Vrouw/Opgebiecht
278381469
Opgebiecht

Opgebiecht

Freek Vonk heeft iets op te biechten

In deze rubriek kun je anoniem jouw geheim delen. Deze keer biecht Freek Vonk iets op wat niemand van hem weet.

Voor Freeks Wilde Wereld ben ik zo’n zes tot acht maanden per jaar op reis. Op zoek naar bijzondere dieren reizen we dwars door de wildernis; we struinen over de open savanne, banen ons een weg door de dichte jungle of duiken onder in de magische onderwaterwereld. Samen met mijn vaste team, cameraman Lange Ivo en geluidsman Bange Bassie reis ik dus de hele wereld over.

We hebben al veel dieren gezien, maar er blijven er nog tig op mijn verlanglijstje staan. Sommige dieren zijn nou eenmaal niet zo makkelijk te vinden. Sommige dieren zijn enorm mensenschuw, leven in afgelegen gebieden, of weten zich heel goed te verstoppen. Zoals tijgers bijvoorbeeld, die had ik nog nooit in het wild gezien terwijl ik er wel al vaker naar gezocht had.

Maar in Nepal gebeurde dat uiteindelijk dus wel. Na uren wachten bij een rivier, in de hoop dat er een Bengaalse tijger zou komen drinken, werd ons geduld beloond. Het leek wel een droom en nu nog vind ik het echt een van mijn mooiste ervaringen met wilde dieren. Nog altijd krijg ik er kippenvel van als ik eraan denk.

Heel ziek

Maar goed, elke reis bereiden we tot in de puntjes voor, want de wildernis is niet zonder gevaar. Helaas kunnen we niet op alles voorbereid zijn. In de Filipijnen werd ik zo ziek, dat we de rest van de reis moesten afblazen. Voor het eerst in acht jaar konden we niet meer filmen. Reken maar dat ik toen lag te balen in mijn bed. Gelukkig gaat het meestal wél goed en komen we thuis met bergen verhalen.

Koffermanagement

Waar we ons wel altijd goed op kunnen voorbereiden is de inhoud van onze koffers. Of althans, dat zou je denken. Maar in het verleden ging ik hier regelmatig mee de mist in. Zo stond ik ooit op de Bahama’s, waar het gemiddeld 30 graden Celsius is, met mijn thermo ondergoed en was ik in het koude Canada zonder dat ik een warme trui had ingepakt.

Vaak genoeg moest ik op locatie nieuwe onderbroeken en sokken scoren. En ben je, zoals ik, bijna twee meter groot, dan is dat niet altijd even makkelijk. Probeer in Maleisië maar eens sokken te vinden in maat 46. Gelukkig is Ivo nog net iets langer dan ik, dus kon ik in geval van nood altijd nog zijn tas plunderen. Ook vergat ik standaard mijn tandenborstel. Dus mijn team heeft op een gegeven moment besloten dat ze sowieso een extra toilettas voor me meenemen. Gel, tandenborstel, tandpasta, alles zit erin!

En dat beviel me eigenlijk zo goed, dat ik dat stukje ‘koffermanagement’ uitgebreid heb. Wat niemand dus weet is dat ik tegenwoordig een assistent heb die altijd mijn tas inpakt. Zo vergeet ik niets meer en ben ik voor elke reis optimaal voorbereid. Alle informatie over de reis wordt doorgegeven en aan de hand daarvan wordt mijn koffer gepakt. Zodoende komt het gelukkig niet meer voor dat het team, en ikzelf, voor verrassingen komen te staan tijdens opnames. Op ziek worden kunnen we ons nooit voorbereiden, maar op een goed ingepakte koffer gelukkig wel.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.