2871182
Vrouw

Xtc werd de dochter (16) van Monique fataal

Afgelopen vrijdagnacht overleed een meisje uit Schagen, hoogstwaarschijnlijk na het gebruik van xtc. Eerder spraken wij Monique Klomp. Ook haar dochter overleed na het slikken van de drugs. "Ze had het al een keer eerder geprobeerd. Dat had ze mij ook heel eerlijk verteld. Daar schrok ik enorm van. Ze was nog zo jong!"

Haar ogen vullen zich met tranen als Monique een foto samen met haar dochters Naomi en Britney uit de doos haalt. "Dit is de laatste foto samen met mijn twee meiden. Twee weken daarna overleed Naomi. Op 25 augustus 2013."

Oogje in het zeil

Monique herinnert zich dat moment nog als de dag van gisteren. "Mijn ex-partner, zijn vrouw en Britney waren vertrokken naar de Spaanse zon. Naomi had met haar 16 jaar geen zin meer om met haar ouders op vakantie te gaan, en verbleef in plaats daarvan een weekje in het huis van haar vader. Samen met haar vriendje. Je kunt je voorstellen: dat is de hemel voor een meisje van 16."

"Wél zou ik van een afstandje een oogje in het zeil houden. Naomi vond dat geen enkel probleem. Sterker nog: ze nodigde mij zelfs een keer spontaan uit om bij haar te komen eten. Zó lief. Uren had ze in de keuken gestaan om een feestmaal te bereiden. Het was zo'n gezellige avond. Ja, eigenlijk ging het de hele week heel goed. Tot die bewuste zaterdagavond."

Voorgevoel

Monique werpt een blik op de stapel kinderfoto's van Naomi. "Ik was aan het borrelen bij vrienden toen ik ineens werd gebeld door het ziekenhuis. Het was al ver na middennacht, dus ik wist eigenlijk meteen dat er iets goed mis was. 'Mevrouw, uw dochter ligt in het ziekenhuis wegens een xtc-pil' deelde een verpleegster mij mee."

"Op dat moment ging een knop om in mijn hoofd. Ik ben meteen in de taxi gestapt naar het ziekenhuis. Ik móest naar mijn dochter. Toch had ik de hele weg een slecht voorgevoel. Alsof ik wist dat het verkeerd zou aflopen. Dat gevoel werd eigenlijk alleen maar bevestigd toen ik Naomi in dat ziekenhuisbed zag liggen, lijkwit en aan de ziekenhuisslangen."

Monique vertelt hoe de artsen een nacht lang alles doen om haar dochter te redden. "Diep van binnen wist ik dat Naomi het niet ging redden, maar toch blijf je hoop houden. Hoop dat ze er weer bovenop zal komen. Helaas heeft het niet zo mogen zijn. Na een zenuwslopende nacht moesten we tóch afscheid nemen van Naomi. Op 25 augustus overleed ze."

Ondeugende blik

Monique neemt mij in vogelvlucht mee door de kinderjaren van Naomi. "Kijk, die ondeugende blik in haar ogen", zegt Monique terwijl ze een foto van Naomi uit het album haalt. "Dat was Naomi altijd al wel, ondeugend. Het was een meisje dat haar grenzen opzocht. Wat dat betreft stond ik ook niet te kijken dat ze geëxperimenteerd had met xtc. Al was het niet de eerste keer dat ze een pilletje had geslikt."

"Ze had het al een keer eerder geprobeerd. Dat had ze mij ook heel eerlijk verteld. Daar schrok ik enorm van. Ze was nog zo jong! Natuurlijk wilde ik niet dat ze dat spul nog zou gebruiken. Dat heb ik haar ook duidelijk gezegd. Maar weet je wat het is? Naomi was 16. Ik kon haar moeilijk vierentwintig uur per dag aan een ketting leggen."

Dat haar dochter het die bewuste avond opnieuw had gebruikt kwam ook voor Monique als een verrassing. "Voorheen vertelde ze het mij wel, maar die avond niet. Ze had samen met haar vriend één pil geslikt, maar die leek niet te werken waardoor ze besloot om nog een halve in te nemen. Daarna ging het mis. Het kwam zo hard aan dat Naomi buiten bewustzijn raakte en met haar hoofd op de tafel viel. Ze werd per ambulance afgevoerd."

Enorm gemis

Dat uitgerekend zo'n klein pilletje haar dochter fataal is geworden, doet Monique nog steeds veel verdriet. "Naomi was zo'n lieve, spontane meid. Altijd vrolijk én heel open. Ze vertelde mij ook altijd alles waardoor we een hele hechte band hadden als moeder en dochter. De scherpe randjes zijn er vanaf, maar het gemis is na drie jaar nog even groot."

"Het zijn vooral de kleine dingen die ik mis. Haar aanwezigheid, de boodschappen die we altijd samen deden, haar druk op de deurbel als ze voor de zoveelste keer haar sleutel weer vergeten was, haar spontane telefoontjes, de kopjes koffie in het weekend... Dat mis ik zo. Ik weet ook niet of dat ooit nog zal verdwijnen."

Zusje Britney, die bij haar moeder aan tafel is geschoven, knikt bevestigend als haar moeder vertelt over Naomi. "Ze was ook mijn steun en toeverlaat. Echt een oudere zus. Als er iemand maar iets verkeerd deed of ruzie zocht, sprong ze meteen voor mij in de bres. Heel lief. Die bescherming mis ik heel erg. Al heb ik nog steeds wel het gevoel dat ze over mij waakt."

Brok

Monique werpt een blik op het schilderij van haar dochter in de woonkamer. "In mijn hoofd weet ik dat Naomi er niet meer is maar soms, als ik dat hardop uitspreek, vliegt het mij ineens aan. Dan heb ik het gevoel alsof mijn keel wordt dichtgeknepen, en ik geen lucht meer krijg. Dan realiseer ik me dat ik mijn dochter gewoon al drie jaar lang niet meer heb gezien. Drie jaar. Dat is zo'n lange tijd!"

Drie jaren met veel ups en downs. "Gelukkig hebben we veel steun aan elkaar, maar toch blijft het gemis van een kind ondraaglijk. Nog steeds probeer ik zoveel mogelijk bezig te blijven, want wat er gebeurt als ik stil ga zitten, weet ik niet. We houden elkaar op de been en stukje bij beetje word je ook wel sterker. We moeten door en dat gaan we ook. Voor onszelf, maar ook voor Naomi."