensen in geloven. Zo stelde iemand laatst dat je onder de dertig geen baarmoederhalskanker kan krijgen. Idioterie, want ze zijn er, helaas. Nog beter, ik heb in mijn nabije omgeving sowieso al drie jonge vrouwen die ‘slechte’ uitstrijkjes hadden en met regelmaat in de gaten gehouden worden.

Cannabisolie

Een andere bizarre stelling is dat kanker sowieso met cannabisolie verholpen kan worden. Ik zal niet bestrijden dat cannabisolie in sommige gevallen effect kan hebben.

Maar wat als ik je vertel dat de vriend over wie ik ooit het artikel “Fuck Cencar” schreef, al een jaar cannabisolie gebruikt en desalniettemin waarschijnlijk nog maar slechts 6 maanden te leven heeft? Hij is nog geen dertig. Ja, ik voel de reacties als over mij heenkomen. Hij had vast niet de goede olie, etc etc. Nou, geloof me, hij heeft de beste kwaliteit in de juiste hoeveelheden genomen. Maar net als ik, toen ik nog een kind was, blijven we graag naïef.

Geloven

Nu is er niets mis met geloven. Want een heilige overtuiging van iets, kan een mens alleen maar baten. Althans, daar waar het om de eigen gezondheid of positieve doelstellingen gaat. Zo stelde ik al eerder, dat wie denkt dat chemo gif is, daar wellicht eerder de nadelige gevolgen van zou kunnen ondervinden. Dat is niet onlogisch, want het lichaam komt bij voorbaat al in verzet. Die spanning in combinatie met het innerlijke verzet, kan een uitwerking teweeg brengen.

Doemdenken

Ik sprak al eerder over een ‘sleutel’. Nu zullen sommige “New-ager’s” onder ons roepen: “Ja, dat is waar. Mediteer de kanker weg, bedank het universum voor het wegtoveren en manifesteer een gezond lichaam”. Dat is mooi. En ik durf zelfs te stellen (ja, kom maar door met die reacties) dat ik geloof dat er een kans bestaat dat een dergelijke gedachtegang een positieve fysieke uitwerking zou kunnen hebben. Nee, ik zeg niet dat het daarmee verdwijnt en dat medische zorg overbodig is. In tegendeel. Ik stel wel dat positieve signalen in ieder geval een betere uitwerking, levenskwaliteit met zich meebrengen, dan doemdenken.

Maar doe het maar eens. Ga er maar eens aanstaan. Kijken hoe hard we dan kunnen roepen.

Momentopnames

Mij lukt het aardig. Ik heb een jaar lang behandelingen kunnen doorstaan met een glimlach. Toch wil dat nog steeds niets zeggen over de uitkomst. Het zegt hooguit wat over hoe ik me voel. Ik heb 2015 niet ervaren als een helletocht. Het was een uitdaging. Een hele grote. Dat is het nu nog steeds. Ik zou er een moord (dat is dan ook weer een rare uitdrukking binnen deze strekking) voor doen om morgen kerngezond wakker te mogen worden en het woord kanker vervolgens nooit meer als dagelijks begrip door mijn hoofd te horen spoken.

Bij mij zijn dat momentopnames. Twee tellen later ben ik al weer druk bezig met hele andere dingen. Voor een ander die dat niet kan, is het een dagelijkse hel. Dat besef ik me terdege. Stiekem, heel stiekem, hoop ik dan even, dat ik hen een klein stukje van mijn – inmiddels niet meer zo heel erg, doch nog altijd een beetje – pragmatische, ietwat naïeve geesteskracht mag geven.

Al is het maar voor even…

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.