2866472
Vrouw

VROUW Magazine

Margriet at een maand geen suiker: ’Ik ben mooier en 4 kilo lichter’

Het strooigoed lonkt al wéken in de schappen en dan gaan we na het sintfeest ook nog moeiteloos door naar de kerstkransjes en oliebollen. Maar niet voor journalist Margriet Marbus: zij besloot het zoete spul af te zweren.

Ik kan rustig stellen dat ik niemand ken die zo’n suikergebruiker is als ikzelf. Als kind al lag ik op mijn vrije zaterdagmorgen steevast met een dik boek en twee zakken drop in bed. Dat boek las ik in één ruk uit en de zakken drop gingen leeg. Tot mijn vijfendertigste was ik graatmager, dus daarvoor hoefde ik het niet te laten. Daarna veranderde er iets in mijn metabolisme: ik kwam aan.

Stoppen met suiker eten wilde ik niet, dus ging ik dagelijks sporten. Daardoor ben ik niet zo’n tientonner als mijn vader en tante geworden, maar wel een beetje stevig. Elke dag naar de sportschool gaan, vond ik zwaar. Maar de angst om een evenbeeld van tante Wijnie (die we als kind stiekem tante Zwijnie noemden) te worden, was groter dan de afkeer van de sportschool.

Lees ook: Jenny kreeg 240 uur taakstraf: ‘Ik had niets met die blokkade te maken’

Verslaafd

“Jij bent gewoon verslaafd aan chocolade,” zegt Marieke, mijn vriendin en hoofdredacteur van dit blad. Het is begin 2018 en we vieren ons jaarlijkse weekje vakantie. Verslaafd? Ik? Dat vind ik wel wat ver gaan. Dat ik mijn reepjes chocolade moeilijk kan missen is een feit. Maar suikerverslaafd? “Welnee, joh,” zeg ik, “ik laat het zo staan.”

“Nou, laat maar eens zien dan. Maar dan eet je ook niets meer met suiker, hè. Niet alleen die chocolade met aardbeienvulling, maar echt niets waar suiker in zit.”

Verhaal

Dat lijkt me geen probleem. Waar kan nu nog meer suiker in zitten dan in snoep? Oké, witbrood, weet ik, maar dat eet ik toch niet. Koekjes ook niet. En snoep en chocola kan ik vast makkelijk laten staan.

“Maar dan wel na de vakantie,” zeg ik snel. Want om nu meteen mijn Bon Bon Bloc in de vuilnisbak te dumpen... “Deal,” zegt Marieke. “Oké. Vanaf volgende week geen suiker meer.” Ik denk even na. “Eh… voor hoe lang eigenlijk?” “Een maand. Schrijf er maar een verhaal over.”

Lees ook: ‘Mam, jouw stem lijkt op Testpiet!’

Week later

Tijdens het ontbijt pak ik zonder nadenken de cruesli uit de kast achter me. “Mam, zou jij vandaag niet stoppen met suiker?” Mijn jongste staat met haar handen in de zij voor me. “Eh, zit hier dan suiker in?” Mijn kind pakt het pak extra rijk gevulde cruesli uit mijn hand en leest hardop voor: “Ingrediënten: suiker!” Shit.

Enigszins narrig duik ik weer de kast in. Ik zoek naar de organische muesli. Ooit gekocht in een gezonde bui. Ja, daar is het. Niet zo lekker, maar wel verantwoord. Voor de zekerheid kijk ik nog even naar de ingrediënten: ‘Haver, rozijnen, suiker…’ Suiker?!

Humus

“Ja, mam, dat wordt humus met tomaat op pitabrood,” meesmuilt mijn jongste. Het bakje humus staat al voor mijn neus. “Mam, sorry, het wordt alleen humus met tomaat,” zegt ze dan. Hardop leest ze de tekst op het zakje met pitabrood voor. “Hier zit het ook in.” Mijn oudste begint ook mee te doen. “Ja, ook in de smeerkaas. Wist je dat?” Nee, dat wist ik niet.

Mijn jongste gaat nog even verder: “En in gewoon brood ook, kijk maar. Net als in de vegetarische smeerworst. En deze…” en ze houdt de magere aardbeienyoghurt omhoog: “... mag dus ook niet. Dat wordt afzien, mam!”

Ik zwijg. Tomaat, humus en thee op een drukke maandagmorgen. Er is soms minder nodig om me op de kast te krijgen. Maar ik laat me niet ontmoedigen. Stoppen met roken lukte me ook. Net als een jaar zonder alcohol. Suiker zou een makkie moeten zijn.

Lees ook: ‘Hallo adverteerders, de vijftigers zijn straks in de meerderheid’

Suiker in alles

Dat is het dus niet. Die middag in de supermarkt check ik de ingrediënten van alle spullen die ik koop. Spaghetti: tarwe, suiker… Tomatenketchup: tomaten, water, suiker… Sojamelk: sojabonen, water, suiker… Maar het kan erger. Wijn: suiker!

Met een fles spa rood in plaats van pinot blanc en donkere, taai uitziende tarwepasta, verlaat ik de supermarkt. Gelukkig heb ik bij de afdeling ‘diabetici’ nog een flinke plak suikervrije chocolade kunnen bemachtigen.

Na mijn – inderdaad, niet te eten – bord tarwepasta met een zelfgemaakt prutje van tomaat en ui, zet ik thee en breek een flink stuk van de verantwoorde, suikervrije chocola. Dat afbreken op zich is al een hele klus. Maar het opeten vereist nog meer kracht. Het zwartige, droge goedje heeft qua tactiele waarde – hoe het in je mond voelt dus – nog het meeste weg van stopverf.

Vies hè

“Het is vies hè, mam?” Niet helemaal zonder leedvermaak bekijkt mijn jongste mijn zo neutraal mogelijke gezicht met de traag malende kaken. Ja. Vies. Dat is het woord. Erger: ik krijg zweetaanvallen, buikpijn en – sorry mensen – diarree.

Daarbij begint er een hoofdpijn op te komen die ik nog vaag herken van ergens mee ‘stoppen’. Stoppen met roken, bijvoorbeeld. Destijds had ik daar ook twee weken hoofdpijn van. En diarree. En nachtzweten. En een humeur om op te schieten.

Lees ook: ‘Cadeaustress? Dit jaar heb ik het redelijk goed voor elkaar’

Detox

“Ja,” antwoordt Marieke, ook al niet zonder leedvermaak, wanneer ik over mijn serieuze detoxverschijnselen vertel, “stoppen met suiker is niet makkelijk.”

De week erna breng ik voornamelijk Netflix-end door in bed. Met hoofdpijn, buikpijn, zwetend en een gezicht als een oorwurm. “Mam, neem maar gewoon een reep, hoor,” zegt mijn jongste na een week. “Een kleintje.Het is zo echt niet gezellig!” Dat is waar. Maar nee, denk ik, ik doe het niet.

Kilo's lichter

Pas na drie weken komt er een keerpunt. Precies na 22 dagen zonder suiker word ik ’s morgens wakker zonder hoofdpijn en met een fris gevoel dat ik me nog uit mijn kindertijd herinner. Ik pak mijn suikervrije yoghurt en muesli, drink mijn thee en zeg tegen de kinderen: “Zo, mama gaat eens even lekker naar de sportschool.”

Daar spring ik op de weegschaal. Wat blijkt: ik ben 3 kilo lichter! Toen ik stopte met roken, was ik na drie weken 3 kilo zwaarder. Dit is dus mijn winst, denk ik. Fit en in een uitstekend humeur fiets ik weer naar huis.

“Wat denk je: 3 kilo minder,” app ik Marieke. En nu doorzetten, denk ik er achteraan. De laatste week van de maand is het niet zo moeilijk meer. Ik verlies zomaar nog 1 kilo.

Lees ook: Toch nog pakjes door de Sinterklaasbank!

Pepernoten

We zijn inmiddels tien maanden verder. Helemaal zonder suiker leef ik niet meer. Maar ik neem het wel heel spaarzaam. Al is dat nu extra moeilijk. Pepernoten, marsepein, banketletters: ze lachen me

in de supermarkt toe. Toch blijf ik er op letten, want een slanker lijf zonder dat ik daar elke dag uren voor moet sporten, is ook wat waard. Die sportschoolbezoekjes heb ik teruggebracht tot drie keer per week.

Het moet gezegd: stoppen met suiker en dat volhouden, is moeilijker dan stoppen met roken en alcohol bij elkaar. Want wat je ook eet: bijna overal zit suiker in. En een glaasje wijn wil ik zo nu en dan kunnen drinken.

Mooier en fitter

Maar zoals gezegd, ik ben wel selectiever met mijn inkopen geworden. Als ik suikervrije pasta kan kopen, dan doe ik dat. En de tijd van twee repen chocolade of een Bon Bon Bloc per dag – die is voorgoed voorbij. Het gevoel dat ik daardoor wat mis, is gelukkig ook verdwenen.

Komt vooral door de voordelen die ik ervaar: ik voel me fitter en mijn haar en huid zien er beter uit. En van de 4 verloren kilo’s zijn er nog steeds 2 weg. Dus ja, afkicken van suiker is moeilijk, super moeilijk. Maar het kan. Inmiddels ben ik geen zoetekauw meer. Wel mooier en fitter.

Lees ook: Gezonde pepernoten maak je zo!