Nieuws/Vrouw
284481212
Vrouw

Zoveelste aardbeving voor Groningse Annemarie: 'Wij zijn niet belangrijk genoeg'

Zoveelste aardbeving voor Groningse Annemarie: 'Wij zijn niet belangrijk genoeg'

Zoveelste aardbeving voor Groningse Annemarie: 'Wij zijn niet belangrijk genoeg'

Eerder sprak Annemarie Heite (48) uit Bedum haar angst voor een nieuwe aardbeving uit in een interview met VROUW. Vanochtend werd die angst waarheid: de provincie Groningen werd opgeschrikt door een aardbeving met een kracht van 3.4 op de schaal van Richter. Zelf heeft ze er geen schade aan overgehouden, na lang wachten woont ze in haar nieuwe aardbevingsbestendige huis, maar de frustratie is groot.

Zoveelste aardbeving voor Groningse Annemarie: 'Wij zijn niet belangrijk genoeg'

Zoveelste aardbeving voor Groningse Annemarie: 'Wij zijn niet belangrijk genoeg'

“Ik zat in de laatste fase van mijn slaap, maar mijn jongste dochter Zara (14) zat rechtop in haar bed toen de aardbeving rond kwart voor zes vanochtend plaatsvond. ‘Mam, alles rammelt!’ riep ze. Ik dacht: 'Verrek, ja, een beving!' Mijn andere dochter Annemijn (15) had er ook niets van gemerkt. Klaarwakker zijn we met zijn allen in mijn bed gekropen. Van slapen kwam niets meer, we bleven Twitter checken voor updates.”

Protesteren en samenzijn

Wie Twitter vanochtend opende, zag #aardbeving als trending topic staan. Foto’s van schade en boze tweets richting Den Haag werden massaal gedeeld. “Een onderzoeker naar maatschappelijke gevolgen van aardbevingen, Tom Postmes twitterde dat we elkaar moeten opzoeken en steunen in deze tijd.

Dat is dan ook precies wat we vanmiddag hebben gedaan. Vanochtend vroegen een paar boeren uit de omgeving zich af wat ze moesten doen. Ik zei meteen: ‘Pak de trekkers en kom samen!'”

Geen politici

De boeren en andere geïnteresseerden verzamelden zich in Middelstum. Om te protesteren tegen de gevolgen van gaswinning, maar ook om samen te zijn met andere gedupeerden. Annemarie zegt dat daar geen politici bij aanwezig waren.

“Uitgerekend vanmiddag stond er wel een debat in de Tweede Kamer op de planning, maar hier zijn ze niet langsgekomen. Zo snel reageren ze daar niet op. Zoals we hier gewend zijn, zijn we niet belangrijk genoeg. We wegen niet op tegen Thierry of Mark, die vanavond een groots debat hebben.”

Altijd in onzekerheid

Ondertussen groeit met iedere maand die verstrijkt, de frustratie. Niet alleen bij Annemarie, maar bij vele inwoners van de provincie Groningen. Op 10 mei zou er op verzoek van Staatstoezicht op de Mijnen gerapporteerd worden over de voortgang van het herstel: dat bleek weer met vier maanden uitgesteld.

“Minister Wiebes, van Economische Zaken en Klimaat, beloofde dat 2019 het jaar van de busjes zou worden, van bouwvakkersbusjes. Wij vragen ons inmiddels af welke busjes hij bedoelt. Collectebusjes? Politiebusjes? Er gebeurt niets.

Den Haag wijst alleen naar NAM en naar Shell en wil zelf geen cent aan Groningen uitgeven, dáár komt de eindeloze vertraging vandaan. Die politici sluiten om vijf uur de deur achter zich, terwijl wij 24 uur per dag in onzekerheid leven.”

Aardbevingsbestendig huis

De vorige keer dat VROUW met het gezin Heite sprak, woonden zij nog in een container. Na een lange strijd voor het behoud van hun boerderij uit 1837, hebben ze hun oude huis moeten slopen. Nu wonen ze sinds afgelopen Kerst in hun nieuwe woning, volledig zonder gas en bijna helemaal uit hout bestaand.

“Voor zover ik weet, hebben we aan de aardbeving van vanochtend geen schade overgehouden. Daar ben ik ontzettend blij mee, maar ik zie nog wel de impact van de beving op mensen in de omgeving die nog niet zo’n aardbevingsbestendig huis hebben. Ik hoorde van heel veel buren dat hun muren stonden te schudden of dat kinderen aan het huilen waren.”

Mondig maken

Annemarie vindt dat ze niet mag klagen en realiseert zich dat ze maar bij een heel select groepje hoort dat een nieuw huis heeft. “Daar hebben we 150.000 euro voor moeten bijlenen en enorm voor moeten knokken, maar dat kunnen wij ook. Mensen die minder mondig zijn, of niet de financiële middelen hebben, zijn hier kansloos.

Ik wil er alles aan doen om de rest ook te helpen. Er is zo’n grote groep mensen hier continu in de steek gelaten. Ze staan met lege handen. Hoe kun je zo met mensen omgaan? Mensen beginnen PTSS verschijnselen te krijgen, omdat zo lang genegeerd zijn en aan hun lot zijn overgelaten. Dat is schandalig in een land als Nederland.”

Heb jij een bijzonder verhaal en wil je dat met ons delen? Stuur dan een berichtje!

Jij op VROUW

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.