Vrouw/Opgebiecht
295307233
Opgebiecht

Lieve zus, nu ik zelf moeder ben, snap ik waar het mis ging tussen ons

Ik hoef jou echt nooit meer te zien. Dat waren de laatste woorden die ze aan me sms'te. Het is nu tien jaar geleden dat mijn zus en ik elkaar voor het laatst spraken en knetterende ruzie kregen. Inmiddels heb ik eigenlijk wel spijt van de ruzie. Maar weer contact zoeken, het bijleggen … ik vind het lastig.

Mijn zus is jong moeder geworden. Zij was pas 22. Ze had alleen de mavo afgemaakt en had een baantje als caissière bij de supermarkt. Ik was destijds 24 en studeerde. Ik wilde daarna gaan voor een goede carrière. Ik voelde me dus eigenlijk … nou ja, een beetje verheven boven mijn zus.

Ik wist alles beter

Het nieuws dat ze zwanger was, sloeg in als een bom. Onze ouders reageerden er bepaald niet positief op. Vonden dat zij een potje maakte van haar leven. Nauwelijks scholing, een los/vast vriendje, een baantje dat niets opleverde en dan een kind krijgen. Ik vond hetzelfde en dat liet ik haar merken ook.

Al met al zijn wij, mijn ouders en ikzelf, er eigenlijk niet geweest voor mijn zus in die periode van zwangerschap en de jaren die ze er alleen voorstond met haar zoontje (de papa wilde niets met haar en het kind te maken hebben). Nou ja, we deden wel wat: we pasten af en toe op, ze kwam weleens bij me eten, ik ben een paar keer financieel bijgesprongen als mijn zus het niet redde.

Maar – en dit zeg ik met wijsheid achteraf – voor die support betaalde mijn zus wel een hoge prijs. Wij - mijn ouders en ik - bemoeiden ons nogal met haar. Wij vonden dat we het beter wisten. Ook ik, terwijl ik geen kinderen had en niets wist van opvoeding.

Te soft, geen overwicht, verwend

Ik heb haar een hoop dingen verweten in die tijd. Zonder blikken of blozen zei ik haar dat het belachelijk was hoe haar zoontje zich misdroeg aan tafel, als hij bij een familie-etentje zijn boontjes niet wilde opeten of van de tafel wegrende. Ik vond ook dat hij te veel lawaai maakte en verwend was.

Toen mijn neefje eenmaal op school zat, kreeg hij een keer straf van de juf omdat hij een ander kind geslagen had. Van al dat soort incidenten gaf ik haar de schuld: ze was in mijn ogen veel te soft, liet over zich heen lopen en had geen overwicht. Ik noemde haar een dweil omdat ze niet ging studeren naast het moederschap, om hogerop te komen.

Je behandelt me als een hond

Lange tijd liet zij het allemaal over zich heen komen, maar het resultaat van al mijn bemoeienis en ongevraagd advies was uiteindelijk toch ruzie. Zij belde me op een keer huilend op vanaf de spoedeisende hulp van een ziekenhuis. Haar zoon was met zijn voetje tussen de spaken van haar fiets geraakt.

Terwijl zij troost zocht – waarom ze dat überhaupt nog bij mij deed, is mij een raadsel – zuchtte ik iets over jasbeschermers, zitjes met steuntjes en onverantwoordelijkheid. Ze hing huilend op. ’s Avonds appte ze me: dat ze van mij helemaal geen steun hoefde te verwachten, dat ik haar zelfs op de allerergste momenten als een hond behandelde. En toen sloot ze dus af met “ik hoef jou echt nooit meer te zien.”

Nu ik zelf kinderen heb ...

Destijds vond ik haar echt een incompetente opvoeder, inmiddels ben ik daar anders over gaan denken. In de tien jaar dat we elkaar niet gezien hebben, is er nogal wat gebeurd. Ik ben zelf moeder geworden, van een tweeling die nu 3,5 jaar is. Twee zoons heb ik samen met mijn man. Drukke, soms ongemanierde jongetjes, die eerlijk gezegd nogal lijken op mijn neefje zoals ik mij hem herinner.

Ze blijven haast nooit zitten aan tafel. Ze maken ontzettend veel herrie. Hebben een grote mond en ik heb geen idee hoe ik ze dat af moet leren, want ik blijk zelf eigenlijk niet zoveel overwicht te hebben. Ze krijgen allerlei ongelukken – van een tand door de lip tot een hersenschudding door van de trap te vallen – en die kan ik echt niet voorkomen, al sta ik er naast: het gebeurt altijd als ik net met mijn ogen knipper.

En die geweldige carrière van mij … ach, ik heb een aardige baan. Ik zou zeker nog hogerop kunnen komen, maar ik heb helemaal geen energie meer om wat bij te gaan leren om mezelf voor te bereiden op een nieuwe stap. Ik ben ’s avonds na het werk en de zorg voor mijn kinderen to-taal afgepeigerd. En dan sta ik er niet eens alleen voor, zoals mijn zus destijds.

Lesjes in nederigheid

Al met al heb ik dus inmiddels aardig wat lesjes in nederigheid geleerd en ik schaam me voor mijn betweterigheid van die tijd. Waar haalde ik het vandaan? Ik had immers helemaal geen idee hoe het was om een kind op te voeden. Ik kan me best voorstellen dat je het niet trok.

Nu mis ik haar. Ik weet niet hoe het met mijn neefje gaat en die jaren kan ik nooit meer inhalen. Met mijn ouders heeft ze sporadisch contact, dus die weten ook niet veel. Wel heb ik via via gehoord dat ze inmiddels samenwoont met een leuke man en dat ze weer zwanger is. Steeds vaker denk ik erover contact met haar op te nemen. Zodat ik haar jongste kind wel kan zien opgroeien en alle neefjes en nichtjes met elkaar kunnen spelen. Ik zal echt nooit meer ongevraagd advies geven, of betweterig zijn.

Het spijt me zo

Ik weet alleen niet hoe ik het moet aanpakken. Moet ik haar bellen, zomaar langsgaan? Een doodgewoon ‘sorry’ voldoet denk ik niet. Ik ben hartstikke bang afgewezen te worden. Toch wil ik echt graag mijn zus terug. Als je dit leest: het spijt me. Echt. Kan ik het nog goedmaken?

Jij op VROUW.nl

Heb jij een verhaal dat gehoord moet worden of wil je iets opbiechten?

Laat je verhaal dan hier achter

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.