Nieuws/Vrouw
3006651
Vrouw

Miriam leeft in de wildernis: De eerste 2 weken waren het zwaarst

Was ze twee jaar geleden al te zien in Floortje naar het einde van de wereld, gisteravond verscheen 'onze' Miriam Lancewood (35) ook in de Britse tegenhanger Ben Fogle: New Lives in the Wild (Channel 5). Wij hadden in maart 2017 ook een interview met de geboren Achterhoekse, die met haar man Peter (65) in de wildernis leeft. Vanwege de 'actualiteit' herplaatsen we dat verhaal vandaag.

Een leven zonder huis, telefoon of klok: voor Miriam, geboren in de Achterhoek, bestaat er geen grotere vorm van luxe. Al sinds 2010 woont ze met Peter in de wildernis van Nieuw-Zeeland, waar ze zich wast in de rivier en met pijl en boog jaagt op hazen en geiten voor het avondeten.

THEE

Tijdens dit interview bestelt ze kruidenthee. In de bergen drinkt ze dat ook, al moet er dan wel eerst vuur worden gemaakt. Als de serveerster een zandloper op tafel zet die aangeeft hoe lang de thee precies moet trekken, valt Miriam van verbazing bijna van haar stoel. "Daar moet ik het meest aan wennen hier in Nederland: dat tijd alles bepaalt."

Ze is een paar dagen in het land ter promotie van haar boek Mijn leven in de wildernis. Daarna gaan zij en Peter weer terug naar hun vertrouwde leven in de buitenwereld, zonder klok. "We houden niet bij of het woensdag of zaterdag is. In Nederland is dat ondenkbaar, dus sinds ik hier ben zit de tijd constant in mijn achterhoofd. Alsof er een mier onder mijn trui kriebelt, heel irritant."

Deel 11: 'Vriendelijk informeerde hij waarom we dan zo weinig hadden getipt'

VERSLAVEND

Toch kost het haar weinig moeite om de omschakeling te maken naar het hysterische Amsterdam vol auto's, trams en mensenmassa's. Om de paar maanden komen Peter en Miriam even naar de bewoonde wereld om hun etensvoorraad aan te vullen. "Ik kruip dan altijd meteen achter de computer om mijn mail te checken. Ik ben heel gevoelig voor de verslavende werking van internet, daarom is het maar goed dat ik in de wildernis ben gaan wonen."

Ooit was ze een doorsneemeisje uit de Achterhoek, met een druk leven als docent. "Het was toen geen moment in me opgekomen dat het mogelijk was om te leven zonder baan. In Afrika werken was het meest avontuurlijke wat ik kon bedenken. Tot ik Peter ontmoette." Na samen veel gereisd te hebben, huurden ze een huis in zijn thuisland Nieuw-Zeeland. Toen Peter op een dag voorstelde om midden in de natuur te gaan wonen, wist Miriam meteen dat dat was wat ze wilde.

VERVELING

De eerste twee weken waren het zwaarst. Niet omdat ze op de grond sliep in de barre kou, maar vanwege de verveling. "Opeens heb je niets meer te doen, dat is moeilijk als je geest dat niet gewend is. Ik moest letterlijk onthaasten. Nog steeds kost het me elke keer als ik in de bewoonde wereld ben geweest twee weken om weer in het ritme van de natuur te komen." Kunnen overleven vindt ze geen prestatie.

"Onze voorouders deden het toch ook? De meesten vinden een bestaan als het onze een straf, terwijl ik juist doodongelukkig zou worden van een monotoom leven vol verplichtingen. Elke dag naar je werk en weer naar huis. Dat is toch saai?"

Zijn vrouwelijke vijftigplussers echt niet meer sexy?

JAGEN

De natuur verveelt echter nooit, vinden Miriam en Peter. Hun dagen zijn gevuld met bijvoorbeeld vuur maken, brood bakken en jagen. In hun 'vrije tijd' maken ze lange wandelingen of houden ze schaakcompetities. Ze staan op met de zon en gaan naar bed als het donker valt. "In de winter slapen we wel veertien uur per dag, dan voel ik me echt een ander mens. Intuïtiever, opener en energieker."

Het stel denkt erover om het natte Nieuw-Zeeland te verruilen voor een land met een droger klimaat, zoals Australië. Al staat Miriam nog niet direct te trappelen om te verhuizen. "Het fijne aan Nieuw-Zeeland is dat er geen enge beesten zijn, zoals giftige spinnen en slangen. Australië zit er vol mee. Peter is daar veel relaxter in dan ik. Hij zegt: 'De Aboriginals zaten daar toch ook gewoon op hun blote voeten?'

RUZIE

Slangen zijn een van haar weinige angsten in de wildernis. Dat het dichtstbijzijnde dorp op dagen loopafstand ligt en er dus geen medische hulp kan komen als ze van een rots valt, baart haar nauwelijks zorgen. "Als ik in mijn eentje op jacht ga, neem ik altijd pijnstillers mee en spullen om vuur te maken. Dan zal ik in ieder geval niet zomaar dood vriezen. Maar eigenlijk denken we nooit aan wat er kan gebeuren. Dat hoort ook bij onze manier van leven."

De grootste uitdaging? "Het ergste wat ons tot nu toe is overkomen is ruzie. Gelukkig gebeurt dat zelden, want ik kan moeilijk even mijn zusje opbellen om over Peter te klagen. We hebben alleen elkaar, dus we moeten het samen oplossen."

Money, money, money... Zo leert jouw kind sparen!

DERTIG JAAR OUDER

Het contact met anderen mist ze eigenlijk helemaal niet. "Gelukkig hebben mijn ouders een goede gezondheid, dus ik maak me over hen geen zorgen. En als ik ze na lange tijd weer zie, zoals nu, is ons contact heel intensief. Dat gaat veel dieper dan toen ik vroeger af en toe een middagje op bezoek kwam."

Hoewel ze het liefst voor altijd in de vrije natuur zou blijven, zal dat waarschijnlijk niet gebeuren. Peter is immers dertig jaar ouder, en in haar eentje overleven ziet Miriam niet zitten. "Misschien ga ik dan wel in een hutje in de bergen wonen en geiten melken", fantaseert ze. "Al sluit ik zelfs een drukke stad als New York niet uit. Ik zie vanzelf wat er op mijn pad komt."